Mismi.gr | Ιστορίες για να μοιράζεσαι...
  • My point of view!
  • It's my like
  • Ιnfluential People
  • Hard And Fast
  • 8 More Minutes
  • martha

    -Αποκλείεται !

    -Πας καλά;

    -Είσαι σίγουρος;

    Αυτές ήταν οι 3 ταυτόχρονες αντιδράσεις της Ζωής, της Κέλυς και του Αντώνη όταν τους ανακοίνωσα ότι θα συγκατοικήσω με τη Μάρθα. Η αλήθεια είναι ότι έφαγαν σκάλωμα όχι επειδή άκουσαν πρώτη φορά το όνομα της, ούτε επειδή θα μένω 30 λεπτά πιο μακριά τους αλλά επειδή με ξέρουν. Γνωρίζοντας πόσο περίεργος είμαι, οι καλύτεροι μου φίλοι, λυπούνται ήδη την καημένη Μάρθα για όλα αυτά που πρόκειται να τραβήξει. Αγνοούν βέβαια κάτι. Ότι, από την άλλη πλευρά και οι φίλοι της Μάρθας λυπούνται τον καημένο Ευθύμη για όλα αυτά που πρόκειται να τραβήξει. Το σίγουρο είναι ένα. Αυτή η συγκατοίκηση θα έχει τρομερό ενδιαφέρον …

    sunset-summer-large

    Λίγο τα διπλά τα Cappucino μπροστά στο τζάκι, κάτι ατελείωτες φιλοσοφικές συζητήσεις με την Ζωή, τον Αντώνη και την Κέλυ και εκείνα τα βραδινά αεράκια που σε κάνουν να σκεπάζεσαι με την αγαπημένη σου κουβέρτα μέχρι το κεφάλι , είναι αρκετά για να με κάνουν να καταλήγω πάντα στο ίδιο συμπέρασμα:

    Ναι!  Αγαπώ το χειμώνα! 

    christos-kyriazidis-pice-2014photograph-ic-series-lamda-digital-prints-35x35cm

    –  «Ευθύμη», ξεκίνησε ο Αλέξανδρος να λέει, «θέλω το mismi σου να μπει χορηγός επικοινωνίας σε κάτι που ξεκινάμε μαζί με 4 άτομα παρέα»

    «Και γιατί το mismi Άλεξ;» απόρησα εγώ «δεν έχει τη δυναμική να σε βοηθήσει όσο χρειάζεσαι» παραδέχτηκα χωρίς να χαίρομαι ιδιαίτερα που παραδέχομαι κάτι τέτοιο ανοικτά.

    «Το θέλω, γιατί το mismi είναι τόσο ιδιαίτερο όσο και αυτό που ετοιμάζουμε» μου απάντησε με μια ανάσα. Και κάπως έτσι, με έπεισε…

    mam

    Δεν είναι τυχαίο που γεννήθηκε την πρώτη ημέρα του Σεπτέμβρη. Δε θα μπορούσε να γεννηθεί άλλη μέρα άλλωστε. Σεπτέμβρης, η αρχή των πάντων. Ο μήνας της οργάνωσης, της ανασυγκρότησης, των στόχων για τη νέα χρονιά, της πρώτης δροσιάς, ο μήνας που τα βράδια χρειάζεσαι μπουφάν. Είπα μπουφάν; Χα! Ναι, ναι. Δεν είναι τυχαίο που γεννήθηκε την πρώτη ημέρα του Σεπτέμβρη…

    mis

    Κοίτα, ξέρω ότι το τελευταίο πράγμα που χρειάζεσαι αυτήν την ώρα είναι έναν βλάκα, σαν εμένα, να σου χαϊδεύει τα αυτιά λέγοντας σου ότι είναι οκ που δεν έγραψες καλά, ότι δε χρειάζεται να αγχώνεσαι και ότι, ρε παιδί μου, όλα στο τέλος θα πάνε καλά!

    Σε καταλαβαίνω! Αν χρειάζεσαι αυτήν τη στιγμή παραμύθια, τότε είναι προτιμότερο να διαβάσεις τη Σταχτοπούτα και όχι τις «12 συμβουλές για να μην φρικάρεις που δεν πέρασες στα Πανεπιστήμια».

    Γι’ αυτό λοιπόν, σκέφτομαι να το πάμε κάπως διαφορετικά το failure story σου,  μιλώντας για τη δική μου τεράστια ιστορία αποτυχίας…

    tumblr_o9f0c0Ed1I1slhhf0o1_1280

    Άνθρωποι που μας άλλαξαν, που μας όρισαν, που μας έκαναν αυτό για το οποίο είμαστε υπερήφανοι, που ήταν εγκέλαδοι στη ζωή μας και μας ταρακούνησαν με τα πιο δυνατά ρίχτερ. Άνθρωποι που μας μέθυσαν και μας ξενύχτησαν και μετά μας φίλησαν για να κοιμηθούμε. Άνθρωποι που μας ίδρωσαν και μετά μας στέγνωσαν και που μας ζέσταναν και που μετά μας πάγωσαν.

    Άνθρωποι που μας πίστεψαν και που…

    tumblr_nqq3u0Cw091r03sq6o1_1280

    Πάντα γνώριζα ότι κάποτε θα φτιάξω το δικό μου site. Μη με ρωτάς γιατί, ούτε πώς. Σε παρακαλώ, μη με κρίνεις για τη μεγάλη ιδέα που έχω για τον εαυτό μου, ούτε για το πώς τολμάω να έχω τόσο αυτοπεποίθηση. Δεν ξέρω καν αν αυτό λέγεται έτσι. Εξάλλου, για το mismi.gr, δεν πόνταρα σε κάτι ούτε νιώθω ότι τόλμησα ή ρίσκαρα περισσότερο απ’ αυτό που πίστευα ότι θα πετύχω πάντα. Ήξερα ότι θα το κάνω απλά περίμενα το πότε ακριβώς θα βγει…

    76-oversized-skepsis-stin-xaplostra

    Αν εξαιρέσεις την πρώτη δημοτικού, και κάτι λίγα από τη δευτέρα, όλα τα υπόλοιπα σχολικά και εφηβικά μου χρόνια αντιμετώπιζα προβλήματα με το βάρος μου. Όχι μάνα μου, δεν ήταν ούτε «θα γίνει μπόι», ούτε άγχος, ούτε θυροειδής. Φαγητό ήταν, γλυκά, παγωτά και αγυμνασία τα οποία ήταν υπεραρκετά για να με κάνουν να ζυγίζω 120 κιλά στο Λύκειο.

    Αλλά γι’ αυτό θα σου μιλήσω αναλυτικά άλλη φορά.

    Όντας λοιπόν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου μπαμπάτσκος, αρνούμαι να γράψω χοντρός γιατί ως γνωστόν ό,τι σου έχει γαμήσει την ψυχολογία το αποφεύγεις όπως η παρθένα την παρτούζα, μισούσα θανάσιμα το καλοκαίρι και ούτε τα παγωτά δεν ήταν αρκετά να μου αλλάξουν γνώμη.

    Το καλοκαίρι έχει ζέστα, η ζέστα θέλει θάλασσα, η θάλασσα ζητάει μαγιό και ως γνωστό το μαγιό καλύπτει μόνο ένα μέρος του σώματος σου -εκτός αν σε λένε Μπόρατ και δε κωλώνεις να φοράς τα ολόσωμα.

    Παρακάτω λοιπόν γράφω 76 αλήθειες για το τι σκεφτόμαστε συνήθως εμείς οι παχουλοί, όταν εσείς οι αδύνατοι βγάζετε φωτογραφίες εκεί που σκάει το κύμα.

    malvi

    Ήταν 1996 και εγώ μονάχα 6. Στο Σκάι τότε, ντυμένη με τα στρατιωτικά της να λέει «Πολεμόχαρη φυλή μου, μας έπιασαν τον γκώλο». Δυστυχώς έπρεπε να περάσουν 10 χρόνια για να καταλάβω ότι μιλούσε για τα Ίμια. Και λέω δυστυχώς γιατί τότε ήταν ήδη πολύ αργά…

    Για τη Μαλβίνα, δεν πρέπει να λες ότι πέθανε. Αν λίγο την αγάπησες μέσα από τα κείμενα και την παρουσία της, μπορείς να καταλάβεις γιατί. Βρες άλλες λέξεις, πιο όμορφες. Φτιάξε

    13227863_10209475992352243_847885104_n
    Θεανώ και Ειρήνη

    Τι δεν πρόκειται να ξεχάσεις ποτέ από το ταξίδι σου στη Λέσβο; την ρώτησα και ταυτόχρονα παρατηρούσα το πόσο όμορφη είναι.

    Αυτό που μου είπε ο κύριος Στρατής όταν έφυγα από εκεί. Την τελευταία μέρα.

    Συνεχώς να γκρεμίζεις σύνορα και να προχωράς. 

    Έτσι με αποχαιρέτησαν! Δε θα ξεχάσω όμως και ένα μήνυμα που είδα σ’ έναν τοίχο λίγο πριν φτάσουμε. Μια φράση που μ’ έβαλε σε σκέψεις.

    Οι φυλακές των αθώων είναι οι ελευθερίες των ενόχων.

    Την Ειρήνη την γνώρισα πριν 3 χρόνια στην Κομοτηνή όταν μου πρότεινε να μη ρίξω στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου μου καυτό νερό για να διώξω τον πάγο που είχε πιάσει από το κρύο.

    -Γιατί τι θα πάθει; Τη ρώτησα ο δύσπιστος.

    -Θα ραγίσει. Και ξέρεις τι λένε για το γυαλί. Δεν ξανακολλάει με τίποτα.

    Μόλις είχε τελειώσει τις Πολιτικές Επιστήμες στη Θεσσαλονίκη και είχε επιστρέψει στην Κομοτηνή. Μου έπαιρνε κάθε μέρα 2μιση ευρώ για τον καφέ που της παρήγγελλα στις 5μιση το πρωί, αλλά χαλάλι της. Είχε το πιο δυνατό πρωινό χαμόγελο σ’ όλην την πόλη. Πλέον τη συναντώ σπάνια, αφού έρχεται στην Ελλάδα για λίγο.