Mismi.gr | Ιστορίες για να μοιράζεσαι...
  • My point of view!
  • It's my like
  • Ιnfluential People
  • Hard And Fast
  • 8 More Minutes
  • mis

    Κοίτα, ξέρω ότι το τελευταίο πράγμα που χρειάζεσαι αυτήν την ώρα είναι έναν βλάκα, σαν εμένα, να σου χαϊδεύει τα αυτιά λέγοντας σου ότι είναι οκ που δεν έγραψες καλά, ότι δε χρειάζεται να αγχώνεσαι και ότι, ρε παιδί μου, όλα στο τέλος θα πάνε καλά!

    Σε καταλαβαίνω! Αν χρειάζεσαι αυτήν τη στιγμή παραμύθια, τότε είναι προτιμότερο να διαβάσεις τη Σταχτοπούτα και όχι τις «12 συμβουλές για να μην φρικάρεις που δεν πέρασες στα Πανεπιστήμια».

    Γι’ αυτό λοιπόν, σκέφτομαι να το πάμε κάπως διαφορετικά το failure story σου,  μιλώντας για τη δική μου τεράστια ιστορία αποτυχίας…

    tumblr_o9f0c0Ed1I1slhhf0o1_1280

    Άνθρωποι που μας άλλαξαν, που μας όρισαν, που μας έκαναν αυτό για το οποίο είμαστε υπερήφανοι, που ήταν εγκέλαδοι στη ζωή μας και μας ταρακούνησαν με τα πιο δυνατά ρίχτερ. Άνθρωποι που μας μέθυσαν και μας ξενύχτησαν και μετά μας φίλησαν για να κοιμηθούμε. Άνθρωποι που μας ίδρωσαν και μετά μας στέγνωσαν και που μας ζέσταναν και που μετά μας πάγωσαν.

    Άνθρωποι που μας πίστεψαν και που…


    μας χάιδεψαν, που μας έδειξαν το καλό και μας προφύλαξαν από το κακό, που έγιναν τραγούδια στη ζωή μας και που μας αφιέρωσαν τους πιο αληθινούς τους στίχους. Άνθρωποι που μας ταξίδεψαν και που μας αγκάλιασαν, που έφεραν το «απέναντι» κοντά και που μαζί τους το πέρασε γρηγορότερα.

    Άνθρωποι που μας χόρεψαν, και μας αγκάλιασαν, που μας μύρισαν και μας τελείωσαν. Άνθρωποι που πρώτα μας θύμωσαν, μετά μας πώρωσαν και στο τέλος χειροκρότησαν την επιτυχία μας. Που μας μέθυσαν και προσπάθησαν να μας πάρουν στους ώμους τους. Και που μετά μας έριξαν και ξαναπροσπάθησαν πάλι από την αρχή. 

    Άνθρωποι που στο φιλί τους κλείσαμε τα μάτια και όταν τα ανοίξαμε, συνέχιζαν να μας κοιτάνε. Άνθρωποι που ψάχναμε και δεν μπορούσαμε να βρούμε. Που χρόνια τώρα περιμέναμε και που στο τέλος ήρθανε. Που μας ήθελαν τη μέρα, και το απόγευμα και το μεσημέρι και το βράδυ. Που στο φως τους λιώσαμε και στο σκοτάδι τους ξαναγεννηθήκαμε.

    Άνθρωποι που είπαν «μη φοβάσαι, εγώ είμαι εδώ», που χουζουρεύαμε στο χέρι τους και μετά αυτοί στο δικό μας. Που μας μαγείρευαν και μας τάιζαν και που ανοίγανε κρασί να πιούμε από το μπουκάλι. Άνθρωποι που έκαιγαν για μας και που εμείς βάζαμε φωτιά το μέσα μας για πάρτη τους. Μέχρι που μια μέρα ξαφνικά μας πάγωσαν. Μας έσβησαν και που ξαφνικά έφυγαν. Έτσι όπως ακριβώς ήρθαν.

    Αυτό δεν είναι ένα κείμενο μίσους και παραπόνων. Δεν είναι νεύρα και στεναχώρια. Είναι ευχαριστώ. Τεράστιο και ειλικρινές.

    Δεν πειράζει που φύγατε. Φτάνει και μόνο που περάσατε έστω λίγο από εδώ…

    tumblr_nqq3u0Cw091r03sq6o1_1280

    Πάντα γνώριζα ότι κάποτε θα φτιάξω το δικό μου site. Μη με ρωτάς γιατί, ούτε πώς. Σε παρακαλώ, μη με κρίνεις για τη μεγάλη ιδέα που έχω για τον εαυτό μου, ούτε για το πώς τολμάω να έχω τόσο αυτοπεποίθηση. Δεν ξέρω καν αν αυτό λέγεται έτσι. Εξάλλου, για το mismi.gr, δεν πόνταρα σε κάτι ούτε νιώθω ότι τόλμησα ή ρίσκαρα περισσότερο απ’ αυτό που πίστευα ότι θα πετύχω πάντα. Ήξερα ότι θα το κάνω απλά περίμενα το πότε ακριβώς θα βγει…

    76-oversized-skepsis-stin-xaplostra

    Αν εξαιρέσεις την πρώτη δημοτικού, και κάτι λίγα από τη δευτέρα, όλα τα υπόλοιπα σχολικά και εφηβικά μου χρόνια αντιμετώπιζα προβλήματα με το βάρος μου. Όχι μάνα μου, δεν ήταν ούτε «θα γίνει μπόι», ούτε άγχος, ούτε θυροειδής. Φαγητό ήταν, γλυκά, παγωτά και αγυμνασία τα οποία ήταν υπεραρκετά για να με κάνουν να ζυγίζω 120 κιλά στο Λύκειο.

    Αλλά γι’ αυτό θα σου μιλήσω αναλυτικά άλλη φορά.

    Όντας λοιπόν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου μπαμπάτσκος, αρνούμαι να γράψω χοντρός γιατί ως γνωστόν ό,τι σου έχει γαμήσει την ψυχολογία το αποφεύγεις όπως η παρθένα την παρτούζα, μισούσα θανάσιμα το καλοκαίρι και ούτε τα παγωτά δεν ήταν αρκετά να μου αλλάξουν γνώμη.

    Το καλοκαίρι έχει ζέστα, η ζέστα θέλει θάλασσα, η θάλασσα ζητάει μαγιό και ως γνωστό το μαγιό καλύπτει μόνο ένα μέρος του σώματος σου -εκτός αν σε λένε Μπόρατ και δε κωλώνεις να φοράς τα ολόσωμα.

    Παρακάτω λοιπόν γράφω 76 αλήθειες για το τι σκεφτόμαστε συνήθως εμείς οι παχουλοί, όταν εσείς οι αδύνατοι βγάζετε φωτογραφίες εκεί που σκάει το κύμα.

    malvi

    Ήταν 1996 και εγώ μονάχα 6. Στο Σκάι τότε, ντυμένη με τα στρατιωτικά της να λέει «Πολεμόχαρη φυλή μου, μας έπιασαν τον γκώλο». Δυστυχώς έπρεπε να περάσουν 10 χρόνια για να καταλάβω ότι μιλούσε για τα Ίμια. Και λέω δυστυχώς γιατί τότε ήταν ήδη πολύ αργά…

    Για τη Μαλβίνα, δεν πρέπει να λες ότι πέθανε. Αν λίγο την αγάπησες μέσα από τα κείμενα και την παρουσία της, μπορείς να καταλάβεις γιατί. Βρες άλλες λέξεις, πιο όμορφες. Φτιάξε

    13227863_10209475992352243_847885104_n
    Θεανώ και Ειρήνη

    Τι δεν πρόκειται να ξεχάσεις ποτέ από το ταξίδι σου στη Λέσβο; την ρώτησα και ταυτόχρονα παρατηρούσα το πόσο όμορφη είναι.

    Αυτό που μου είπε ο κύριος Στρατής όταν έφυγα από εκεί. Την τελευταία μέρα.

    Συνεχώς να γκρεμίζεις σύνορα και να προχωράς. 

    Έτσι με αποχαιρέτησαν! Δε θα ξεχάσω όμως και ένα μήνυμα που είδα σ’ έναν τοίχο λίγο πριν φτάσουμε. Μια φράση που μ’ έβαλε σε σκέψεις.

    Οι φυλακές των αθώων είναι οι ελευθερίες των ενόχων.

    Την Ειρήνη την γνώρισα πριν 3 χρόνια στην Κομοτηνή όταν μου πρότεινε να μη ρίξω στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου μου καυτό νερό για να διώξω τον πάγο που είχε πιάσει από το κρύο.

    -Γιατί τι θα πάθει; Τη ρώτησα ο δύσπιστος.

    -Θα ραγίσει. Και ξέρεις τι λένε για το γυαλί. Δεν ξανακολλάει με τίποτα.

    Μόλις είχε τελειώσει τις Πολιτικές Επιστήμες στη Θεσσαλονίκη και είχε επιστρέψει στην Κομοτηνή. Μου έπαιρνε κάθε μέρα 2μιση ευρώ για τον καφέ που της παρήγγελλα στις 5μιση το πρωί, αλλά χαλάλι της. Είχε το πιο δυνατό πρωινό χαμόγελο σ’ όλην την πόλη. Πλέον τη συναντώ σπάνια, αφού έρχεται στην Ελλάδα για λίγο. 

    IMG_20151120_092800

    Ωραία! Είναι Παρασκευή, 13 Μαΐου και αυτό το κείμενο ολοκληρώθηκε πριν τις 12 το μεσημέρι για δυο πρακτικούς λόγους: Πρώτον γιατί τα deadlines στο γραφείο είναι περισσότερα και από τις πιθανότητες να επιστρέψουμε στη δραχμή και δεύτερον γιατί αποφάσισα να γράψω τι πρόλαβε να μου μάθει η σημερινή μέρα μέχρι στιγμής.

     

    Και πίστεψε, είναι τόσα πολλά!

    1174879_10201718874116543_331237258_n

    Ρε μάνα, σ” αγαπάω…

    …γιατί έχω καιρό να στο πω.

    …γιατί με άφηνες να πέφτω για να μάθω.

    …γιατί μου έμαθες να έχω humor, να γελάω και να αγαπάω.

    …γιατί με κάνεις να γελάω.

    …γιατί αν πάθεις κάτι, θα πεθάνω.

    sunset-1331088_960_720

    Θα γράψω για σένα σήμερα και μεγάλη η χάρη σου. Ναι, μαλάκα εσένα λέω, μην κοιτάς αλλού και σταμάτα να το παίζεις ιστορία. Θα γράψω για σένα που έχεις καταντήσει η χειρότερη φάρα της γενιάς μου. Που έχεις βολευτεί στον ωχαδερφισμό της ανασφάλειας σου, έχεις στρογγυλοκάτσει και διαιωνίζεις ένα πρόβλημα το οποίο κάποιος άλλος μαλάκας ξεκίνησε και εσύ, ο μαλάκας, απλά το συνεχίζεις.

    28075211d6824084961c071e8b76c06b_LΈβαλε το μπλε ηλεκτρίκ κραγιόν της και έδεσε στραβά την ροζ πουά κορδέλα. Καθάρισε το λαιμό της, ίσιωσε την πλάτη, έπιασε το μικρόφωνο με το δεξί της χέρι. Με το άλλο, το αριστερό, έκανε νόημα στον ηχολήπτη να πατήσει το play και ξεκίνησε να κάνει ατό που γνωρίζει να κάνει καλά. Να τραγουδά: