Mismi.gr https://mismi.gr Ιστορίες για να μοιράζεσαι... Mon, 04 Sep 2017 14:46:05 +0000 el hourly 1 Δανάη Μπάρκα | Ένα ταλαντούχο κορίτσι που ήρθε για να μείνει! https://mismi.gr/danai-mparka-ena-talantoucho-koritsi-pou-irthe-gia-na-meinei/ https://mismi.gr/danai-mparka-ena-talantoucho-koritsi-pou-irthe-gia-na-meinei/#respond Mon, 04 Sep 2017 12:00:42 +0000 https://mismi.gr/?p=3583 Αν ζούσε στη μυθολογία, θα την ερωτευόταν ο Δίας, ο οποίος θα μεταμορφωνόταν σε χρυσή βροχή για να την πλησίασει και μαζί θα φέρνανε στον κόσμο τον Περσέα. Ζει όμως…

The post Δανάη Μπάρκα | Ένα ταλαντούχο κορίτσι που ήρθε για να μείνει! appeared first on Mismi.gr.

]]>
Αν ζούσε στη μυθολογία, θα την ερωτευόταν ο Δίας, ο οποίος θα μεταμορφωνόταν σε χρυσή βροχή για να την πλησίασει και μαζί θα φέρνανε στον κόσμο τον Περσέα. Ζει όμως στο σήμερα, έχει ένα από τα πιο δυνατά χαμόγελα και τη συμπαθείς από το πρώτο «καλησπέρα». Xωρίς να σε φωνάζουν Δία.

Η Δανάη Μπάρκα είναι αυτό που προδίδει το όνομα της: λίγο χαϊδεμένη από τη ζωή, ιδιαίτερα χαριτωμένη, αρκετά απαιτητική κυρίως από τον ίδιο της τον εαυτό και πολύ ναζιάρα. Είναι οδηγάρα με το όμικρον πάντα κεφαλαίο και όπως η ίδια λέει: «Έχω σχεδόν φαλλοκρατικές απόψεις για το τιμόνι. Θέλω να οδηγάω μόνο εγώ και οι άντρες». Έχει τρομερή αίσθηση του χιούμορ, ανθρώπους που την αγαπούν και μόνο είκοσι πέντε χρόνια στην πλάτη της γεμάτα τραγούδι, παιδικές παραστάσεις, που διοργάνωνε μικρή, και εικόνες από ένα σπίτι γεμάτο γέλια και πολύ φασαρία από οικογενειακούς φίλους.

Συναντηθήκαμε λίγο πριν την πρώτη της παράσταση στη Θεσσαλονίκη, αφού συμμετέχει στη Λυσιστράτη του Αριστοφάνη παρέα με τον Πέτρο Φιλιππίδη, τον Γιάννη Μπεζο, την Ναταλία Τσαλίκη και τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη. Μια παράσταση που φέτος το καλοκαίρι περιοδεύει σε ολόκληρη τη Θεσσαλονίκη ολοκληρώνοντας το ταξίδι της με τελευταίο σταθμό, το Ηρώδειο.

Εγώ έβαλα τις ερωτήσεις, η Δανάη το χαμόγελο, ο Γιώργος Ασλανίδης την κάμερα και το αγαπημένο μου be* το υπέροχο πρωινό του. Αυτή είναι η πολλά υποσχόμενη ηθοποιός Δανάη Μπάρκα!

Πες μου τώρα κάτι ρε συ Δανάη πρώτου ξεκινήσουμε με τα υπόλοιπα! Πώς είναι να δουλεύεις με τον Πέτρο Φιλλιπίδη και τον Γιάννη Μπέζο; Τρέμω και μόνο στην ιδέα!

Καταρχάς είναι αγχωτικό! Ειδικά για μένα που είμαι ένας πολύ αγχώδης άνθρωπος. Αγχωτικό γιατί συνεργάζεσαι με ανθρώπους μεγαθήρια του χώρου τους οποίους πάντα θαύμαζες. Ταυτόχρονα βέβαια είναι και τρομερό σχολείο! Αυτά που μου δίνει εμένα ο Πέτρος σε μια 10λεπτη σκηνή είναι σχεδόν όλα όσα πήρα από τη σχολή τον πρώτο χρόνο. Είναι υπέροχο απλά, αλήθεια! Τέτοιες συνεργασίες σε εμπνέουν. Όταν έχεις απέναντι σου ανθρώπους τόσο ταλαντούχους γίνεσαι και εσύ καλύτερος. Αυτομάτως προσπαθείς διπλά για το αποτέλεσμα!

Αναρωτιέμαι αν υπάρχει η διάθεση από τόσους μεγάλους ηθοποιούς και μετά από τόσες πολλές συνεργασίες να ασχοληθούν με νέα παιδιά. Ταυτόχρονα προσπαθώ να φανταστώ, πώς είναι να κάθεσαι στα καμαρίνια με τη Ναταλία Τσαλίκη και τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη; Πώς είναι να ταξιδεύεις με τον Γιάννη Μπεζο και να προσπαθείς να παρκάρεις όταν συνοδηγός κάθεται ο Πέτρος Φιλιππίδης;

Αχ Ευθύμη είναι πολύ αστείο! Και οι τέσσερις πρωταγωνιστές της παράστασης έχουν τρομερή αίσθηση του χιούμορ! Είναι πάρα πολύ δοτικοί στους νέους ανθρώπους και ενώ ξεκινάς έχοντας στο μυαλό σου ότι «Ωραία! Θα είμαι με τον Πέτρο Φιλιππίδη και τον Γιάννη Μπέζο αλλά πώς θα είναι απέναντι μου;» βλέπεις μετά ότι η γενναιοδωρία τους είναι συγκινητική. Ο χώρος που δίνουν στα νέα παιδιά και το πόσο μας περιποιούνται, ο τρόπος που άνοιξαν την αγκαλιά τους σε όλους τους υπόλοιπους είναι συγκλονιστικός! Είναι τρυφερό. Σου δείχνουν ότι είναι εδώ για να σε βοηθήσουν φωτίζοντας περισσότερο εμάς παρά τους εαυτούς τους. Είναι υπέροχο!

Η Δανάη υποδύεται την Αθηναία Κλεονίκη, η οποία μαζί με την επικεφαλής Λυσιστράτη, τη νεαρή Μυρρίνη και τη Σπαρτιάτισσα Λαμπιτώ αποφασίζουν να σταματήσουν τον Πελοποννησιακό πόλεμο και να ξαναφέρουν την ειρήνη στον τόπο τους κηρύττοντας ερωτική αποχή μέχρι οι άντρες να αποφασίσουν τη λήξη του πολέμου.

Η Δανάη μου μίλησε γι’ αυτήν τη συμμετοχή της σε ένα διαχρονικό Αριστοφανικό κείμενο:

Προφανώς είναι ένα πάρα πολύ σημαντικό έργο. Είναι ένα κείμενο όπου ο Αριστοφάνης χρησιμοποιώντας το σεξ και το ερωτικό παιχνίδι αποκαλύπτει πολύ σοβαρά πράγματα δείχνοντας ταυτόχρονα πώς μπορεί μια γυναίκα να καταφέρει πραγματικά ό,τι θέλει σκαρφιζόμενη καθημερινές συνήθειες, όπως το σεξ. Είναι ένα σπουδαίο κείμενο και νομίζω ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση λόγω των ανθρώπων που υποδύονται τους βασικούς ρόλους είναι λίγο πιο σημαντικό! Μέσα από τους θεατές και τις αντιδράσεις του διαπίστωσα την ανάγκη τους να βλέπουν ωραία θεάματα. Το χειροκρότημα ειδικά σε έναν πολύ καθηλωτικό μονόλογο του Πέτρου είναι ασταμάτητο σε ολόκληρη την περιοδεία. Εγώ υποδύομαι την Κλεονίκη και είμαι παρά πολύ χαρούμενη  γιατί βρίσκομαι στα πρώτα μου βήματα και θεωρώ πολύ σημαντικό που μου δόθηκε αυτή η ευκαιρία δίπλα σ’ αυτούς τους ανθρώπους.  Την έχω αγαπήσει πολύ αυτήν την παράσταση Ευθύμη. Θα τη θυμάμαι για πάντα!

Παρατηρώντας την να μου μιλάει βλέπω ένα πολύ χαρούμενο κορίτσι. Ένα παιδί σίγουρο για τον εαυτό του! Και αν τα σκεφτείς δεν είναι και λίγα αυτά που ήδη έχει καταφέρει! Η Δανάη, στον πρώτο της χρόνο ως ηθοποιός συμμετείχε σε αξιόλογες παραστάσεις, ξεκινώντας τα ΔευτερόΤριτα του χειμώνα που μας πέρασε στη μαύρη Κωμωδία του Τιερί Ζανσέν «Έπεσε Νέκρα» με τη Γιούλικα Σκαφιδά και τη Μαρία Κωνσταντάκη και συνεχίζοντας με τη «Νίκη» του Χρήστου Χωμενίδη σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή. Μια σπουδαία παράσταση, η οποία θα συνεχιστεί και φέτος το χειμώνα.

Είναι μια πάρα πολύ καλή αρχή. Δε με τρομάζει είναι η αλήθεια, περισσότερο είμαι ευγνώμων. Γενικά Είμαι από τους πολύ αισιόδοξους ανθρώπους και γι’ αυτό το άγχος το μετατρέπω σε δύναμη που θα με παρακινήσει να προσπαθήσω διπλά για δείξω πόσο μου αρέσει η υποκριτική και ελπίζω να έχει συνέχεια δουλεύοντας πολύ!

Προσπαθώ να θυμηθώ πόσες φορές με έκανε να γελάσω αλλά δεν τα καταφέρνω. Η ετοιμολογία και το χιούμορ της φανερώνουν πάρα πολλά για τη συνέχεια της Δανάης. Αναρωτιέμαι αν αυτά ήταν και ο λόγος, που αποφάσισε να γίνει ηθοποιός. Βασικά τι θυμάται από εκείνη την ημέρα; Πώς το ανακοίνωσε στους δικούς της;

Κοίτα, δεν είμαι από τους ανθρώπους που θεωρούν ότι όποιος έχει χιούμορ μπορεί να γίνει ηθοποιός νομίζω πια ότι αυτή η άποψη είναι ξεπερασμένη. Υπάρχει αυτή η νοοτροπία από τον κόσμο ότι όποιος είναι ετοιμόλογος και ευφυής μπορεί να ανέβει  και στη σκηνή. Νομίζω δεν είναι έτσι. Σε εμένα πάντως, το όλο θέμα με το θέατρο έγινε πολύ φυσικά. Δεν ξύπνησα μια ημέρα που αποφάσισα να γίνω ηθοποιός. Νομίζω το γνώρισαν ήδη οι δικοί μου. Μεγάλωσα με δυο ανθρώπους που λατρεύουν το θέατρο. Δεν είναι απλά ηθοποιοί αλλά αγαπούν τη δουλειά τους οπότε είναι και λίγο φυσικό να το αγαπήσω και εγώ. Ήταν αναπόφευκτο ρε παιδί μου. Δε νομίζω ότι θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο. Αυτό μου δίνει δύναμη. Αυτό με κάνει το πρωί να ξυπνάω και να είμαι χαρούμενη! Το θέατρο για μένα είναι αυτό που με κάνει να πιστέψω στη μαγεία.

Στο «Έπεσε Νέκρα» του Τιερί Ζανσέν, η Δανάη δοκιμάστηκε σε έναν αρκετά απαιτητικό ρόλο υποδυόμενη ένα κορίτσι με σύνδρομο Άσπεργκερ μια διαταραχή του φάσματος του αυτισμού. Οι θεατρόφιλοι φίλοι μου στην Αθήνα, όταν τους ρώτησα για την ερμηνεία της Δανάης, μου είπαν: «Υπέροχη, καλοδουλεμένη και πολλά υποσχόμενη!». 🙂

Ο τρόπος που έγινε η έρευνα αυτή, που πήγα σε σχολεία, σε ιδρύματα, που έκατσα ώρες ατελείωτες και παρατήρησα παιδάκια τα οποία έχουν γεννηθεί με αυτισμό ήταν ό,τι καλύτερο μου συνέβη. Ήταν σοκαριστικό. Όλη αυτή η διαδικασία με εξιτάρει. Το να ξέρω δηλαδή ότι αυτή την στιγμή θα υποδυθώ έναν άνθρωπο που έχει μανίες καταδίωξης. Η έρευνα κυρίως στο μυαλό μου με τρελαίνει. Το να δω τέτοιους ανθρώπους, το να μάθω για τέτοιους ανθρώπους, να βρω τον τρόπο που θα γεννηθεί ή θα χρησιμοποιήσω δικά μου βιώματα για να βγει κάτι πολύ διαφορετικό που δεν το είχα σκεφτεί. Μέσα μου που δεν είχα σκεφτεί. Η ιδέα του να μαθαίνεις πράγματα ή να αλλάζεις σε διαφορετικούς ανθρώπους είναι τρέλα. Σα ναρκωτικό. Μου αρέσει να ενσαρκώνω ρόλους με λίγη τρέλα, κατάθλιψη, με χαρά, με μανίες, με πολλά. Παράνοια. Νομίζω το ομολογώ. Είμαι τρελή. Μαζέψτε με!

Μου μιλούσε για τρέλα και  κατάθλιψη αλλά ταυτόχρονα με ξαναέκανε να γελάσω. Αυτό μου θύμισε τις προσπάθειες της Άβας Γαλανοπούλου στους ΔΥΟ ΞΕΝΟΥΣ, η οποία προσπαθούσε να πείσει τον Κωνσταντίνο Μαρκορά ότι δεν είναι μόνο κωμική ηθοποιός!

Δυστυχώς στην Ελλάδα είμαστε άνθρωποι της ταμπέλας. Ένας άνθρωπος που είναι εξωστρεφής, χαρούμενος και αυτοσαρκάζεσαι δύσκολα θα μπορεί κάποιος να τον φανταστεί σε δραματικό ρόλο. Εγώ είναι η αλήθεια ότι είμαι ένας άνθρωπος αισιόδοξος και χαρούμενος αλλά θέλω να δοκιμαστώ σε κάτι πιο σκοτεινό.

Συνομιλώντας και πίνοντας, εκείνη διπλό καπουτσίνο και εγώ φρέντο εσπρέσο, παρατήρησα ότι η οθόνη του κινητού της δεν είχε σταματήσει να αναβοσβήνει. Μηνύματα στο messenger, το imessage, τα insta stories και το viber. Η Δανάη είναι ένα παιδί της εποχής της έχοντας, όπως σωστά φανταζόμουν, υπέροχους φίλους!

Ναι – ναι! Οι φίλοι μου είναι υπέροχοι. Οι φίλοι μου αυτοί είναι οι φίλοι που έχω αμέσως μετά από το σχολείο! Το 2010 αποφοίτησα, το 2010 τους γνώρισα. Εντελώς τυχαία. Ο ένας είναι από την Κοζάνη, η άλλη από τη Θεσσαλονίκη, η άλλη από την Κρήτη που ζει στην Αθήνα. Τώρα στην περιοδεία με κοροϊδεύανε οι ηθοποιοί γιατί όπου πηγαίναμε είχα σπίτια των φίλων μου να μείνω. Είναι πολύ σημαντικό κομμάτι για μένα οι φίλοι μου. Είναι αυτοί που με κρατάνε στη γη, που με ξυπνάνε όταν το μυαλό μου πάει να φύγει λίγο, είναι αυτοί που μου ρίχνουν τα χαστούκια και σταθεροποιούμαι πάλι. Είναι το λιμάνι μου. Είναι η βάση μου. Έχω ψύχωση με τα παιδιά και μεγάλη αγάπη. Οι φίλοι μου είναι οι σταθερές μου.

Μπήκε στο χώρο του θεάτρου με τη χαρά ενός μικρού παιδιού! Πολύ σύντομα και σε τρομερά μικρή ηλικία έπρεπε να διαχειριστεί πολλές και διαφορετικές καταστάσεις. Την εσωτερική της ενέργεια πάνω στη σκηνή, το κοινό που στο τέλος μόνο εκείνο θα την κρατήσει εκεί πάνω αλλά και το Hunger Game των δημοσιογράφων οι περισσότεροι εκ των οποίων στην αρχή στάθηκαν σε τελείως διαφορετικά πράγματα από αυτά που κάθε παιδί στην αρχή των πρώτων της βημάτων ξεκίνησε.

Είμαι πολύ αυθόρμητη κι’ αυτό πολλές φορές δε μου έχει βγει σε καλό. Δεν μπορώ ακόμα να σκεφτώ πώς μια καθημερινή στιγμή μπορεί να παρεξηγηθεί από κάποιους. Εμένα καλώς ή κακώς η μαμά μου είναι ηθοποιός και μια ηθοποιός που έχει πετύχει και μακάρι να είναι για πάντα έτσι. Από μικρή λοιπόν υπήρχαν άνθρωποι που με γνώριζαν ή μπορεί να δημοσίευα μια φωτογραφία μου και να ασχολούνταν μ’ αυτήν χωρίς εγώ να την έχω ανεβάσει γι’ αυτόν το λόγο ή χωρίς να μπορώ να σκεφτώ τι θα μπορούσε προκαλέσει αυτή η φωτογραφία. Ε, απ ‘όταν λοιπόν βγήκα στο θέατρο πέρυσι τον Οκτώβρη προσπαθώ να ελέγχω τον αυθορμητισμό να φιλτράρω περισσότερο τα πράγματα γιατί πλέον παρουσιάζομαι στο κοινό ως Δανάη.

Απ, ότι καταλαβαίνω όμως αυτό είναι κάτι που σε ενόχλησε.

Ξέρεις κάτι ρε συ Ευθύμη, είναι λίγο σοκαριστικό το πώς κάποιοι δεν ενδιαφέρονται για τη δουλειά μου, την προετοιμασία μου για μια παράσταση και το τελικό αποτέλεσμα αλλά τους αρέσει να σχολιάζουν για το ποια είναι η μαμά μου! Κι αυτό δεν το λέω καθόλου αλαζονικά! Πάω να κάνω ένα επάγγελμα που ακολουθεί χρόνια και η μαμά μου, αλλά ξέρεις είναι και λίγο προσβλητικό να δουλεύεις 23ώρες το 24ώρο, να προετοιμάζεσαι καιρό για έναν ρόλο, να αγχώνεσαι και στο τέλος να ακούς «Η κόρη της Βίκυς ανέβασε φωτογραφία με μαγιό».

 

Την καταλαβαίνω απόλυτα. Προσπαθώ να μπω στη θέση της και τρομάζω μόνο στην ιδέα. Δεν είναι εύκολο πράγμα η σωστή διαχείριση τόσων μαζικών πληροφοριών ειδικά όταν μόλις έχεις ξεκινήσει να μπουσουλάς. Αναρωτιέμαι όμως. Όλο αυτό, ήταν κάτι που δεν το είχε φανταστεί; Δεν το περίμενε;

Το φανταζόμουν. Φανταζόμουν όμως ότι αν ξεκινήσω να δουλεύω αυτό κάπως θα καταλαγιάσει. Είναι ένα μικρό αγκάθι όλο αυτό, ότι ενώ έχω ξεκινήσει να παρουσιάζω τον εαυτό μου πάνω στην σκηνή συμμετέχοντας σε τρεις πολύ σημαντικές για εμένα παραστάσεις  κάποιοι επιλέγουν να δείξουν ότι «Η κόρη της Βίκης είναι στη Σέριφο». Είμαι η κόρη της Βικυς και είναι τιμή και καμάρι μου να είμαι παιδί αυτής της ηθοποιού αλλά ταυτόχρονα είμαι και τρελή, και ευδιάθετη και χαρούμενη είμαι όμως επαγγελματίας.

Τα επόμενα σου βήματα πώς τα φαντάζεσαι Δανάη; Θέλω να πω, τι πιο μεγάλο μετά από τη συνεργασία σου με τόσους σπουδαίους ηθοποιούς;

Ένα από τα όνειρα μου υλοποιήθηκε φέτος το καλοκαίρι που είχα την τύχη και την τιμή να γνωρίσω αλλά και να δουλέψω μ’ αυτούς τους σπουδαίους ανθρώπους. Θα ήθελα πολύ κάποια στιγμή να είμαι σε παράσταση που σκηνοθετεί ο Πέτρος γιατί όσες σκηνοθεσίες του έχω δει έχω ζηλέψει. Η Μαρία είναι κάτι διαφορετικό. Είναι ένας άνθρωπος που τη θυμάμαι από τα πέντε μου. Τη φωνάζω μανούλα δυο. Έτσι την έχω αποθηκευμένη στο κινητό. Είναι και συναισθηματικά ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος για εμένα. Πάντως, ο κύριος μου στόχος είναι να δουλέψω με όσους περισσότερους ηθοποιούς και σκηνοθέτες μπορώ για να πάρω απ τον καθένα όσα περισσότερα μπορώ!

Αν πρέπει να μαντέψω την πορεία της Δανάης τα επόμενα χρόνια σε επτά μόνο λέξεις θα πω ότι «Αυτό το κορίτσι ήρθε για να μείνει»! Ένα τέτοιο παιδί άλλωστε, το οποίο μεγάλωσε σε ένα θεατρόφιλο περιβάλλον, δε θα μπορούσε να καταλήξει διαφορετικά. Και αυτό είναι κάτι που η Δανάη το έχει μέσα της από μικρή.

Στις φλέβες της εξάλλου κυλάει αίμα θεατρικό. Αίμα το οποίο θα τη βοηθήσει να ζήσει συναρπαστικές καταστάσεις στη συνέχεια.

Και εδώ θα είμαστε για να το δείτε…

Χώρος: be* bar – restaurant 
Φωτογραφίες: Γιώργος Ασλανίδης

Τα λέμε στα σχόλια…

The post Δανάη Μπάρκα | Ένα ταλαντούχο κορίτσι που ήρθε για να μείνει! appeared first on Mismi.gr.

]]>
https://mismi.gr/danai-mparka-ena-talantoucho-koritsi-pou-irthe-gia-na-meinei/feed/ 0
Little Black books | Η Ελισάβετ δίνει ζωή σε βιβλία γράφοντας παιδικές ιστορίες https://mismi.gr/little-black-books-elisavet/ https://mismi.gr/little-black-books-elisavet/#comments Sat, 02 Sep 2017 20:42:31 +0000 https://mismi.gr/?p=3567 Δουλεύει, μεγαλώνει μια υπέροχη οικογένεια, φτιάχνει καταπληκτικά γλυκά, μοιράζει αγκαλιές. Στο δρόμο αν σε δει θα σου χαμογελάσει σίγουρα, ακούει μουσική και θαυμάζει τον άντρα της. Συγκεντρώνει σε ένα μόνο…

The post Little Black books | Η Ελισάβετ δίνει ζωή σε βιβλία γράφοντας παιδικές ιστορίες appeared first on Mismi.gr.

]]>
Δουλεύει, μεγαλώνει μια υπέροχη οικογένεια, φτιάχνει καταπληκτικά γλυκά, μοιράζει αγκαλιές. Στο δρόμο αν σε δει θα σου χαμογελάσει σίγουρα, ακούει μουσική και θαυμάζει τον άντρα της. Συγκεντρώνει σε ένα μόνο πρόσωπο (το δικό της) όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που όλοι θα θέλαμε να έχουμε αλλά φαντάζουν δύσκολα για να τα αποκτήσεις. Έχει χιούμορ. Πολύ. Υπομονή, πειθαρχία, τρομερή αδυναμία στα παιδιά της και ένα χέρι καλλιτεχνικό, το οποίο κληρονόμησε από τον καθηγητή πατέρα της.  Πλέον ξεκίνησε να φτιάχνει τη δική της σειρά παιδικών χειροποίητων βιβλίων (!!!!) που κανένα δε μοιάζει με το προηγούμενο. Μάλιστα τα Little Black books φτιάχνονται πλέον αποκλειστικά για εκείνη και τους ήρωες της. Σκέψου δηλαδή ένα μοναδικό βιβλίο, που δημιουργείται για την ίδια και το οποίο ζωγραφίζεται στο χέρι εξιστορώντας ταυτόχρονα τη δική σου ιστορία.  Κι’ αυτό από μόνο του είναι υπέροχο.

Όσο υπέροχη είναι και η Ελισάβετ (στο facebook μπορείς να τη βρεις ως Elisabeth Boo ) η οποία αν ήταν ημέρα, θα ήταν σίγουρα Παρασκευή. Από εκείνες που, ό,τι καιρό και αν κάνει, σου φτιάχνουν πάντα τη διάθεση γιατί καταβάθος ξέρεις ότι το Σαββατοκύριακό απέχει μόνο όσο μια αγκαλιά.

Δεν είναι η πρώτη φορά που μιλάω μαζί της. Δε θα σου πω ψέματα. Την εκτιμούν πολύ δυο ανθρώποι που αγαπώ τρελά και αυτό σίγουρα δεν είναι τυχαίο. Έτσι τα συναισθήματα δημιουργούνται αυθόρμητα και σχεδόν πάντα διαρκούν αιώνια! Εξάλλου τα είχαμε πει και στο αφιέρωμα του mismi.gr για τη Νέα γενιά μαμάδων στη Θεσσαλονίκη! Αυτήν τη φορά όμως μιλήσαμε πιο συγκεκριμένα και ειδικά.

Πώς δημιουργήθηκε η ιδέα για τα Little Black books;

Ευθύμη, από τότε που ήταν μικρή η κόρη μου, σκαρφιζόμασταν τρόπους να φτιάχνουμε τις δικές μας ιστορίες, να αλλάζουμε το τέλος στα παραμύθια και να φτιάχνουμε τις δικές μας κατασκευές. Κουκλοθέατρα, κουκλόσπιτα από χαρτόνια, ευχετήριες κάρτες και βιβλιαράκια  στις φίλες της για να γεμίζουν μικρά πρόσωπα με μεγάλα χαμόγελα! Ένα τέτοιο πρωινό, λοιπόν, έκατσα πάνω από ένα μικρό μαύρο τετράγωνο βιβλίο θέλοντας να το γεμίζω όμορφες σκέψεις, ζωγραφιές και παραμύθι για μια μικρή μου φίλη, τη Μυρτώ!  Μόλις το πήρε στα στρουμπουλά της χέρια, το ξεφύλλισε με τη μαμά και διάβασε το μικρό ολοδικό της παραμύθι! Η μαμά της Μυρτούλας είναι blogger , σύστησε το βιβλιαράκι στο κοινό της και κάπως έτσι φτάσαμε εδώ που φτάσαμε! (Να παρακαλάω να ήμουν χταποδίνα με οκτώ πλοκάμια για να ζωγραφίζω πιο γρήγορα τα μικρά αυτά βιβλιαράκια!)

Αναρωτιέμαι γιατί μαυρά και όχι ας πούμε μωβ; Ή έστω ματζέντα που είναι και της μόδας! Μήπως επειδή το μαύρο…κόβει;

Χαχαχα, ναι, το μαύρο κόβει, θα συμφωνήσω! Μα κρύβει κι εκπλήξεις!  Στην αρχή ήταν μια εντελώς τυχαία επιλογή! Αυτό βρήκα, αυτό πήρα! Αργότερα συζητώντας το με τον βιβλιοδέτη μου σχετικά με το χρώμα των βιβλίων μου, τον έπεισα  πως το μαύρο είναι η ιδανική επιλογή χρώματος για αυτά τα βιβλιαράκια.  Τα βλέπεις να στέκονται μπροστά σου μικρά, τετράγωνα, μαύρα, με χρυσά γράμματα να σχηματίζουν το όνομα του εκάστοτε ήρωα. Μόλις το ανοίξεις όμως όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου ξεπηδούν μπροστά στα μάτια σου! Όπως είπε κι ο Νίκος (ο βιβλιοδέτης, ντε), δε φαντάζεσαι πόση ομορφιά κρύβεται μέσα σε ένα κατάμαυρο βιβλίο!

Εξήγησε μου λίγο τη διαδικασία. Πώς ξεκινάς να γράφεις, τι γράφεις και πώς τα ολοκληρώνεις. Ποιος είναι ο κύκλος ενός Little Black Book;

Θα σου πω ένα μυστικό! Τα little black books δε τα γράφω μόνη μου! Κι αυτή είναι όλη η ομορφιά τους! Ζητώ απ’ την μαμά, τον μπαμπά, τη νονά ή τη θεία να μου ετοιμάσει ένα μικρό βιογραφικό του ήρωα μου! Ένα βιογραφικό που θα αναφέρει τις σκανταλιές του, τα αγαπημένα του μέρη για να κάνει κατακόρυφο και να φάει κρυφά σοκολάτα! Τους αγαπημένους του φίλους και τις λατρεμένες του γεύσεις, που μόλις τις γευτεί χοροπηδά το στομαχάκι από χαρά! Μέρη που διαλέγουν να κάνουν  τις βόλτες και τις εκδρομές τους, τα μικρά και μεγάλα του κατορθώματα! Όνειρα που κάνει τα βράδια στο κρεβάτι συντροφιά με το φιλί της μαμάς και την τεράστια αγκαλιά του μπαμπά! Μόλις πάρω το βιογραφικό στα χέρια μου, ανοίγω το άδειο little black book και το γεμίζω ζωγραφιές που θα αγαπήσει σύμφωνα με τα ενδιαφέροντά του!  Μένουν εναλλάξ κενές σελίδες ώστε να τις γεμίσει ο μικρός μου ήρωας μεγαλώνοντας!  Με μια αστεία φωτογραφία απ’ την σχολική εκδρομή με τους φίλους, την πρώτη του μουτζούρα – θησαυρό μιας μαμάς, το αποτύπωμα από το χεράκι του, ακόμη και το εισιτήριο της αγαπημένης του θεατρικής παράστασης ή του πρώτου του ταξιδιού με αεροπλάνο, ουάου! Και στη μέση του βιβλίου γράφω το παραμύθι του!  

Ένα παραμύθι που δε μοιάζει με κανένα άλλο γιατί είναι βασισμένο στη δική του μοναδική προσωπικότητα!  Περιγράφει όλα αυτά που έμαθα γι αυτόν μέσα από τα μάτια ανθρώπων που τον αγαπούν τόσο πολύ! Και θα τον συντροφεύει και θα μεγαλώνει μαζί του και θα γεμίζει τις άδειες σελίδες που άφησα για τα μελλοντικά του κατορθώματα, σαν ένα μικρό χρονοντούλαπο. Κάθε βιβλίο είναι ένας νέος κόσμος για μένα που προσπαθώ να τον μάθω, να δημιουργήσω κάθε φορά απ το μηδέν μια οντότητα.

Απ’ όσο καταλαβαίνω, όλη αυτή η διαδικασία είναι χρονοβόρα και κουραστική (σωματικά και ψυχικά). Πώς τα βγάζεις πέρα επιτέλους και πώς τα συνδυάζεις. Δουλεύεις, μεγαλώνεις δυο παιδιά και έχεις και έναν υπέροχο άντρα. Τι πίνεις και ΔΕ μας δίνεις;;

Ναι, δουλεύω.

Ναι, είμαι μαμά δυο (αχ να χαρείς, μη ξυπνάς μέσα μου μαμά κουκουβάγια) καλών παιδιών

Ναι, έχω κι έναν υπέροχο άντρα με πολύ χιούμορ κι υπομονή!

Μα στο σπίτι μας ο κανόνας είναι ένας, ακολουθούμε (αργά η γρήγορα) τα όνειρα μας!

Έτσι λοιπόν κι εγώ το δικό μου όνειρο το βλέπω να μεγαλώνει μαζί με τα παιδιά μου και να ξαπλώνει το βράδυ στο μαξιλάρι μου και να ψιθυρίζει τα όνειρα μου.

Ναι, είμαι πολλές φορές κουρασμένη κι αγχώνομαι μήπως αργώ τα βιβλιαράκια στους μικρούς μου ήρωες, μα φροντίζω να υπενθυμίζω στον εαυτό μου τον ενθουσιασμό που ένιωσα με την πρώτη μου παραγγελία και πόσο χαμογελαστό είναι το μικρό μου όνειρο!

  

Όλη αυτή η καλλιτεχνική σου κλίση δημιουργήθηκε ξαφνικά ή είναι κάτι το οποίο είχες πάντα;

Με μπαμπά καλλιτέχνη νομίζω πως η κλίση στα πινέλα και τα χρώματα ήρθε πριν καν μάθω να περπατώ! Μια σταλιά μωρουδέλι , δίπλα στον μπαμπά που ήταν μονίμως χωμένος στις μπογιές του, μουτζουρωμένα μέχρι και τα μουστάκια του, ζωγράφιζε στο εργαστήρι του με τις ώρες κι εγώ δίπλα του άκουγα μουσική. Μου είναι τόσο οικεία αυτή η εικόνα και με αυτή την εικόνα θέλω να μεγαλώσουν και τα δικά μου παιδιά! Μουτζουρωμένα με πράσινες και μπλε πινελιές, να φτιάχνουν τους δικούς τους κόσμους – καταφύγια!

Τα παιδιά σου λένε κάτι για όλες αυτές τις καλλιτεχνικές ανησυχίες σου; Έλα πες αλήθεια, τους κλέβεις τις ξυλομπογιές;

Εννοείται πως στα πρώτα βιβλιαράκια μπήκαν τα χρώματα της δωδεκάχρονης κόρης μου!  Με τον καιρό απέκτησα όμως κι εγώ τις δικές μου και πλέον συγκρίνουμε τις μολυβοθήκες μας!  Τα little black books τα ξεκίνησα παίρνοντας έμπνευση από την κόρη μου!  Μπορώ να σου αραδιάσω αρκετά μπλοκ ζωγραφικής με τις δικές της ιστορίες. Με φανταστικές ιστορίες και  περιπέτειες. Πριν λίγο καιρό της χάρισα ένα little black book να το γεμίσει σκιτσάκια και περνάμε κάποια απογεύματα χωμένες στα βιβλιαράκια μας πνιγμένες από μπογιές και χρώματα. Ο μικρός, αν και μόλις τριών ετών, έχει κι αυτός το δικό του μπλοκ και μας γεμίζει χαμόγελα! Ο μόνος που δε ζωγραφίζει είναι ο μπαμπάς μας. (Προς το παρόν!)

Σε 5 χρόνια από τώρα, πώς θέλεις να είναι τα Little Black Books; Πού ονειρεύεσαι να φτάσει;

Πριν 5 μήνες δε φανταζόμουν ότι θα έπαιρνα τόση αγάπη και ενθαρρυντικά μηνύματα για τη δουλειά μου! Σε 5 χρόνια από τώρα θα ήθελα να σου μιλήσω με τον ίδιο ενθουσιασμό που σου μιλάω τώρα!  Να γεμίσουν τα βιβλιαράκια με παιδικά κατορθώματα και να μου στέλνουν τα πανέμορφα μηνύματα που λαμβάνω κάθε μέρα και φουσκώνω σαν κατακόκκινο μπαλόνι από χαρά!

Τους τελευταίους μήνες η Ελισάβετ έχει γράψει περισσότερες από 850 σελίδες. Ιστορίες για παιδιά, γεμάτες χρώματα, όνειρα και ελπίδα πώς όλα στο τέλος θα πάνε καλά. Ιστορίες από εκείνες που σου έλεγαν μικρό για να κοιμηθείς και που όσες φορές και αν τις είχες ακούσει, ήθελες ακόμα μια. Μέχρι να αρχίσεις να ονειρεύεσαι…

Την Ελισάβετ μπορείτε να την βρείτε:
  • στον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook
  • στη σελίδα της στο Facebook
  • στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram

Τα λέμε στα σχόλια…

The post Little Black books | Η Ελισάβετ δίνει ζωή σε βιβλία γράφοντας παιδικές ιστορίες appeared first on Mismi.gr.

]]>
https://mismi.gr/little-black-books-elisavet/feed/ 3
Σα σήμερα ήρθες σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο https://mismi.gr/sa-simera-irthes-s-afton-edo-ton-kosmo/ https://mismi.gr/sa-simera-irthes-s-afton-edo-ton-kosmo/#respond Fri, 01 Sep 2017 13:00:44 +0000 http://mismi.gr/?p=2566 Δεν είναι τυχαίο που γεννήθηκε την πρώτη ημέρα του Σεπτέμβρη. Δε θα μπορούσε να γεννηθεί άλλη μέρα άλλωστε. Σεπτέμβρης! Η αρχή των πάντων. Ο μήνας της οργάνωσης, της ανασυγκρότησης, των…

The post Σα σήμερα ήρθες σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο appeared first on Mismi.gr.

]]>
Δεν είναι τυχαίο που γεννήθηκε την πρώτη ημέρα του Σεπτέμβρη. Δε θα μπορούσε να γεννηθεί άλλη μέρα άλλωστε. Σεπτέμβρης! Η αρχή των πάντων. Ο μήνας της οργάνωσης, της ανασυγκρότησης, των στόχων για τη νέα χρονιά. Της πρώτης δροσιάς. Ο μήνας που τα βράδια χρειάζεσαι μπουφάν. Είπα μπουφάν; Χα! Ναι, ναι. Δεν είναι τυχαίο που γεννήθηκε την πρώτη ημέρα του Σεπτέμβρη…

Δε θα μπορούσε να γεννηθεί άλλη μέρα άλλωστε. Δε θα ήταν η ίδια αν γεννιόταν άλλη ημέρα και αλήθεια σου λέω, όσες φορές και αν γκρινιάζω, δε θα την ήθελα διαφορετική.

Το κεφάλαιο «μαμά» στη ζωή μου το, το ζω από μικρός στο μεδούλι. Τότε που έτρεχα χιλιάρι κατά πάνω της και την αγκάλιαζα με όλη μου τη δύναμη. Που κρυβόμουν σε ένα μικρό ντουλάπι της κουζίνας (ναι, χωρούσα τότε) και περίμενα να την τρομάξω. Και κάθε φορά έκανε ότι τρόμαζε. Και δώσε του εγώ γέλια και κακό!  Στην εφηβεία βέβαια έκανα ένα μεγάλο διάλειμμα. Διέκοψα τις καλές μου σχέσεις, άρχισα να λέω «όχι» και έκανα την πρώτη μου επανάσταση. Σου μιλάω για ομηρικούς καβγάδες. Όμως τα ξαναβρήκα μαζί της μετά τα 20 μου. Όταν αναγκάστηκα να ζήσω μακριά της για 5 χρόνια. Και λέω «τα ξαναβρήκα» γιατί μόνος μου θύμωνα, μόνος μου νευρίαζα, μόνος μάλωνα. Η στάση της απέναντι μου ποτέ δεν άλλαζει. Τότε κατάλαβα.

Κατάλαβα ότι την αγαπάω! Και πλέον ξέρω, στο γιατί (γιατί δεν μπορώ αλλιώς), στο πώς (έμαθα να το κάνω) και στο μέχρι πότε (για πάντα).

Ναι. Μαθαίνεις να αγαπάς. Γενικά. Όχι συγκεκριμένα. Κάθε μέρα. Όχι μια στιγμή. Τα πάντα. Όχι μόνο ένα άτομο. Απλώς, αυτόν που σου δίδαξε πρώτη φορά πώς να το κάνεις, τον αγαπάς λίγο περισσότερο. Έχει τα copyrights ρε παιδί μου. Είναι σκέψου ότι ο Μιγιάγκι για τον μαθητή Ντανιέλ. Όλοι δε θυμόμαστε εξάλλου την πρώτη μας δασκάλα στο νηπιαγωγείο;

Αλήθεια. Η μαμά, μου έμαθε να αγαπάω. Μου έμαθε να ζητάω συγνώμη όταν κάνω μαλακίες. Μου έμαθε να μην ντρέπομαι για τον εαυτό μου. Μου έμαθε να βρίζω όντας η ίδια αθυρόστομη. Μου έμαθε πόσο σημαντικοί θα είναι οι φίλοι στο ζωή μου. Μου έμαθε να μην υποτιμούν τη δουλειά μου και να είμαι υπερήφανος για όλα όσα κατάφερα να αποκτήσω στη ζωή μου. Μου έμαθε να είμαι ανεξάρτητος όσο και αν αυτό περιόριζε τις μαμαδίστικες υποχρεώσεις της. Ξέρω ότι δεν της άρεσε. Άλλα έτσι έπρεπε να γίνει.

mam

Κατάλαβα τι θα πει χωρίς μαμά όταν μια φορά είχε αρρωστήσει και έμεινε στο κρεβάτι για μια εβδομάδα. Τότε που είχα γυρίσει από το σχολείο και δε με περίμενε στο συνηθισμένο σημείο στο μπαλκόνι. Και ανέβηκα γρήγορα πάνω και δεν ήταν ούτε στην κουζίνα. Και όταν μπήκα γρήγορα στην κρεβατοκάμαρα και ένιωσα εκείνα τα περίεργα ένστικτα που έχουν τα παιδιά ότι κάτι κακό πρόκειται να συμβεί. Τότε ήταν που συνειδητοποίησα τι σημαίνει να αγαπάς κάποιον.

Αγάπη είναι: όταν ο φόβος του να μη συμβεί κάτι σε ένα δικό σου άνθρωπο είναι μεγαλύτερος και απ’ όταν τελικά το πάθει.

Ναι! Δεν είναι τυχαίο που γεννήθηκε την πρώτη ημέρα του Σεπτέμβρη όπως δεν είναι τυχαίο που την έχω μαμά. Και η μεγαλύτερη της επιτυχία ξέρεις ποια είναι; Ότι όταν κάνω οικογένεια θα προσπαθώ κάθε μέρα να της μοιάσω…

27 χρόνια και 34 ημέρες μαζί. Και είναι τόσες πολλές και θέλω και άλλες. Και αν μπορούσα να τις ζήσω από την αρχή, πάλι μόνο εσένα θα επέλεγα.

Χρόνια πολλά Μαράκι (μου)

Τα λέμε στα σχόλια…

The post Σα σήμερα ήρθες σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο appeared first on Mismi.gr.

]]>
https://mismi.gr/sa-simera-irthes-s-afton-edo-ton-kosmo/feed/ 0
Είναι το Ozark μια από τις καλύτερες σειρές του Netflix αυτήν τη στιγμή; https://mismi.gr/ozark-tv-series-netflix/ https://mismi.gr/ozark-tv-series-netflix/#respond Wed, 23 Aug 2017 15:07:57 +0000 https://mismi.gr/?p=3548 Σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να πω ότι είμαι από εκείνους τους περίεργους τύπους οι οποίοι γουστάρουν να βλέπουν τηλεοπτικές σειρές με πρωταγωνιστές οικονομικούς αναλυτές, επιχειρηματίες και εμπόριο! Δεν κατάφερα ποτέ…

The post Είναι το Ozark μια από τις καλύτερες σειρές του Netflix αυτήν τη στιγμή; appeared first on Mismi.gr.

]]>
Σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να πω ότι είμαι από εκείνους τους περίεργους τύπους οι οποίοι γουστάρουν να βλέπουν τηλεοπτικές σειρές με πρωταγωνιστές οικονομικούς αναλυτές, επιχειρηματίες και εμπόριο! Δεν κατάφερα ποτέ να ολοκληρώσω για παράδειγμα το κατά τ’ άλλα επιτυχημένο White Collar ενώ μέχρι και το Billions μου φάνηκε βαρύ για να κυβικά μου! Πάλι καλά που έπεσα πάνω στο Ozark και όλα αναιρέθηκαν από το πρώτο επεισόδιο! 

Γιατί εδώ, πζηλέ μου, μπορεί να έχει χρήμα και μπίζνα αλλά ταυτόχρονα έχει και μια τεράστια λίμνη η οποία ξεβράζει ναρκωτικά, πτώματα και παράνομες συμφωνίες. Με έναν εξαιρετικό Jason Bateman και μια -δώστε της όλα τα Emmy φέτος- Julia Garner, την Kimberly Breland του «The Americans»! Πάνω απ’ όλα όμως, λατρεύω το Ozark γιατί θα μπορούσε να είναι HBO αλλά δεν είναι.

Είναι Netflix κι’ αυτό είναι ακόμα καλύτερο…

Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή και με τη…σειρά:

Η περιοχή!

Σκέψου ένα τοπίο σαν το «Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι» όπου ο Τσαρλς Ίνγκαλς θέλοντας να σώσει την Λόρα, την Μέρι και την Κάρι και πάντα υπό τις απειλές του γνωστού Μεξικάνικου καρτέλ, αναγκάζεται να ξεπλύνει εκατομμύρια! Όλη η ιστορία εξελίσσεται γύρω από την τεχνητή λίμνη Ozark, γνωστή και ως «Η Ριβιέρα των rednecks», στην τεράστια ακτογραμμή της οποίας ο πρωταγωνιστής προσπαθεί να συνάψει συμμαχίες με τους ντόπιους ώστε να σώσει την οικογένεια του. Χειμωνιάτικο τοπίο, ακόμα και αν εξελίσσεται στην καρδιά του καλοκαιριού, ξάστερες βραδιές και πελώρια δέντρα στη σκιά των οποίων κάτι παράνομο…συμβαίνει!

Οι ντόπιοι!

Παρανομίες οι οποίες φυσικά, ουκ γαρ έρχονται από μοναχές τους. Οι κάτοικοι γύρω από τη λίμνη Ozark είναι εκείνοι οι γείτονες που σε καλημερίζουν καθημερινά δίνοντας το δεξί τους χέρι, όσο παράλληλα με το αριστερό σημαδεύουν το κεφάλι σου με καραμπίνα! Η αιώνια έχθρα ανάμεσα στους Rednecks, τους γνωστούς και ως κοκκινοσβέρκηδες και τους Hillbilies κορυφώνεται σε κάθε επεισόδιο, χωρίς φυσικά να μπορώ να καταλάβω και το λόγο. Δηλαδή, όταν έχεις να διαλέξεις ανάμεσα σε λευκό συντηρητικό χωριάτη του Νότου των ΗΠΑ που ψηφίζει Trump και σε βουνίσιο βλάχο με τα αμέτρητα κοπάδια στο χωράφι και τα ναρκωτικά στο υπόγειο, τότε καλή τύχη σου εύχομαι! Πάντως, προς υπεράσπιση τους, όλοι βρομίζουν τα χέρια τους για το καλό της οικογένειας τους. Γιατί είναι προτιμότερο να κολυμπάς από το να βουλιάξεις στη λίμνη! Και αυτό οφείλουμε να τους το αναγνωρίσουμε.

Οι γυναίκες!

Αν πίσω από έναν πετυχημένο άντρα κρύβεται μια δυναμική γυναίκα (ξερνάω με τα κλισέ) σκέψου τι κρύβεται πίσω από έναν διεφθαρμένο άντρα που ξεπλένει χρήματα! Στο Ozark οι γυναίκες, από τη σύζυγο του πρωταγωνιστή (η Laura Linney με Χρυσό Φοίνικα για τη σειρά The Big C) και την κόρη του (την υποδύεται η ανερχόμενη Sofia Hublitz), μέχρι την καταπληκτική (μην λέμε τα ίδια) και badass Laura Linney, φωνάζουν από μακριά ότι όταν όλα φαίνονται μάταια, η λύση θα έρχεται πάντα από ένα γυναικείο μυαλό. Ακόμα και αν αυτό σημαίνει πολύ αίμα! Φυσικά δεν βγάζω απ’ έξω την Lisa Emery, που υποδύεται τη χαρωπή και προβληματική -αν μη τι άλλο- σύζυγο του μεγαλοτσιφλικά της περιοχής και η οποία είναι ικανή να σου στρώσει το τραπέζι να φας και μετά το χαλί με το οποίο θα σκεπάσει το νεκρό σου σώμα!

Το FBI

Και εδώ μπαίνουμε σε μια παράλληλη και πολύ δυνατή αφήγηση η οποία ακολουθεί τον εκπληκτικά πολύπλοκο πράκτορα του FBI Roy Petty (τον οποίο υποδύεται ο Jason Butler Harner). Δυσκολεύομαι πάρα πολύ να σου αναλύσω το τι έχει αυτός ο χαρακτήρας που τον κάνει τόσο χωρίς να σου αποκαλύψω τα μυστικά του αλλά θα αρκεστώ σ’ αυτό: Οι συναρπαστικές εντάσεις που έχει και η μανιώδης προσπάθεια του να ξεσκεπάσει τον πρωταγωνιστή απεικονίζονται υπέροχα από έναν χαρακτήρα ο οποίος είναι επιφορτισμένος με την τήρηση του νόμου. Ακόμα και όταν πρέπει να πουλήσει τον ίδιο σου τον εαυτό!

Δεν είναι Breaking Bad

Θα μπορούσε να είναι. Αλλά δεν είναι! Καταλαβαίνω τη σύγκριση και δεν την αδικώ όμως αν το καλοσκεφτείς γρήγορα θα διαπιστώσεις ότι υπάρχει μια σημαντική διαφορά τόσο καθοριστική που Κανει τις δυο αυτές σειρές να απέχουν η μια από την άλλη! Ο Γουόλτερ, του Breaking Bad, μεταλλάχθηκε σταδιακά σε ό,τι κατάφερε να γίνει ενώ στο Ozark, ο Μάρτι, βρίσκεται εξαρχής χωμένος βαθιά σε έναν λάκκο που ο ίδιος έχει σκάψει.

Όπως και να χει, το Ozark είναι μια νέα σειρά (η δεύτερη season της οποίας έχει ήδη εγκριθεί) την οποία πρέπει οπωσδήποτε να strimάρεις στο Netflix. Θα με θυμηθείς σε κάθε επεισόδιο. Ειδικά στο #5 το οποίο κατά τη γνώμη μου είναι ό,τι καλύτερο από άποψη πλοκής και σκηνοθεσίας.

Τα λέμε στα σχόλια…

The post Είναι το Ozark μια από τις καλύτερες σειρές του Netflix αυτήν τη στιγμή; appeared first on Mismi.gr.

]]>
https://mismi.gr/ozark-tv-series-netflix/feed/ 0
Beyond Borders | Άτομα με αναπηρίες θα συνυπάρξουν με 100 νέους για καλό σκοπό https://mismi.gr/beyond-borders-thessaloniki/ https://mismi.gr/beyond-borders-thessaloniki/#respond Tue, 22 Aug 2017 10:55:21 +0000 https://mismi.gr/?p=3538 Εκατόν πενήντα άτομα με αναπηρίες. Εκατό νέοι από δέκα διαφορετικές χώρες της Ευρώπης. Δώδεκα ημέρες. Μία κατασκήνωση. Στις 26 Αυγούστου, σε μια κατασκήνωση στην Καβάλα οι λέξεις Διαφορετικότητα – Συνύπαρξη –…

The post Beyond Borders | Άτομα με αναπηρίες θα συνυπάρξουν με 100 νέους για καλό σκοπό appeared first on Mismi.gr.

]]>
Εκατόν πενήντα άτομα με αναπηρίες.
Εκατό νέοι από δέκα διαφορετικές χώρες της Ευρώπης.
Δώδεκα ημέρες.
Μία κατασκήνωση.

Στις 26 Αυγούστου, σε μια κατασκήνωση στην Καβάλα οι λέξεις Διαφορετικότητα – Συνύπαρξη – Αλληλεγγύη – Δημιουργικότητα, θα πάρουν σάρκα και οστά. Θα γίνουν χαμόγελα αληθινά, ζεστή αγκαλιά, ρυθμός σε τραγούδι και βήματα σε χορό. Χορό αναζωογονητικό, λυρικό και χαρούμενο. Σαν Μπάλο.

Μίλησα με την Τάνια Χατζηιωάννου, μέλος της υπέροχης ομάδας «Παιδιά εν Δράσει» και υπεύθυνη επικοινωνίας του ευρωπαϊκού προγράμματος επικοινωνίας «Beyond Borders» και  έμαθα όλα όσα πρόκειται να συμβούν σε λίγες ημέρες στην κατασκήνωση Τσαφ Τσουφ στην παραλία Ορφανίου στην Καβάλα. Για αρχή όμως, ήθελα να μάθω τα πάντα για την ομάδα τους, τα «Παιδιά εν Δράσει».

Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι τα παιδιά δραστηριοποιούνται τα τελευταία 14 χρόνια!

Τα «Παιδιά Εν Δράσει», Ευθύμη, είναι  μια ομάδα της Θεσσαλονίκης που δρα στην πόλη τα τελευταία 14 χρόνια και η οποία δραστηριοποιείται στο χώρο της ψυχαγωγίας και εμψύχωσης παιδιών, διοργανώνοντας δράσεις που σχετίζονται με την αστική ζωή, καλλιτεχνικά φεστιβάλ αλλά και συντονίζοντας ευρωπαϊκά προγράμματα κινητικότητας νέων. Η ομάδα μας στηρίζεται στην εθελοντική συμμετοχή των μελών της και είναι ανοιχτή στο να δεχτεί νέους φίλους και φίλες που θέλουν να μας γνωρίσουν και να συμμετέχουν στις δράσεις μας.

Πάνω στα ευρωπαϊκά προγράμματα κινητικότητας νέων που μου αναφέρεις, στηρίζεται και το Beyond Borders;

Ακριβώς! Το πρόγραμμα Beyond Borders είναι ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα κινητικότητας νέων , στο οποίο συμμετέχουν 100 νέοι και νέες από 10 διαφορετικές χώρες της Ευρώπης. Το Beyond Borders εξελίσσεται παράλληλα με το πρόγραμμα φιλοξενίας ατόμων με αναπηρίες που διοργανώνεται στον ίδιο χώρο διεξαγωγής του ευρωπαϊκού προγράμματος. Οι συμμετέχοντες του προγράμματος Beyond Borders θα λάβουν μέρος σε μία σειρά βιωματικών και εκπαιδευτικών εργαστηρίων,  με σκοπό να συντονίσουν και να υλοποιήσουν καλλιτεχνικές και αθλητικές δραστηριότητες  για τους κατασκηνωτές με αναπηρία. Στόχος του προγράμματος είναι να δημιουργηθεί ένα κλίμα αλληλεγγύης, σεβασμού, συνεργασίας και αγάπης μεταξύ των συμμετεχόντων και των ατόμων με αναπηρίες.

Αναρωτιέμαι πώς το συγκεκριμένο πρόγραμμα ανταλλαγής βοηθάει τους συμμετέχοντες. Ποια τα οφέλη που θα μπορούσε να κερδίσει κάποιος; Ευτυχώς η Τάνια είχε και γι’ αυτό μια κατανοητή απάντηση! 

Τα οφέλη από τη συμμετοχή γενικά σε ένα πρόγραμμα κινητικότητας νέων είναι πολλαπλά και κατά βάση θετικά. Αφενός η συνύπαρξη με άτομα από διαφορετικά πολιτιστικά backgrounds, μιας κι οι συμμετέχοντες/συμμετέχουσες προέρχονται από 10 διαφορετικές ευρωπαϊκές χώρες, επιδρά κυρίως θετικά στους συμμετέχοντες/ συμμετέχουσες. Γνωρίζουν άτομα με διαφορετικές καταβολές, αναπτύσσουν φιλίες, επικοινωνούν, διασκεδάζουν και αναπτύσσουν σχέσεις που στηρίζονται στο σεβασμό , στην κατανόηση και στην αλληλεγγύη.  Η ομάδα ενώνεται και αυτό το δέσιμο οδηγεί στη δημιουργία φιλικών δεσμών που κρατάνε ίσως και χρόνια.

Και όσον αφορά την επαφή με άτομα με αναπηρίες; 

Ο ιδιαίτερος χαρακτήρας του εν λόγω προγράμματος και η αλληλεπίδραση των συμμετεχόντων με άτομα με αναπηρίες θα ανοίξει νέους ορίζοντες στους ίδιους, θα επηρεάσει τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρίες, θα μάθουν καλύτερα τον τρόπο που αυτά τα άτομα αντιδρούν, ζουν, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν καθημερινά, τον τρόπο που εκδηλώνουν τη χαρά τους και τη μοιράζουν απλόχερα στους γύρω τους.

Κλείνοντας αυτήν την όμορφη κουβέντα, έμαθα ότι εκτός από την καθημερινή συνύπαρξη των συμμετεχόντων του προγράμματος με τους κατασκηνωτές με αναπηρίες -μιας και θα ζουν στον ίδιο χώρο και θα μοιράζονται ένα κοινό καθημερινό πρόγραμμα- οι συμμετέχοντες θα οργανώσουν και καλλιτεχνικά εργαστήρια για άτομα με αναπηρίες τα οποία θα τους φέρουν ακόμα πιο κοντά! Τέλος, η Τάνια μου εκμυστηρεύτηκε ότι οι συμμετοχές των νέων που θέλουν να συμμετάσχουν στο πρόγραμμα είναι πολλές κάτι που τους κάνει ιδιαίτερα χαρούμενους.

 

 


Πληροφορίες

Beyond Borders

26 Αυγούστου – 06 Σεπτεμβρίου

Παιδική κατασκήνωση Τσαφ Τσουφ (www.tsaftsouf.gr)

Διοργάνωση

Παιδιά Εν Δράσει

www.kidsinaction.gr

www.facebook.com/kidsinaction

 

Τα λέμε στα σχόλια…

The post Beyond Borders | Άτομα με αναπηρίες θα συνυπάρξουν με 100 νέους για καλό σκοπό appeared first on Mismi.gr.

]]>
https://mismi.gr/beyond-borders-thessaloniki/feed/ 0
Δυο χρόνια mismi.gr https://mismi.gr/dyo-chronia-mismi-gr/ https://mismi.gr/dyo-chronia-mismi-gr/#respond Wed, 02 Aug 2017 16:22:24 +0000 https://mismi.gr/?p=3532 Ήταν προς τα τέλη Ιουλίου το 2015, όταν άρχισα να στήνω το mismi.gr. Ένα προσωπικό blog για το οποίο ακόμα ανέχομαι ερωτήσεις που πηγαίνουν κάπως έτσι: -Δηλαδή πρώτα ζεις και…

The post Δυο χρόνια mismi.gr appeared first on Mismi.gr.

]]>
Ήταν προς τα τέλη Ιουλίου το 2015, όταν άρχισα να στήνω το mismi.gr. Ένα προσωπικό blog για το οποίο ακόμα ανέχομαι ερωτήσεις που πηγαίνουν κάπως έτσι:

-Δηλαδή πρώτα ζεις και μετά γράφεις;

-Η αγαπημένη σου είναι η Μαίρη Συνατσάκη;

-Αυτά που φοράς στα νύχια σου τα διαφημίζεις κι’ όλας;

– Τι σημαίνει blogger το 2017;

– Έλα κόψε τις μαλακίες, πες μας!

-Ζουν ακόμα τα blogs;

 

Το πρώτο video του mismi

 

Από τότε και μετά από 730 ημέρες τίποτα δε μοιάζει να είναι το ίδιο όμως και τίποτα δεν έχει αλλάξει! Πώς γίνεται αυτό; Πολύ απλά. Όσο απλά έφτιαξα και το mismi.gr. Μέσα σε ένα βράδυ! Αν με ρωτάς, πάντα είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι κάποτε θα δημιουργήσω κάτι από την αρχή το οποίο θα προσπαθεί να φτιάχνει μια δύσκολη ημέρα που κάποιος μπορεί να είχε. Έτσι ξεκίνησε το mismi, με ιστορίες ανθρώπων που κάτι καλό έχουν να σου πουν. Και έτσι θέλω να συνεχίσει να πηγαίνει. Όσο μακριά τα καταφέρουμε. Παρέα.

Μέσα από το mismi.gr, μεγαλώνω κι εγώ. Αλλάζω και σκέφτομαι διαφορετικά. Διαβάζω κείμενα μου που είχα γράψει πριν δυο χρόνια και γελάω μόνος μου. Πώς σκεφτόμουν τότε; Τι γράφω σήμερα και πώς θα εκφράζομαι σε 4 χρόνια από τώρα; Και αυτό τελικά είναι το ωραίο στην blogΟσφαιρα. Που μέσα από τα κείμενα ξεδιπλώνεται μια προσωπικότητα, πολλές φορές διαμορφώνεται αλλά και συστήνεται ξανά πάλι από την αρχή. Οι άνθρωποι που με εμπιστεύτηκαν, τα μηνύματα που δέχτηκα, οι προσωπικότητες που είπαν «ναι» όταν τους ζήτησα να πουν τη δική τους ιστορία!

Δυο χρόνια mismi.gr αλλά εγώ νιώθω ότι ήταν πάντα εδώ.

Αυτήν τη χρονιά έχω  περισσότερη ανάγκη να πω ευχαριστώ στον εαυτό μου! Ξέρω ότι αν δεν ήσασταν εσείς εκεί έξω για να αγαπήσετε το mismi, τώρα αυτές οι γραμμές δε θα είχαν κανένα απολύτως νόημα. Ξέρω όμως και κάτι ακόμα! Ότι αν δεν ήταν κι αυτός (ο εαυτός μου ντε) να με συγκρατεί, να με συμβουλεύει, να μου δείχνει το δρόμο, τότε το mismi δε θα υπήρχε! Αυτήν τη φορά το μεγαλύτερο ευχαριστώ θα το δώσω σ’ αυτόν! Να το ακούσει και να χαρεί. Να του αποδείξω ότι με τη βοήθεια του εκπλήρωσα ένα μεγάλο μου όνειρο και ότι μπορεί να μη γνωρίζω πώς θα είναι η συνέχεια, αν δηλαδή είναι χειρότερη ή καλύτερη αλλά σίγουρα ξέρω ότι θα είναι αληθινή.

Και στο τέλος, μόνο αυτό έχει σημασία…

Χρόνια πολλά αγαπημένο μου mismi.gr
Σ’ ευχαριστώ πολύ.
Για όλα.

 

The post Δυο χρόνια mismi.gr appeared first on Mismi.gr.

]]>
https://mismi.gr/dyo-chronia-mismi-gr/feed/ 0
Ο αγαπημένος μου ελληνικός λογαριασμός στο instagram! https://mismi.gr/o-agapimenos-mou-logariasmos-sto-instagram/ https://mismi.gr/o-agapimenos-mou-logariasmos-sto-instagram/#respond Fri, 14 Jul 2017 13:04:51 +0000 https://mismi.gr/?p=3518 Το instagram μπήκε στη ζωή μας το 2010 και έμελλε να αλλάξει τον τρόπο που βγάζουμε φωτογραφίες από το κινητό μας. Από τότε τίποτα δε μοιάζει να είναι το ίδιο.…

The post Ο αγαπημένος μου ελληνικός λογαριασμός στο instagram! appeared first on Mismi.gr.

]]>
Το instagram μπήκε στη ζωή μας το 2010 και έμελλε να αλλάξει τον τρόπο που βγάζουμε φωτογραφίες από το κινητό μας. Από τότε τίποτα δε μοιάζει να είναι το ίδιο. Έχουν προστεθεί τα Insta_Stories, έχουν αλλάξει τα αρχικά φίλτρα ενώ τα video απέκτησαν άλλο νόημα στην καθημερινότητα μας!

 


Ακολούθησε τον Ευθύμη στο instagram —–> εδώ


 

Τι παρέμεινε ίδιο; Η φαντασία των χρηστών,  η δημιουργικότητα και η προσπάθεια του να ξεχωρίσουν ανάμεσα σε τόσα εκατομμύρια χρήστες! Άλλοι προσπάθησαν πολύ χωρίς να το καταφέρουν, μερικοί το έκαναν με «βρόμικους» τρόπους ενώ μόνο λίγοι ξεχώρισαν τελικά με τον πιο ευφάνταστο τρόπο. Ένας τέτοιος λογαριασμός είναι και ο επόμενος, τον οποίον ακολουθώ τον τελευταίο καιρό και που στον προτείνω ανεπιφύλακτα!

Ο Δημήτρης Πορουτσίδης είναι φωτογράφος και δημιουργός του @poroutsidis του Instagram λογαριασμού στον οποίο παρουσιάζει τη δουλειά του. Το θέμα φυσικά εδώ δεν είναι μόνο οι φωτογραφίες που επιλέγει να μοιραστεί με το κοινό αλλά ο τρόπος με τον οποίον το κάνει!

Ο Δημήτρης ανεβάζει τις φωτογραφίες κομμάτι – κομμάτι τις φωτογραφίες του δημιουργώντας όμως ένα προσωπικό portofolio το οποίο βοηθά το χρήστη να δει σωστά όλες τις λήψεις του φωτογράφου. Αυτό, φυσικά, δεν είναι κάτι που το βλέπουμε πρώτη φορά, διάσημοι οίκοι μόδας αλλά και πασίγνωστοι φωτογράφοι του εξωτερικού, ακολουθούν την ίδια τακτική. Ο Δημήτρης επιλέχθηκε τόσο για την τεχνοτροπία όσο και για τις υπέροχες λήψεις που αποθηκεύει στη μνήμη της φωτογραφικής του μηχανής.

Ακολούθησε το λογαρισμό του Δημήτρη —-> εδώ

The post Ο αγαπημένος μου ελληνικός λογαριασμός στο instagram! appeared first on Mismi.gr.

]]>
https://mismi.gr/o-agapimenos-mou-logariasmos-sto-instagram/feed/ 0
Κι αν η Μαρί αγαπούσε τον Μίνωα Κυριακού; https://mismi.gr/ki-mari-agapouse-ton-minoa-kyriakou/ https://mismi.gr/ki-mari-agapouse-ton-minoa-kyriakou/#respond Thu, 13 Jul 2017 13:52:18 +0000 https://mismi.gr/?p=3508 Όσοι τη γνωρίζουν προσωπικά λένε ότι είναι διαφορετική από την εικόνα που βγάζει προς τα έξω, εκείνη της σκληρής γυναίκας που κρύβεται πίσω από έναν πετυχημένο άντρα. Μαγειρεύει φανταστικά, αν…

The post Κι αν η Μαρί αγαπούσε τον Μίνωα Κυριακού; appeared first on Mismi.gr.

]]>
Όσοι τη γνωρίζουν προσωπικά λένε ότι είναι διαφορετική από την εικόνα που βγάζει προς τα έξω, εκείνη της σκληρής γυναίκας που κρύβεται πίσω από έναν πετυχημένο άντρα. Μαγειρεύει φανταστικά, αν ανοίξεις τα συρτάρια θα δεις όλα τα ρούχα σχεδόν αλφαβητικά τακτοποιημένα ενώ τις αρέσει να κυκλοφορεί τις περισσότερες φορές με αθλητικά και φόρμες! Βέβαια, το πρώτο πράγμα που σχολιάζουν όλοι όσοι δε γνωρίζουν τη Μαρί Κυριακού Κωνσταντάτου είναι εκείνο το αγκάθι που και η ίδια γνωρίζει καλά ότι έχει.  Αλλά τι να πεις; Έτσι δε συμβαίνει με τα τριαντάφυλλα;

Σε  συνέντευξη της εξάλλου έχει απαντήσει για το συγκεκριμένο θέμα:

Στην αρχή της σχέσης με το σύζυγό μου, και στα πρώτα χρόνια του γάμου μου, ήμουν περισσότερο μαζεμένη από το κανονικό. Αισθανόμουν μια αμφιβολία στα βλέμματα του κόσμου, οπότε ήμουν πιο συγκρατημένη. Τα χρόνια όμως πέρασαν και θέλω να πιστεύω πως απέδειξα ποια είμαι πραγματικά. Είμαι με αυτόν τον άνθρωπο γιατί τον αγάπησα. Για μένα ήταν πολύ φυσιολογικό να είμαστε μαζί και δεν με ενδιέφερε τίποτα άλλο. Μέσα από τη δουλειά μου απέδειξα πως δεν επιδίωξα ποτέ να γίνω μια κυρία που κάθεται και κάνει νύχια, ψώνια, και κοσμικές εμφανίσεις.

Η γνωριμία με τον Μίνωα

H φιλία του Μίνωα με τη Μαρί Κυριακού ξεκίνησε δεκατρία χρόνια προτού παντρευτούν!  Η τότε Μαρί Κωνσταντάτου και ο Μίνωας Κυριακού γνωρίστηκαν όταν η νεαρή ηθοποιός πρωταγωνιστούσε στη σειρά του ΑΝΤ1 «Φάκελος Αμαζών». Αυτοί που γνωρίζουν, λένε ότι από την πρώτη στιγμή οι δυο τους ένιωσαν ότι τους συνδέουν πολλά περισσότερα. Τον έρωτα τους τον επισημοποίησαν στις 10 Δεκεμβρίου του 2004 στην Αγία Σοφία στη Σόφια, μια βυζαντινή εκκλησία με μεγάλη ιστορία. Ο γάμος τους πραγματοποιήθηκε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας με κουμπάρους ένα φιλικό τους ζευγάρι ενώ παρόντες ήταν μόνο τα παιδιά του Μίνωα Κυριακού, οι γονείς της νύφης, η αδερφή της, ο γαμπρός της και η παιδική της φίλη, η Λίνα!

Από την επόμενη ημέρα η Μαρί Κυριακού Κωνσταντάτου ήρθε αντιμέτωπη με σχόλια που μόνο κολακευτικά δεν τα έλεγες. Οι μισοί την χλεύαζαν επειδή παντρεύτηκε έναν άντρα στην ηλικία του πατέρα της και οι υπόλοιποι επειδή θεωρούσαν πώς το έκανε για τα χρήματα. Και μόνο!

Σχόλια του τύπου «Το χρήμα τυφλώνει», «Θα του αλλάζει καθετήρα αλλά χαλάλι, τόσα λεφτά θα τη δίνει», «Πώς θα τον φωνάζει; Μπαμπά», «Θα μπορούσε να ήταν εγγονή του» ακουγόταν απ’ όλες τις πλευρές. Μάλιστα, δεν ήταν λίγες οι φορές που η ίδια ερχόταν αντιμέτωπη με την πιο αγενή ερώτηση που μπορείς να κάνεις σε μια γυναίκα: «Εσύ κοπέλα μου, πότε θα κάνεις παιδιά;».  Η Μαρί σε πρόσφατη συνέντευξη της απάντησε άψογα:

Η ευτυχία ενός ζευγαριού αφορά τη συμπεριφορά και την αγάπη ανάμεσα στους δύο. Δεν θα χρησιμοποιούσα ποτέ ένα παιδί που θα έφερνα στον κόσμο για να ολοκληρώσει τη σχέση μου ή για να κρατήσει τον γάμο μου. Το γεγονός ότι μέχρι σήμερα δεν απέκτησα παιδί ήταν γιατί, πολύ απλά, εγώ δεν το επεδίωξα, δεν ήταν στις προτεραιότητές μου.

Το ζευγάρι παρέμεινε παντρεμένο για δεκατρία ολόκληρα χρόνια. Δεκατρία! Όσο διάστημα χρειάζεται δηλαδή ένα παιδί της πρώτης δημοτικού να μπει στο πρώτο έτος του πανεπιστημίου! Ένας γάμος που οι ίδιοι φρόντισαν να κρατήσουν σε χαμηλές πτήσεις, χωρίς ακραίες δηλώσεις, χωρίς τυμπανοκρουσίες και εξώφυλλα! Αν θα μπορούσαν να το κάνουν; Χαχαχαχαχαχα! Άσε με σε παρακαλώ…

Ο Μίνωας και η Μαρί, καθ’ όλη τη διάρκεια που ήταν παντρεμένοι, συμμετείχαν σε πολλά φιλανθρωπικά γκαλά, σε μια προσπάθεια να ενισχύσουν το έργο κοινωφελών σωματείων που προσφέρουν σημαντική βοήθεια σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, ειδικά μέσα στην περίοδο της οικονομικής κρίσης! Όμως και το κοινωνικό έργο της ίδια μέσα από την εκπομπή της “Με αγάπη” προσέφερε για χρόνια σπουδαίο έργο.

Η ίδια θα δηλώσει:

Αυτή η εκπομπή ήταν μια επιθυμία που είχα από τότε που ήμουν ηθοποιός. Όταν βρέθηκε το κατάλληλο έδαφος, τόλμησα να το προτείνω και είχα θετική ανταπόκριση. Θα μπορούσα να πω πως “εκμεταλλεύτηκα” τη σχέση μου με τον ΑΝΤ1 για να πραγματοποιήσω ένα όνειρο ζωής.  Δεν υπήρχε μέχρι τότε κάτι αντίστοιχο στην τηλεόραση και δεν ξέρω αν υπάρχει και σήμερα

Δεν είναι καθόλου τυχαίο άλλωστε πως, όταν βραβεύτηκε με Χρυσό Βραβείο Εθελοντισμού από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στο Στρασβούργο το 2008, ο πρόεδρος του κοινοβουλίου είχε δηλώσει πως, αν υπήρχαν κι άλλες εκπομπές όπως το «Με Αγάπη» που προβάλλεται από την ελληνική τηλεόραση, ο κόσμος θα ήταν καλύτερος. Η Μαρί, συνέχιζε να κρατάει χαμηλά την μπάλα, ακούγοντας ταυτόχρονα τα σχόλια που θα ενοχλούσαν το καθένα. Αυτήν τη φορά όμως με μια διαφορά. Δεν τα άφησε να την επηρεάσουν

Σε συνέντευξή της στο περιοδικό “Εγώ” ρωτήθηκε αν έχουν υπάρξει άνθρωποι που λειτούργησαν ως πρότυπα στη ζωή της. Η ίδια απάντησε:

Τον άνθρωπο που είχα και έχω ως πρότυπο στη ζωή μου, τον παντρεύτηκα!»

 Ο χωρισμός

Γύρω στις 19 Μαρτίου, αρχίζουν να μαθαίνουν όλοι για το διαζύγιο του ζευγαριού. Υπόθεση με την οποία ασχολήθηκε μέχρι και η Daily Mail! Τα βρετανικά ταμπλόιντ, δείχνουν ένα ξαφνικό ενδιαφέρον για το χωρισμό, ασχολούνται εκτενώς με το θέμα και δίνουν πληροφορίες που κανένα άλλο μέσο στην Ελλάδα δε γνώριζε ή δεν τολμούσε να δημοσιεύσει. Στο στόχαστρο όλων, ξανά η Μαρί!

Το δημοσίευμα αναφέρει πως το ζευγάρι οδηγούνταν σε ένα φιλικό διαζύγιο, αλλά οι συνομιλίες είχαν αρχίσει να πηγαίνουν στραβά κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών όταν η κα Κυριακού λέγεται ότι είπε στενούς φίλους και συγγενείς πως αποφάσισε να πάρει ότι της ανήκει. Σύμφωνα με το δημοσίευμα:

Ο μεγιστάνας της ναυτιλίας Μίνωας Κυριακού, ένας από τους πλουσιότερους άνδρες της Ελλάδας, υποστηρίζει ότι η σύζυγός του παρέκαμψε τη διαδικασία και έφυγε με το οικογενειακό τζετ γεμάτο αντικείμενα αξίας εκατοντάδων χιλιάδων λιρών, διατάσσοντας τον πιλότο να πετάξει στο Λονδίνο.

H Daily Mail, επίσης, αναφέρει πως δικηγόροι του Κυριακού ισχυρίστηκαν ενώπιον του Ανώτατου Δικαστηρίου ότι η 45χρονη ηθοποιός και σύζυγός του Μαρί μπορεί τώρα να έχει πουλήσει κάποια από τα τιμαλφή και προσθέτει πως δημοπράτες του οίκου Christie’s, ένα κοσμηματοπωλείο στο Μέιφερ και μια εγκατάσταση φύλαξης με θυρίδες έχουν διαταχθεί από δικαστή να αποκαλύψουν αν είχαν συναλλαγές με τη σύζυγο του επιχειρηματία.

Ο θάνατος και η δήλωση!

Τέσσερις μήνες μετά τα δημοσιεύματα για το διαζύγιο, ο Μίνως Κυριακού υπέστη αιφνιδίως καρδιοαναπνευστική ανακοπή και του παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες από τον προσωπικό του ιατρό, οι οποίες συνεχίστηκαν και κατά τη μεταφορά του, χωρίς κανένα σημείο ανάνηψης. Στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών εισήχθη στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, χωρίς κανένα ζωτικό σημείο, στις 5:30μ.μ. Παρά τη συνέχιση των προσπαθειών από την εξειδικευμένη ομάδα ιατρών της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας του Ιατρικού Κέντρου Αθηνών, δεν κατέστη δυνατή η ανάνηψή του. Ακόμα και τώρα, όλοι στράφηκαν στην Μαρί Κυριακού η οποία έγινε αστείο status στο facebook, σχόλιο στο twitter και ανέκδοτο σε όλα τα δημοσιογραφικά πηγαδάκια!

Χρειάστηκε να περάσουν πέντε ημέρες ώστε η ίδια προσπάθησε να προστατέψει τον εαυτό της:

Στο δια ταύτα

Πώς γίνεται μια γυναίκα να ερωτευτεί έναν μεγάλο άντρα; Σύμφωνα με τη γιαγιά μου, έτσι είναι το σωστό! Ο άντρας να ρίχνει μια εικοσαετία στη γυναίκα. Σύμφωνα με την Φροϋδική θεωρία, η εξήγηση έρχεται μέσα από το ότι η γυναίκα αναζητά τον πατέρα της, τον οποίο μπορεί να στερήθηκε ή και να θαύμαζε πολύ ώστε να έχει την πατρική φιγούρα ως πρότυπο του «καλού» άνδρα που θα μοιάζει στον πατέρα.  Εγώ πάλι σκέφτομαι κάπως διαφορετικά!

Αν η Μαρί αγαπούσε τον Μίνωα Κυριακού; Αν ήταν βαθιά ερωτευμένη μαζί του; Αν όντως βρήκε στο πρόσωπο του όλα όσα κανείς άλλος δεν της είχε προσφέρει μέχρι τότε; Κοίτα να δεις τώρα κάτι πράγματα! Ξέρω μπορεί να σου βάζω φιτίλια και να χαλάω τη βολή σου, αλλά τι να κάνουμε που τέτοιος είμαι και δεν μπορώ να με σταματήσω. Και άσε τη Μαρί παραπέρα. Τόση ώρα γράφω γι’ αυτήν και ούτε που την ξέρω προσωπικά.

Ας μιλήσουμε για τις τόσες άλλες γυναίκες που τυχαίνει να ερωτευτούν έναν μεγαλύτερο απ’ αυτές άντρα. Σκέψου πόσα κλισέ, στερεότυπα και ακραίες δηλώσεις πρέπει να αντιμετωπίσουν ώστε να ζήσουν με τον άντρα που εκείνες επέλεξαν. Να πρέπει να ανεχτείς για χρόνια συγκαταβατικές χειραψίες και χτυπήματα στον ώμο που θα λένε «Κουράγιο. Σε καταλαβαίνω». Να στιγματίζεσαι για την υπόλοιπη ζωή σου και η ρετσινιά να σε ακολουθεί ακόμα και όταν χωρίσεις! Αντέχεται αυτό; Ίσως ναι! Ειδικά αν μιλάμε για βαθιά και αληθινά συναισθήματα.

Και τελικά ίσως αυτή είναι και η μεγαλύτερη απόδειξη! Το ότι παρά τα τόσα σχόλια, που ακούς καθημερινά, εσύ ζεις τον έρωτα σου προγραμματίζοντας τα θέλω πάνω στις δικές σου επιλογές και όχι σε εκείνες που για κάποιον μαλακισμένο λόγο οι άλλοι θεωρούν ότι έχουν δικαίωμα να ορίζουν . Και αυτό, πίστεψε με, δεν πληρώνεται με κανένα ευρώ! Ακόμα και αν το επίθετο σου είναι…Κυριακού!

Τα λέμε στα σχόλια…

 

 

The post Κι αν η Μαρί αγαπούσε τον Μίνωα Κυριακού; appeared first on Mismi.gr.

]]>
https://mismi.gr/ki-mari-agapouse-ton-minoa-kyriakou/feed/ 0
Πώς η αποτυχία μου στις Πανελλήνιες με βοήθησε να ακολουθήσω το επάγγελμα της ζωής μου https://mismi.gr/pos-apotichia-mou-stis-panellinies-voithise-na-akolouthiso-epangelma-tis-zois-mou/ https://mismi.gr/pos-apotichia-mou-stis-panellinies-voithise-na-akolouthiso-epangelma-tis-zois-mou/#comments Fri, 30 Jun 2017 10:20:16 +0000 http://mismi.gr/?p=2549 Κοίτα, ξέρω ότι το τελευταίο πράγμα που χρειάζεσαι αυτήν την ώρα είναι έναν βλάκα, σαν εμένα, να σου χαϊδεύει τα αυτιά λέγοντας σου ότι είναι οκ που δεν έγραψες καλά,…

The post Πώς η αποτυχία μου στις Πανελλήνιες με βοήθησε να ακολουθήσω το επάγγελμα της ζωής μου appeared first on Mismi.gr.

]]>
Κοίτα, ξέρω ότι το τελευταίο πράγμα που χρειάζεσαι αυτήν την ώρα είναι έναν βλάκα, σαν εμένα, να σου χαϊδεύει τα αυτιά λέγοντας σου ότι είναι οκ που δεν έγραψες καλά, ότι δε χρειάζεται να αγχώνεσαι και ότι, ρε παιδί μου, όλα στο τέλος θα πάνε καλά!

Σε καταλαβαίνω! Αν χρειάζεσαι αυτήν τη στιγμή παραμύθια, τότε είναι προτιμότερο να διαβάσεις τη Σταχτοπούτα και όχι τις «12 συμβουλές για να μην φρικάρεις που δεν πέρασες στα Πανεπιστήμια».

Γι’ αυτό λοιπόν, σκέφτομαι να το πάμε κάπως διαφορετικά το failure story σου,  μιλώντας για τη δική μου τεράστια ιστορία αποτυχίας…

Έδωσα, που λες, πανελλήνιες εξετάσεις για πρώτη φορά το 2008, τότε που καμία κρίση και καμία κατάντια δεν είχε χτυπήσει αυτήν την εδώ τη μάταιη πλην τίμια χώρα. Ήμουν πάντα μέτριος μαθητής με ικανοποιητικούς βαθμούς λόγω -μάλλον- συμπάθειας που μου είχαν οι καθηγητές. Κοίτα να δεις όμως που το γραπτό μου στις πανελλήνιες δεν θα το διόρθωναν αυτοί αλλά κάποιοι που όχι μόνο δεν με γνώριζαν αλλά βαριόταν κι’ όλας να με μάθουν. Για να μη στα πολυλογώ ήμουν απ’ αυτούς που στις πανελλήνιες έγραψαν μόνο το όνομα τους, και αυτό δεν ορκίζομαι ότι το έκανα σωστά.

mis

Αυτό βέβαια δε με εμπόδισε στο να έχω πολλές ελπίδες (χωρίς κανέναν απολύτως λόγο) ότι, στο τέλος, κάτι εξωπραγματικό θα γίνει και οι βαθμοί μου θα είναι ικανοποιητικοί. Μάλιστα πίστευα τόσο πολύ στη θεά τύχη που μάζεψα με θράσος τα συνολικά 5.350 μόρια μου και πήγα με ύφος «Αφήστε με να περάσω ήμουν παραστάτης στο δημοτικό εγώ» να καταθέσω κανονικά το μηχανογραφικό μου δελτίο. Να σου θυμίσω μόνο ότι τότε ίσχυε ήδη η βάση του 10.

Tα αποτελέσματα βγήκαν ένα ωραίο πρωινό του Αυγούστου, τότε που οι μύγες τσιμπάνε και τα παγωτά λιώνουν μέσα στα ψυγεία μην καταφέρνοντας να περάσω, όχι μόνο σε κάποια σχολή, αλλά ούτε έξω από την αυλόπορτα του σπιτιού μου. Με τα μόρια που έβγαλα το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να κρυφτώ κάτω από το κρεβάτι μου και να μη βγω ποτέ ξανά από εκεί. Και ναι, σ’ αυτήν την περίπτωση το μέγεθός…μετράει! Ήταν η πρώτη φορά που ντράπηκα τόσο πολύ στη ζωή μου –ακόμα και από εκείνη τη φορά που χούφτωσα τον γκώλο μιας άγνωστης γιατί νόμιζα ότι ήταν μια συμμαθήτρια μου. 

Αφού λοιπόν, έμαθα τους βαθμούς, έτρεξα σπίτι και άρχισα να κλαίω. Κλάμα μαλάκα, όχι αστεία! Αν μπορούσα να βάλω και ένα μαύρο μαντίλι στο κεφάλι θα το έκανα. Και έκλαιγα μπροστά σε όποιον με ρωτούσε πώς τα πήγα.

Τηλέφωνο από το φροντιστήριο; Δώσε του κλάμα εγώ.

Επίσκεψη από τη γιαγιά για να μάθει τα νέα; Δώσε του αγκαλιές και θρήνοι στην αγκαλιά της φωνάζοντας «Γιαααγιααααααα»

Διαφημίσεις με φοιτητικά έπιπλα στην τηλεόραση; Δώσε και άλλο κλάμα ο Ευθυμάκος.

Μύξες, δάκρυα, ιδρώτας και σάλια, όλα ένα. Και πώς να με φιλήσει μετά άνθρωπος για συμπαράσταση, έτσι όπως ήμουν. Όχι πες εσύ!

Κοίτα, δεν έπεσα από τα σύννεφα. Όχι. Ήξερα ότι έγραψα σκατά. Τότε γιατί έκλαιγα; Σωστή η απορία σου. Πιστεύω ότι έκλαιγα περισσότερο από ντροπή παρά από στεναχώρια. Τί θα πω στους γονείς μου που δούλευαν δυο δουλειές για να πληρώσουν το φροντιστήριο μου; Τι θα πω στους φίλους μου που ετοιμάζουν ήδη πράγματα για να πάνε στην πόλη που πέρασαν; Τί θα πω στους καθηγητές μου που ήταν σίγουροι ότι θα περάσω στη σχολή που θέλω; Τι θα κάνω εγώ τώρα μόνος πίσω ενώ όλοι οι υπόλοιποι θα προχωρήσουν στη ζωή τους; Πέρασα μια ολόκληρη μέρα στο δωμάτιο μου μη θέλοντας να δω κανέναν, επειδή δεν ήξερα πώς να τους αντιμετωπίσω.

Μέχρι που εφάρμοσα για πρώτη φορά στη ζωή μου τον «κανόνα θλίψης by Efthimis Kalfas», ο οποίος λέει να δίνεις ημερομηνία λήξης στη στεναχώρια σου -όσες μέρες θεωρείς εσύ ότι χρειάζεσαι- αλλά μετά το πέρας αυτής, θα είσαι άλλος άνθρωπος καριόλη. Κάψου μέχρι να ξαναγεννηθείς από τις στάχτες σου.

Και κάηκα όσο δεν μπορείς να φανταστείς.

Μέχρι που μίλησα με τους γονείς μου, ήρεμα αυτήν τη φορά και μου είπαν ότι δεν τρέχει τίποτα, να ξαναπροσπαθήσω.
Μέχρι που συνάντησα τους καθηγητές μου και μου είπαν ότι δεν τρέχει τίποτα, να ξαναπροσπαθήσω.
Μέχρι που είδα τους φίλους μου και μου είπαν ότι δεν είχαν σκοπό να τελειώσουν στα τέσσερα χρόνια τη σχολή τους, να μην ανησυχώ αν θα μείνω πίσω, να ξαναπροσπαθήσω.
Μέχρι που αντιμετώπισα τις τύψεις στο κεφάλι μου, πείσμωσα και τις είπα «Ραντεβού σε ένα χρόνο, γαμιόλες»

Και ξεκίνησα το διάβασμα. Χωρίς να έχω το άγχος του σχολείου με εκείνες τις ατέλειωτες χαμένες ώρες. Χωρίς να φοβάμαι τι θα αντιμετωπίσω την ώρα των εξετάσεων. Τώρα πλέον ήξερα! Διάβαζα πολύ, πήγαινα φροντιστήριο, έβγαινα βόλτες, ξαναδιάβαζα και κοιμόμουν. Έβαλα έναν και μοναδικό στόχο: να γράψω καλύτερα από την τελευταία φορά! Είχα πεισμώσει τόσο πολύ που δεν απομακρυνόμουν από το στόχο. Ταυτόχρονα ξεκίνησα να ψάχνω εναλλακτικούς τρόπους διοχέτευσης του άγχους και της μιζέριας του διαβάσματος. Κάπου εκεί ανακάλυψα τις ευεργετικές ιδιότητες του γραψίματος κάτι που στα επόμενα χρόνια έγινε το κύριο επάγγελμα μου. 🙂

Και τελικά έγραψα. Και κατάφερα να βγάλω γύρω στα 15.000 μόρια. Και πέρασα 4 μοναδικά χρόνια στην Κομοτηνή επιλέγοντας μια σχολή η οποία τελικά δεν αποδείχτηκε αυτό που πίστευα. Αποτυχία νούμερο δυο; ΟΧΙ! Εκεί, γνώρισα καταπληκτικούς ανθρώπους που κατάφεραν να με κάνουν αυτό που πλέον στα 26 μου, είμαι. Αποφοίτησα εγκαίρως. Πήγα στρατό και ταυτόχρονα κυνηγούσα τα όνειρα μου.

Πλέον σου γράφω από το γραφείο της δουλειάς που ονειρευόμουν από μικρός ότι θέλω να κάνω. Έχω μπει στο χώρο των περιοδικών και της ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας. Δουλεύω για τη Mediaview Publishing, μια από τις μεγαλύτερες εκδοτικές – διαφημιστικές εταιρείες αυτήν τη στιγμή στη Θεσσαλονίκη. Έχω ένα προσωπικό site, το αγαπημένο μου, mismi.gr. Ασχολούμαι τα τελευταία 5 χρόνια με το ραδιόφωνο, έχω γράψει τρεις θεατρικές παραστάσεις, τελειώνω το Μεταπτυχιακό μου πρόγραμμα στο τμήμα Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ στο Αριστοτέλειο Θεσσαλονίκης ενώ πρόσφατα ξεκίνησα την πρώτη μου διαδικτυακή εκπομπή, το 8more minutes. Έχω πετύχει τους μισούς από τους στόχους που είχα βάλει και ετοιμάζομαι για τους υπόλοιπους.

Εκεί που θέλω να καταλήξω, είναι ότι μιλάμε μονάχα για κάποιες εξετάσεις, γαμώτο, τις οποίες δεν πρέπει να αφήσεις να σου βουλιάξουν τα όνειρα. Σκέψου ότι αυτές είναι μόνο η αρχή και ευχήσου να είσαι διαβασμένος περισσότερο, στις άλλες, τις πιο σημαντικές που πρόκειται να σου χαρίσει η ζωή.
Όσον αφορά τους γονείς σου, πίστεψε με, κανένας δε θα σκεφτεί τα χρήματα που ξόδεψε μπροστά στη δική σου ευτυχία. Αν όμως συμβεί κάτι τέτοιο, δώσε μου σε παρακαλώ ένα τηλέφωνο να τους πω 2-3 λογάκια 😛

Μην απελπίζεσαι.

Σκέψου τι θες.

Ξαναδώσε

ή και όχι.

Μπορείς να βρεις το δρόμο σου. Έτσι πρέπει. Έτσι γίνεται πάντα. Στο τέλος…

 

Τα λέμε στα σχόλια…

The post Πώς η αποτυχία μου στις Πανελλήνιες με βοήθησε να ακολουθήσω το επάγγελμα της ζωής μου appeared first on Mismi.gr.

]]>
https://mismi.gr/pos-apotichia-mou-stis-panellinies-voithise-na-akolouthiso-epangelma-tis-zois-mou/feed/ 7
Όταν παντρεύτηκε το απωθημένο… https://mismi.gr/otan-pantreftike-apothimeno/ https://mismi.gr/otan-pantreftike-apothimeno/#respond Fri, 23 Jun 2017 13:33:00 +0000 https://mismi.gr/?p=3491 Η σκηνή γνωστή και χιλιοπαιγμένη σε κάθε ρομαντική κομεντί που σέβεται το λόγο για τον οποίον δημιουργήθηκε: Το τηλέφωνο χτυπά σε ρυθμούς despacito, εσύ απαντάς χαρούμενα. Σχεδόν χορεύεις! Από το…

The post Όταν παντρεύτηκε το απωθημένο… appeared first on Mismi.gr.

]]>
Η σκηνή γνωστή και χιλιοπαιγμένη σε κάθε ρομαντική κομεντί που σέβεται το λόγο για τον οποίον δημιουργήθηκε: Το τηλέφωνο χτυπά σε ρυθμούς despacito, εσύ απαντάς χαρούμενα. Σχεδόν χορεύεις! Από το πρωί είχες μια αδικαιολόγητη χαρά. Αχ και να ξέρες! Ξαφνικά το γέλιο παγώνει. Μουδιάζεις. Δεν μπορείς να χαλαρώσεις τους μυείς σου. Συμπονείς την Μαρινέλλα! Και λίγο προτού αρχίζεις να τραγουδάς το «Κι ύστερα, κι ύστερα, μα δεν υπάρχει υστέρα» παραπατάς. Το στομάχι σφίγγεται! Κάνεις δυο βήματα πίσω. Ακουμπάς με το δεξί σου χέρι το πάγκο και με το άλλο χτυπάς το κούτελο σου. Το τηλέφωνο έχει πέσει ήδη στο πάτωμα. Ναι! Όσο κι αν σου αρέσουν οι ρομαντικές κομεντί, αυτή, δυστυχώς, χαρούμενη κατάληξη δε θα έχει. Στο ξεκαθαρίζω από τώρα! Ξεκίνα να τρως νάτσος με διπλό λιωμένο τσένταρ και απόλαυσε…

Τελοσπάντων, πιστεύω όλα έχουν το λόγο τους

Ίσως τώρα εκεί που είσαι να είναι πιο χαρούμενα και ευτυχισμένα, απ’ ότι θα μπορούσες να είσαι αν τότε προχωρούσαμε μαζί.

Όπως και για μένα εννοείτε

Κανείς δεν το ξέρει και κανείς δε θα το μάθει. Ποτέ…

Γιατί η είδηση εδώ καλέ μου, δεν είναι απλά ότι μαθαίνεις πώς το απωθημένο σου παντρεύτηκε. Αυτά είναι ξεπερασμένα πλέον. Εδώ μιλάμε για double καταστάσεις, διότι όσο εσύ πιάνεσαι από τον πάγκο της κουζίνας για να συνέλθεις, ένα μικρό τερατάκι σου τραβάει επίμονα την μπλούζα επειδή κόλλησε το αυτοκινητάκι του κάτω από τον καναπέ. Θέλεις να στο δυσκολέψω κι’ άλλο; Θέλεις να δεις τι ωραία παιχνίδια παίζει η ζωή; Τα λόγια που διαβάζεις σε πλάγια γράμματα είναι λόγια αληθινά λίγο μετά την ανακοίνωση. Ακόμα δεν ξεκίνησες να τρως τα νάτσος;

Δεν χρειάζεται να απαντήσεις.
Ξέρω πολύ καλά πόσο φταίω.

Ξέρω πολύ καλά τι νιώθεις.

Ξέρω ακόμα ότι άργησα να σου πω ότι είμαι ένα βήμα πριν την εκκλησία γιατί κατά βάθος πίστευα ότι αυτό ίσως να μη γίνει τελικά.

Ξέρω επίσης και σε πόσα κλάσματα του δευτερολέπτου μπορούμε να τα διαλύσουμε όλα.

Ξέρεις τι ακόμα ξέρω; Ότι δε θα σταματήσω ποτέ να σ’ αγαπάω.

Τι κι αν είναι ευτυχισμένα εκεί που είσαι. Τι κι αν τα δε θα άλλαζες για τίποτα αυτά που τώρα ζεις. Το κενό ανάμεσα στο «γιατί» και το «αφού μπορούσαμε» θα είναι μεγαλύτερο και από εκείνο το αφηγηματικό της Λογοτεχνίας στις πανελλαδικές της τρίτης Λύκειου που σε είχαν στοιχειώσει. Οι απορίες πολλές και το μυαλό να καίει. Να μην μπορείς να το μοιραστείς πουθενά και να αναρωτιέσαι γιατί επικοινωνεί μαζί σου! Γιατί ασχολείται; Γιατί σου γράφει; Γιατί, αφού ξέρει ότι πλέον είστε οικογένεια. Έχετε παντρευτεί και είστε ευτυχισμένοι; Γιατί απλά σου ανακοίνωσε το γάμο; Και γιατί στο διάολο δε σε κάλεσε;;

Εσύ προχώρησες όπως ακριβώς ήθελες

Εγώ προχώρησα όπως πίστευα και τώρα βλέπεις

Όλα έχουν το λόγο τους

Οι αποφάσεις μας, ορίζουν τη ζωή

Εξάλλου, πάντα απείχαμε από την  κόλαση όσο διαρκεί το κλείσιμο του ματιού.

Τότε που σου το έκλεισα για πρώτη φορά.

Και τώρα που θα το κάνω

Για τελευταία…

Το ερώτημα εδώ είναι για ποιο καριόλη λόγο θέλουμε αυτό που δεν μπορούμε να έχουμε! Οκ, η πρώτη και η εύκολη απάντηση είναι ο εγωισμός καθώς όλα μας τα θέλω πηγάζουν από εκεί in the first place. Μπράβο Ευθύμη! Ας σκεφτούμε όμως λίγο περισσότερο! Μήπως εκείνο το ΟΧΙ που ακούμε παίζει καταλυτικό ρόλο στη ζωή μας; Γιατί την απαγόρευση πολλοί εμίσησαν, το απαγορευμένο ουδείς! Είναι στη φύση του ανθρώπου η κατάκτηση, το δύσκολο, το απαγορευμένο; Κι αν ναι, μήπως τελικά ο βλάκας εαυτός που κρύβουμε μέσα μας, αντί για κυριάρχους της ζούγκλας μας μετατρέπει σε πρόβατα που βοσκάνε στην αχανή πεδιάδα;

Όταν τα σκέφτομαι λέω ότι ενέργησα όπως ένιωθα

και πως δεν πρέπει να κατηγορώ τον εαυτό μου

πολλά θα’ θελα να είναι διαφορετικά

άλλες αποφάσεις

άλλη πορεία

περισσότερα

λιγότερα

μη νομίζεις.

Και εγώ χαμένα τα’ χω

Δε λέω. Ναι! Σίγουρα είναι πρόκληση να γυρίσεις ένα παιχνίδι που μοιάζει χαμένο. Αυτό από μόνο του είναι ισχυρότατο κίνητρο αλλά τι να κάνουμε που τα όρια μεταξύ της πρόκλησης και της βλακώδους εμμονής είναι δυσδιάκριτα και πριν το καταλάβεις, γίνεσαι ταυτόχρονα ο θύτης και το θύμα! Κάπως έτσι τα ΟΧΙ έγιναν τα μεγαλύτερα απωθημένα όλων μας!

Είναι πολλά που είναι σκόρπια στο κεφάλι μου

Ακόμη δεν κατάφερα να τα βάλω σε σειρά

Χρόνια ολόκληρα

Μεγάλωσα και δεν έχω ακόμη απλούς μηχανισμούς

Η σκέψη μου έγινε σύνθετη

Και πλέον προτού ενεργήσω πρέπει να σκεφτώ τριπλά.

Πρώτα εσένα

Μετά εμένα

Και στο τέλος όλους τους άλλους που βρίσκονται στις ζωές και των δυο μας.

Και για να σου απαντήσω στο πρώτο πράγμα που με ρώτησες όταν στο ανακοίνωσα:

Όχι! Δε γονάτισα…

Αν και συζητώντας με τη Κέλυ και τη Ζωή, καταλήξαμε ότι ο μόνος σίγουρος τρόπος να ξεπεράσεις ένα ΟΧΙ είναι να πεις ένα μεγαλύτερο! Όπως ξεπέρασα το ΟΧΙ της μαμάς μου όταν της ζήτησα κινητό στα 13, το ΟΧΙ της διαιτολόγου σε δεύτερο κομμάτι πίτσα μέσα στην εβδομάδα, το ΟΧΙ τότε που κυνηγούσα επί 1 χρόνο ένα γκομενάκι, κάπως έτσι θα πρέπει να ξεπεράσουμε κι όλα τα υπόλοιπα. Άλλωστε τι να το κάνεις το δεύτερο κομμάτι πίτσα μέσα στην εβδομάδα, όταν μπορείς να δοκιμάσεις ένα λαχταριστό προφιτερόλ από την αγαπημένη Sugarela;

Όπως και να χει, όλοι είμαστε απωθημένα κάποιον άλλων και αν κάτι πρέπει να μας μείνει απ’ αυτές τις γραμμές τότε ας είναι αυτό: ας συμπεριφερθούμε σ’ αυτά όπως θα θέλαμε να μας συμπεριφερθεί το δικό μας.

Αυτή είναι η τελευταία φορά που μαθαίνεις νέα για εμένα.

Ορκίζομαι…

Τα λέμε στα σχόλια…

The post Όταν παντρεύτηκε το απωθημένο… appeared first on Mismi.gr.

]]>
https://mismi.gr/otan-pantreftike-apothimeno/feed/ 0
Τι δώρο να σου κάνω μετά από τόσα χρόνια; https://mismi.gr/my-best-friend/ https://mismi.gr/my-best-friend/#respond Wed, 21 Jun 2017 12:44:25 +0000 https://mismi.gr/?p=3478 Μέχρι τα δέκατα έκτα γενέθλια, σου έπαιρνα -θυμάμαι- παιδική λογοτεχνία. Στα δεκαεπτά σου έκανα δώρο ένα ημερολόγιο. «Για να γράφεις ό,τι σκέφτεσαι και σε προβληματίζει» είχα πει. Όταν έσβησες δεκαοκτώ κεράκια,…

The post Τι δώρο να σου κάνω μετά από τόσα χρόνια; appeared first on Mismi.gr.

]]>
Μέχρι τα δέκατα έκτα γενέθλια, σου έπαιρνα -θυμάμαι- παιδική λογοτεχνία. Στα δεκαεπτά σου έκανα δώρο ένα ημερολόγιο. «Για να γράφεις ό,τι σκέφτεσαι και σε προβληματίζει» είχα πει. Όταν έσβησες δεκαοκτώ κεράκια, σου πήρα μικρό πράγματα για το πρώτο αυτοκίνητο που αγόρασες. Τον Φούλη!

Μετά ξεκίνησα τα ρούχα. Στα είκοσι δυο, σου αγόρασα για κατοικίδιο ένα κουνέλι. Έπρεπε να περάσουν δυο χρόνια για να μου παραδεχθείς ότι δε σου άρεσαν ποτέ τα κουνέλια. Γύρω στα είκοσι τρία σου, έδωσα τον καλύτερο μου εαυτό! Είχα, άκου τώρα, τη φαεινή ιδέα ότι κάτι δευτερότριτα τακούνια θα σου ταίριαζαν και τόλμησα να σου τα πάρω. Προφανώς και δεν τα φόρεσες ποτέ, προφανώς και δεν μπορούσες να μου το πεις. Στην αρχή τουλάχιστον. Μετά δεν άντεξες, έσκασες και με κορόιδευες μια ολόκληρη εβδομάδα!

Στα 24 σου, μαζευτήκαμε πολλοί και σου κάναμε δώρο ένα ποδήλατο ενώ στα 25, τότε που έκανες εκείνο το τεράστιο πάρτι στον κήπο, το δώρο μου ήταν μια αποκλειστική φωτογράφος μαζί με ένα photo booth για να σε απαθανατίσει όταν θα έσβηνες το πρώτο τέταρτο της ζωής σου! Στα εικοστά έκτα γενέθλια σου, είχα θυμώσει που δεν είχες διαβάσει μέχρι τότε το «1984» του George Orwell και αποφάσισα να στο πάρω δώρο. Αλήθεια, τελικά το διάβασες; Δε μου είπες ποτέ…

Σήμερα που το ημερολόγιο δείχνει 20 Ιουνίου του 2017, προσπαθώ για ακόμα μια χρονιά να βρω τι σκατά δε σου έχω πάρει στα  τόσα χρόνια. Κάθε φορά τα ίδια. Τι δώρο να πάρεις σε κάποιον που κάθε χρόνο είστε παρέα και σβήνετε μαζί τα κεριά της τούρτας. Έψαχνα κάτι όμορφο, στα γούστα σου. Να είναι πρωτότυπο, έξυπνο αλλά να μην στο έχω πάρει ποτέ.

Δεν ήθελα να επαναληφθώ αλλά μετά από τόσα πολλά γενέθλια -ξέρεις- μπορεί να είναι και λίγο αναπόφευκτο! Τα έβαλα κάτω και τα μέτρησα. Όλα! Δεκατέσσερα τα έβγαλα, βλάκα! Δεκατέσσερα! Μετρώντας τα με τα χέρια και από δυο φορές! Για να μη λες! Ήταν εκείνη ακριβώς η στιγμή που η επανάληψη απέκτησε άλλο νόημα!

Γιατί να με ενδιαφέρει η πρωτοτυπία όταν -τελικά- αυτό που με κάνει χαρούμενο είναι το να επαναλαμβάνομαι; Αφού τίποτα απ’  όλα αυτά δεν πρόκειται να ήταν το ίδιο χωρίς αυτό. Εσύ για παράδειγμα. Εκεί! Κάθε χρόνο. Κάθε φορά. Στο τηλέφωνο. Στο νέο σπίτι. Στα καλά και στα άσχημα. Σε ορκωμοσίες, σε στρατό, σε χωρισμούς, σε νέα ξεκινήματα. Εσύ εκεί.  Πιο κλισέ και από σεξ μέσα σε βροχή σε ταινία του Παπακαλιάτη.

Και από την άλλη εγώ. Να απαντάω συνέχεια το ίδιο:

«Η Ζωή είναι η καλύτερη μου φίλη», «Η Ζωή, η φίλη μου», «Η φίλη μου είναι διακοσμήτρια, αυτή μου έφτιαξε το σπίτι», «Έχεις δοκιμάσει τα μακαρόνια της Ζωής της φίλης μου, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!», «Αυτή στη φωτογραφία είναι η Ζωή, η καλύτερη μου φίλη»!

Σκέφτομαι ότι μαζί με την ηλικία, μεγαλώνουν και άλλα πράγματα στους ανθρώπους. Μεγαλώνουν οι ανασφάλειες, οι χαρές, τα προβλήματα, μεγαλώνει η οικογένεια, το θάρρος και η ευγνωμοσύνη. Μεγαλώνει η τούρτα για να χωρέσουν όλα τα κεράκια και τα γέλια, τα μαλλιά και ενίοτε μεγαλώνει και η αγάπη. Και αυτό είναι το καταπληκτικό στις ανθρώπινες σχέσεις. Το ότι μεγαλώνουμε και μεγαλώνουμε παρέα. Διασχίζουμε όλα τα μονοπάτια της ζωής με ό,τι και όποιον μας κάνει πραγματικά χαρούμενουςς. Και στο τέλος, μόνο αυτό θα μετράει…

Τελικά δώρο δεν κατάφερα να βρω ακόμα. Και ίσως τελικά ο σκοπός μου αυτός να ήταν! Να σε κάνω να συγκινηθείς παλιό σιχαμένη , να ξεχαστείς και το βράδυ να μη με κοιτάς στα χέρια με το που έρθω από το σπίτι. Ίσως όμως και μόλις να έγραψα τις 34 πιο αληθινές σειρές της ζωής μου.

Χρόνια πολλά….

Τα λέμε στα σχόλια…

The post Τι δώρο να σου κάνω μετά από τόσα χρόνια; appeared first on Mismi.gr.

]]>
https://mismi.gr/my-best-friend/feed/ 0
H Wonder Woman είναι η σούπερ ηρωίδα που μας αξίζει! https://mismi.gr/wonder-woman-review/ https://mismi.gr/wonder-woman-review/#respond Fri, 16 Jun 2017 14:22:12 +0000 https://mismi.gr/?p=3470 Το εισιτήριο έγραφε «Αίθουσα 7» στα Village Center του Mediterranean Cosmos. Ήταν ήδη 10 το βράδυ όταν καθίσαμε στις αναπαυτικές θέσεις της αίθουσας. Νάτσος με διπλό τσένταρ για εμένα, μεγάλο ποπ…

The post H Wonder Woman είναι η σούπερ ηρωίδα που μας αξίζει! appeared first on Mismi.gr.

]]>
Το εισιτήριο έγραφε «Αίθουσα 7» στα Village Center του Mediterranean Cosmos. Ήταν ήδη 10 το βράδυ όταν καθίσαμε στις αναπαυτικές θέσεις της αίθουσας. Νάτσος με διπλό τσένταρ για εμένα, μεγάλο ποπ – κορν για τον Αντώνη και κόκα κόλα zero για τη Ζωή. Τρεις ασφαλείς επιλογές για μια ταινία που είχαμε ακούσει πολλά αλλά έπρεπε πρώτα να δούμε για να συνειδητοποιήσουμε πόσο υπέροχη είναι!

Η αλήθεια είναι ότι φοβόμασταν. Φοβόμασταν πολύ. Μετά την επιεικώς απαράδεκτη ταινία Batman V Superman, στην οποία πραγματικά έπρεπε να προσπαθήσει πολύ κανείς για να πετύχει ένα τόσο άσχημο αποτέλεσμα σε μια ταινία με τόσους υπερήρωες (kudos to Zack Snyder), ήμασταν κάπως επιφυλακτικοί για ακόμα μια απογοήτευση από τη DC. Βέβαια, είχαμε ήδη πάρει μια πρώτη γεύση από το δυναμικό trailer το οποίο δεν άφηνε καμία αμφιβολία για τα όσα παρακολουθήσαμε. Και ευτυχώς, δεν υπήρχε πουθενά ο Ben Affeck.

Που λες, η Wonder Woman, στην καταγωγή είναι Αμαζόνα με προέλευση από τη Θεμίσκυρα, μια αρχαία περιοχή που ιδρύθηκε από τη βασίλισσα των Αμαζόνων Λυσίππη προς τιμή της θεάς Αρτέμιδος! Στην πατρίδα της ονομάζεται Πριγκίπισσα Νταϊάνα της Θεμισκύρας, ενώ μακριά απ’ αυτήν τη φωνάζουν Νταϊάνα Πρινς, που είναι και η πολιτική/μυστική της ταυτότητα! Και η αλήθεια είναι ότι όσο εντυπωσιακή και αν είναι η ιστορία των Αμαζόνων, αυτό από μόνο του δε θα αρκούσε γι’ αυτό το έπος που κατάφερε η παραγωγή να σερβίρει στις σκοτεινές αίθουσες.

Εν αρχή η σκηνοθέτιδα

Μέχρι τα 6 της είχε ζήσει σε 15 διαφορετικές χώρες. Όταν ήταν μικρή, ήθελε να γίνει χορογράφος. Τελικά αποφάσισε να φοιτήσει στη Νομική, αλλά η αψεγάδιαστη εμφάνισή της την οδήγησε στο μόντελινγκ. Εργάστηκε ως μοντέλο, απέσπασε τον τίτλο της Μις Ισραήλ και υπηρέτησε ως εκπαιδεύτρια μάχης στον ισραηλινό στρατό, πριν γίνει το κινηματογραφικό πρόσωπο της θρυλικής ηρωίδας των DC Comics. 

Η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους της φανταστικής Patty Jenkins , το ‘Monster’,  θα ερχόταν τελικά δύο χρόνια μετά την αποφοίτησή της για να χαρίσει ένα Όσκαρ Α΄Γυναικείου ρόλου στη Charlize Theron. Ήδη από τότε, από εκείνο τον αντισυμβατικό ρόλο της Theron, ήταν εμφανές πως η Jenkins δε θα δούλευε ποτέ με όρους άλλων. Δεν υπέκυψε στη δημιουργία μιας αυτοβιογραφικής ταινίας για τον πιλότο Chuck Yeager από μεγάλο στούντιο, παρά το γεγονός ότι ήταν όνειρο ζωής για την ίδια, μιας και ήθελε να τη γυρίσει ως ανεξάρτητη.

Όπως γράφει εξάλλου η Ιωσηφίνα Γρίβεα στο popcode.gr,

«Η Jekkings δε συμβιβάστηκε όταν το σινεμά τράβηξε το χαλί κάτω από τον ανεξάρτητο κινηματογράφο, δεν εγκατέλειψε τα σενάριά της την ίδια περίοδο (θέλει ακόμα να γυρίσει το ‘I Am Superman’ με τον Ryan Gosling που παλεύει εδώ και μία δεκαετία), και δεν έμεινε στο ‘Thor: The Dark World’ γιατί η εικόνα της Marvel για την ταινία ήταν εντελώς διαφορετική από τη δική της και δεν ήθελε ένα πιθανό κακό αποτέλεσμα να δυσκολέψει ακόμα περισσότερο τη ζωή των γυναικών σκηνοθετών στο Χόλιγουντ»

Η Jekkings με τη σκηνοθετική ματιά της έδωσε στη «Wonder Woman» θεαματική δράση, υπέροχη φωτογραφία, έξυπνα φεμινιστικά σχόλια και τόσο ρομάντζο όσο δεν έκανε τον Αντώνη να νευριάσει. Μια ταινία δεν είναι φεμινιστική επειδή πρωταγωνιστεί γυναίκα. Ούτε επειδή γυναίκα τη σκηνοθετεί. Τα γυαλιά που μας φόρεσε η Jekkings δεν είχαν χρώμα ροζ. Μαύρο ήταν το χρώμα. Το μαύρο του πολέμου στο οποίο αντάξια μπορεί να φορεθεί και μια γυναίκα. Όσο γυμνασμένα ή και όχι μπούτια διαθέτει!

Η Γκαλ Γκαντό

Στην αρχή είδαμε μια μικρή και ανυπάκουη πρωταγωνίστρια στο φανταστικό νησί των Αμαζόνων, να επιθυμεί διακαώς να μάθει την τέχνη του πολέμου από την άξια στρατηγό Αντιόπη, την ικανή αδελφή της  βασίλισσας και μητέρας της Wonder Woman, της Ιππολύτης. Η μικρή Νταϊάνα αγνοεί πως είναι κόρη του Δία, εφοδιασμένη με υπερφυσικές δυνάμεις και προορισμένη να διαφυλάξει τη φυλή της από τους εισβολείς. Τα αξεσουάρ που από εδώ και πέρα θα τη χαρακτηρίζουν, η τιάρα, τα άθραυστα βραχιόλια, η ασπίδα, το σπαθί και το λάσο της αλήθειας, θα τα αποκτήσει όταν συναντηθεί με έναν Αμερικανό στρατιώτη, τον οποίον μάλιστα θα συνοδεύσει στο Λονδίνο, λίγο πριν από την υπογραφή της αμνηστίας. Ωστόσο, ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει και οι Γερμανοί δεν έχουν πει την τελευταία λέξη!

Η 32χρονη Ισραηλινή ηθοποιός ήταν μια από τις καλύτερες επιλογές της παραγωγής! Έξι μήνες από απαιτητικά γυρίσματα σε τρεις χώρες, σκληρή προπόνηση και αντίξοες καιρικές συνθήκες. Η Γκαλ, μητέρα δυο κοριτσιών, δε μάσησε πουθενά:

«Δεν παραπονιόμουν, γιατί έκανε τόσο κρύο, που δεν μπορούσα να μιλήσω. Σοβαρά τώρα, έπρεπε να ξεχάσω το κρύο και να κάνω τη δουλειά μου, και αυτό έκανα. Αυτή η ηρωίδα είναι σουπεργούμαν· αν δεν την υποδυόμουν καλά, δεν θα μπορούσα να εξηγήσω σε κανέναν ότι, ξέρετε, έκανε κρύο! Βέβαια, μόλις σταματούσε το γύρισμα, έτρεχαν όλοι με κουβέρτες και θερμάστρες να με ζεστάνουν. Όλοι έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό γι’ αυτή την ταινία, και αυτό έκανα κι εγώ. Δουλέψαμε με όλη μας την ψυχή».

Ίσως πάντως η επιτυχία της συγκεκριμένης ταινίας να είναι και συγκυριακή. Αν είχε γίνει, για παράδειγμα, μια καλύτερη προσπάθεια στις ταινίες «Άνθρωπος από Ατσάλι» και «Batman v Superman: Η Αυγή της Δικαιοσύνης », ίσως ξαναλέω, τώρα να μην γραφόταν οι συγκεκριμένες γραμμές…

Τα λέμε στα σχόλια

 

The post H Wonder Woman είναι η σούπερ ηρωίδα που μας αξίζει! appeared first on Mismi.gr.

]]>
https://mismi.gr/wonder-woman-review/feed/ 0
Η Μαλβίνα Κάραλη είναι η καλύτερη μας φίλη https://mismi.gr/i-malvina-karali-ine-i-kaliteri-mas-fili/ https://mismi.gr/i-malvina-karali-ine-i-kaliteri-mas-fili/#respond Wed, 07 Jun 2017 07:00:45 +0000 http://mismi.gr/?p=2257 Ήταν 1996 όταν την είδα πρώτη φορά στην τηλεόραση. Ήμουν μόλις 6. Στο Σκάι τότε, ντυμένη με τα στρατιωτικά της να λέει «Πολεμόχαρη φυλή μου, μας έπιασαν τον γκώλο». Δυστυχώς…

The post Η Μαλβίνα Κάραλη είναι η καλύτερη μας φίλη appeared first on Mismi.gr.

]]>
Ήταν 1996 όταν την είδα πρώτη φορά στην τηλεόραση. Ήμουν μόλις 6. Στο Σκάι τότε, ντυμένη με τα στρατιωτικά της να λέει «Πολεμόχαρη φυλή μου, μας έπιασαν τον γκώλο». Δυστυχώς έπρεπε να περάσουν 10 χρόνια για να καταλάβω ότι μιλούσε για τα Ίμια. Και λέω δυστυχώς γιατί τότε ήταν ήδη πολύ αργά…

Για τη Μαλβίνα, δεν πρέπει να λες ότι πέθανε. Αν λίγο την αγάπησες μέσα από τα κείμενα και την παρουσία της, μπορείς να καταλάβεις γιατί. Βρες άλλες λέξεις, πιο όμορφες. Φτιάξε

καινούργιες, όπως έκανε αυτή για σένα. Της το χρωστάς άλλωστε. Όμως σε ξορκίζω, ματάκια μου, μη χρησιμοποιείς το «πέθανε» γιατί λες ψέματα.

Πεθαίνει κανείς όταν σταματήσεις να τον βλέπεις μπροστά σου. Όταν δεν ακούς τη φωνή να τρυπάει τα τύμπανα σου. Όταν σταματάς να τον μυρίζεις. Ναι! Τη Μαλβίνα μπορείς να τη μυρίζεις μέσα από τα γραπτά της. Να μυρίσεις την επανάσταση απέναντι στο σύστημα και την υποταγή στον έρωτα. Μυαλό ξυράφι, που μπορούσε να κόψει και τους πιο χοντρούς δεσμούς. Εκείνους τους γόρδιους με τους οποίους προσπαθούσε να τη δέσει κάθε καημένη κυβέρνηση η οποία τη φοβόταν. Πόσο λάθος έκαναν όμως…

Τη Μαλβίνα δε τη φοβάσαι. Τη Μαλβίνα τη σέβεσαι . Ξέρεις, είναι από εκείνους τους ανθρώπους που έχουν περάσει από νωρίς απέναντι χωρίς να αγχώνονται για το πώς θα διασχίσουν το δρόμο με τόση κίνηση. Η Μαλβίνα εξάλλου ήταν η κίνηση. Η κίνηση που φέρνει δράση. Και η δράση που πάντα στο τέλος θα φέρει αντίδραση.

malvina

Φυσικά δε με γνώρισε ποτέ. Νιάνιαρο ήμουν και μας χώριζαν χρόνια και χιλιόμετρα. Την ξέρω όμως εγώ. Την έμαθα. Την έψαξα. Τη διάβασα. Με άφησε να το κάνω αυτό, γιατί άπαξ και δεν ήθελε, τίποτα δεν της έπαιρνες. Ούτε βλέμμα. Ούτε ανάσα.

malvi

Τη γνώρισα καλύτερα μέσα από το βιβλίο του Χαριτόπουλου, τον «Άνεμο Κουβάρι» που μου πρότεινε να διαβάσω η Γεωργιάνα. Διάβασα τα γράμματα που έγραφε για τον Διονύση και έτρεμα και εγώ μαζί της. Δεν μπορείς να κάνεις και αλλιώς. Με τη Μαλβίνα πάντα τρέμεις. Από τότε έγινε το αγαπημένο μου βιβλίο και το πιο πολύτιμο δώρο που χαρίζω σε ανθρώπους που λατρεύω. Το αγοράζω, το διαβάζω και το δωρίζω. Και πάλι από την αρχή. Αν σου κάνω δώρο το «Άνεμος Κουβάρι» , τότε μάλλον σ’ έχω ερωτευτεί.

 

Η Μαλβινα μας στάθηκε στα πιο δυσκολα ξενύχτια μας. Χωρις καν να ήταν αυτος ο σκοπός της. Η Μαλβινα σημερα θα ηταν 63 χρονών. Και θα ειχε ακομα πολλα να πει #rip

Δημοσιεύτηκε από Efthimis Kalfas στις Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015

 

Φυσικά και είχε εχθρούς. Χα! Τι είναι αυτά που αναρωτιέσαι. Φυσικά και υπήρχαν άνθρωποι που δε θέλανε να τη βλέπουν. Όπως και αυτή το ίδιο. Ξέρεις εσύ κάποιον που λέει τόσο ανοιχτά τη γνώμη του να μην έχει εχθρούς. Άσε δε που δεν ήθελε και χάρες. Τη Μαλβίνα είτε την αγαπάς, είτε τη μισείς. Τα μέτρια τα βαριόταν. Δεν τη χόρταιναν. Δεν τα ήθελε…

1karali

Σήμερα, αν ήταν εδώ, θα μετρούσε 66 χρόνια. Θα έπαιρνε το ντέφι, θα διάλεγε έναν ρόλο και θα έκανε πανικό. Ενσάρκωνε, εξάλλου, τόσο πειστικά τους ρόλους της, αφήνοντας σε να αναρωτιέσαι εάν τώρα παίζει και παραπλανά περισσότερο εσένα ή τον ίδιο της τον εαυτό.

Τα λέμε στα σχόλια…

The post Η Μαλβίνα Κάραλη είναι η καλύτερη μας φίλη appeared first on Mismi.gr.

]]>
https://mismi.gr/i-malvina-karali-ine-i-kaliteri-mas-fili/feed/ 0
Οι καλύτερες γυναικείες φωνές στα ραδιόφωνα της Θεσσαλονίκης! https://mismi.gr/best-radio-hostess-in-thessaloniki/ https://mismi.gr/best-radio-hostess-in-thessaloniki/#comments Sun, 21 May 2017 18:27:20 +0000 https://mismi.gr/?p=3393 Άκουσα, τις πιο όμορφες και γλυκιές γυναικείες φωνές να μου μιλάνε και τις ερωτεύτηκα αμέσως. Μετά ερωτεύτηκα και τις εκπομπές τους… Κι’ αν με ρωτάς, αυτή είναι όλη η μαγεία του ραδιοφώνου. Του…

The post Οι καλύτερες γυναικείες φωνές στα ραδιόφωνα της Θεσσαλονίκης! appeared first on Mismi.gr.

]]>

Άκουσα, τις πιο όμορφες και γλυκιές γυναικείες φωνές να μου μιλάνε και τις ερωτεύτηκα αμέσως. Μετά ερωτεύτηκα και τις εκπομπές τους…

Κι’ αν με ρωτάς, αυτή είναι όλη η μαγεία του ραδιοφώνου. Του να μπορείς, δηλαδή, να ηρεμείς, να ταξιδεύεις και να νιώθεις οικεία με τη χροιά μιας φωνής. Όχι, οποιασδήποτε! Όχι! Παρά μόνο εκείνης, που στα αυτιά σου φαντάζει μαγική. Όπως ένα παιδικό νανούρισμα από το στόμα της μαμάς. Το οποίο κρύβει μελωδικότητα, αγάπη και αφοσίωση.

Παρακάτω έφτιαξα μια λίστα με τις αγαπημένες γυναικείες φωνές στα ραδιόφωνα της πόλης και είμαι σίγουρος ότι έστω δυο απ’ αυτές θα είναι και δικές σου.

Ξεκινάμε με:

Άννα Πρίγγα

imagine 89.7
Καθημερινά: 20:00 – 22:00 

Ζωγραφίζει ιδιαίτερα, μαγειρεύει υπέροχα, χαμογελάει συνέχεια, καμιά φορά γκρινιάζει διαρκώς, της αρέσει να στρίβει τ’ αυτιά όσων είναι δίπλα της, τσιμπάει μάγουλα μα τίποτα απ’ όλα αυτά δεν κάνει καλύτερα από το να σου μιλάει με εκείνη την ιδιαίτερη χροιά στη φωνή της!

Και αυτό είναι κάτι που το καταλαβαίνεις αν μιλήσεις μαζί της είτε από κοντά, είτε από το τηλέφωνο, είτε απλά αν την ακούσεις από το ραδιόφωνο! Τώρα που το σκέφτομαι, και με σήματα μορς να σου μιλήσει η Πρίγγα, πάλι η φωνή της θα είναι υπέροχη! Η πρώτη μου επαφή με την Άννα ήταν επί εποχές ZOO radio 90.8, τότε που ένας νέος σταθμός είχε σκάσει στη Θεσσαλονίκη για να αλλάξει τον τρόπο που ακούμε ραδιόφωνο! Ξεκινούσε καθημερινά στις 11:00 και μέχρι τις 13:00 ήταν ο λόγος που δεν πρόσεχα τις τελευταίες ώρες στα μαθήματα του Λυκείου! Ταυτόχρονα, ήταν κι ο λόγος που αποφάσισα ότι θέλω και εγώ να ασχοληθώ με το ραδιόφωνο σ’ αυτήν τη ζωή. Και σχεδόν τα κατάφερα!

Η Άννα Πρίγγα είναι μια φωνή που θέλεις να σου μιλάει συνέχεια! Είτε ανοίγεις το ραδιόφωνο, είτε την τηλεόραση, είτε παίρνεις τηλέφωνο με απόκρυψη 12η ώρα τη νύχτα. Και είμαι σίγουρος, ότι δεν την έχεις ακούσει μόνο στην εκπομπή της! Με τη σωστά τοποθετημένη φωνή της, έχεις ψωνίσει ζαμπόν, σερβιέτες ή γάλα με χαμηλά λιπαρά αφού, χρόνια τώρα, μεγάλες εταιρείες της Ελλάδας ντύνουν τα προϊόντα τους με τη χροιά της. Τα τελευταία χρόνια βρίσκεται πίσω από τα μικρόφωνα του Imagine 89.7, μην μπορώντας να αρνηθεί την πρόταση του Αντώνη Κανάκη, κάνοντας μάλιστα μια από τις καλύτερες μουσικές εκπομπές της Θεσσαλονίκης στη ζώνη των 20:00 – 22:00 !

Μαρία Αμανατίδου

imagine 89.7
Καθημερινά: 10:00 – 13:00

Η Μαρία, το Μαράκι, η Μαριώ είναι δημοσιογράφος και ραδιοφωνική παραγωγός στη Θεσσαλονίκη εδώ και σχεδόν 2 δεκαετίες. Έχει βραβευτεί ως η καλύτερη γυναίκα εκφωνήτρια στο ραδιόφωνο το 2001, έχει δημοσιεύσει διηγήματα, είναι δημιουργός του www.provocateurmagazine.com και το πρώτο της βιβλίο με τίτλο: «Το happy της μαμάς» κυκλοφορεί ήδη στα βιβλιοπωλεία. Η Μαρία έχει κάνει όλα αυτά και συνεχίζει αλλά αν τη ρωτήσεις τι είναι στη ζωή της θα πει απλά, «Η μαμά του Πάρι»

Η Μαρία Αμανατίδου είναι ο ορισμός της αυθεντικής Θεσσαλονικιάς ραδιοφωνατζούς. Χρόνια στο Star Morning Show, προσπαθούσε να τιθασεύσει τα αγόρια της (Άκης Αναστασιάδης -Αλέξανδρος Φυτάς και Αντώνης Βλαβογελάκης) τα οποία δε σταματούσαν να την πειράζουν ζωντανά ή και εκτός αέρα. Η Θεσσαλονίκη ξυπνούσε κάθε μέρα μαζί τους από τις 8 ενώ για ένα μεγάλο διάστημα, στην παρέα τους είχε προστεθεί και ο Γρηγόρης Αρναούτογλου!  Η φωνή της Μαρίας έχει συνδεθεί με τα πρωινά της πόλης. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πώς όταν απείχε για ένα μικρό χρονικό διάστημα, ένας ακροατής της είχε στείλει ότι «Χωρίς εσένα το πρωί δεν βγάζω τη μέρα»!

Η ίδια σπικάρει καταπληκτικά διαφημιστικά σποτ και trailers. Αν την βάλεις να ξεχωρίσει το αγαπημένο της, δύσκολα θα μπορεί να καταλήξει μόνο σε ένα αλλά αν της δώσεις λίγο χρόνο ακόμα, στο τέλος θα σου πει ότι νιώθει περήφανη που έκανε την εκφώνηση για το ραδιοφωνικό trailer της ταινίας για την Amy Winehouse, αφού συχνά θα της ακούσεις να λέει «Την αγάπησα κολασμένα την Amy».

Σήμερα, μαζί με τον, χρόνια πολλά τώρα, παρτενέρ της, Αντώνη Βλαβογελάκη, συζητούν με ανοικτά μικρόφωνα για ό,τι περίεργο συμβαίνει στην πόλη, μέσα από τον imagine 89.7

Μαρία Ζαμπέτη

Vfm 91.1
Σαββατοκύριακα: 11:00 – 13:00

Βρίζει ασύστολα και αυτό είναι κάτι που δεν την ενοχλεί καθόλου, μιλάει άπταιστα την Ελληνική γλώσσα, η άρθρωση της κάνει τις απανταχού καθηγήτριες φωνητικής να τρίβουν τα διαφράγματα τους, υποστηρίζει φανατικά τον Άρη, ξερνάει από παντού «Παρθένος», δέχεται πολύ συχνά ανθοδέσμες με φανατικούς ακροατές που τη γουστάρουν…κάργα, μπορεί να τοποθετηθεί άψογα για την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης αλλά και για τα ψηλοτάκουνα Calvin Klein της Naomie Harris στα Oscar ενώ αν μιλήσεις μαζί της θα σου πει ότι δεν καίγεται να γίνει φίρμα, αγνοώντας όμως ένα πολύ σημαντικό παράγοντα: ότι ήδη είναι!

 

Η MariZA μεγάλωσε τρέχοντας στους διαδρόμους των εφημερίδων και κάπως έτσι κόλλησε το μικρόβιο της δημοσιογραφίας. Για όλα έφταιγε ο μπαμπάς της, ο οποίος δούλευε ως τυπογράφος σε εφημερίδες στην Αθήνα, παίρνοντας την μαζί του από μικρή! Η Μαρία σπούδασε ΜΜΕ στην Πάντειο ενώ πρόσφατα ολοκλήρωσε και το  μεταπτυχιακό για τα New Media στο Αριστοτέλειο Θεσσαλονίκης! Η πρώτη της επαφή με το ραδιόφωνο ήρθε μέσα από τα «Αθλητικά Νέα 98.7» μετά από μια πρόταση που της έκανε ένας φίλος της όταν της είπε ότι έχει ωραία φωνή! Και κάπου εκεί ήταν που ερωτεύτηκε το μικρόφωνο! Στην πρώτη της εκπομπή εκεί, συμπαρουσίαζε μαζί με δύο κορίτσια και δύο αγόρια, στο 10:00 – 12:00 το πρωί. Αργότερα ανέλαβε μόνη της το πρωινό πρόγραμμα το οποίο μάλιστα ονόμασε «με το 10 στο στήθος». 

Το Σεπτέμβριο 2015, γνωριστήκαμε στα studio του Vfm 91,1, όπου μαζί με τον Γιάννη Παπαδόπουλο ξυπνούσαμε παρέα από τις 8:00 μέχρι τις 11:00 για μια ολόκληρη season! Πλέον, την ακούς στον VFM τα Σαββατοκύριακα, από τις 11:00 έως τις 13:00  μαζί με την Κατερίνα Μαυροφρύδου, τρώγοντας Brunch με καφέ και φρέσκους χυμούς.

Κάτι βέβαια μέσα μου, λέει, ότι κάποτε θα ξανασυναντηθούμε 😉

Σαπφώ Ματσιώρη

realfm 107.1
Καθημερινά: 16:30 – 19:00

Για κάποιον που δεν τη γνωρίζει προσωπικά, το πρώτο πράγμα που θα καταλάβει είναι ότι η Σαπφώ είναι διστακτική και μπορεί λίγο, ντροπαλή! Η ίδια όμως υποστηρίζει ότι απλώς αντιλαμβάνεται τα πράγματα λίγο πιο «διαφορετικά»! Λατρεύει την ευγένεια, έχει πάρει συνεντεύξεις σχεδόν απ’ όλο το καλλιτεχνικό φάσμα της χώρας, στις εκπομπές της μιλάει σχεδόν «αφιλτράριστα» ενώ  υποστηρίζει ότι το ραδιόφωνο είναι το μόνο πράγμα που μένει τόσο σταθερό στη ζωή της!

Η πρώτη της εκπομπή ήταν στη σχολή, ως φοιτήτρια, που μαζί με τον φίλο και συγκάτοικο της, Θάνο πάντρευαν ποίηση με μουσική. Εξάλλου για την ίδια το ραδιόφωνο, όπως λέει, είναι ποίηση και μόνο έτσι το αντιμετωπίζει. Αυτό μάλιστα είναι κάτι που θα καταλάβει κανείς εύκολα και όταν την ακούσει στο ραδιόφωνο αφού η χαλαρότητα που εκπέμπει, κρύβει μέσα της κάτι λυρικό, σα μια εκπομπή από έναν άλλον κόσμο. Εξωτικό.

Η Σαπφώ Ματσιώρη, εκπέμπει καθημερινά από τον realfm 107.1  στις 16:30, μεταδίδοντας μουσικές που θα κάνουν τους ακροατές είτε να χορέψουν λίγο στο σπίτι τους, ή  να συγκινήθηκαν ή ακόμα και να λυτρωθούν. Μα πάνω απ’ όλα, καταφέρνει να κάνει υπέροχες ερωτήσεις στους καλεσμένους της, ξεκλειδώνοντας τα πιο σκοτεινά σημεία των εαυτών τους με έναν και μοναδικό τρόπο: κοιτώντας τους στα μάτια!

Μιράντα Σμουλιώτη

Κοσμοράδιο 95.1
Καθημερινά : 08:00 – 12:00

Μιράντα: το θηλυκό του λατινικού mirandus, από το mirare = θαυμάζω, δηλαδή η Μιράντα είναι η θαυμαστή, η αξιοθαύμαστη! Kι αν ταυτόχρονα τυχαίνει να σε λένε και Σμουλιώτη, τότε διαθέτεις μια από τις πιο ερωτικές φωνές της Θεσσαλονίκης!

Την Μιράντα την πρωτοάκουσα στον τότε Ρυθμό 104, 10:00 με 14:00 το πρωί και εξ’ αρχής ξεχώρισα την ξεχωριστή χροιά της φωνή της όμως η ενασχόληση της με το ραδιόφωνο ξεκίνησε σχεδόν αμέσως με το που ήρθε στη Θεσσαλονίκη ως φοιτήτρια! Η φωνή της Μιράντας ήταν, είναι και θα είναι η αγαπημένη των διαφημιστών αφού, χρόνια τώρα, ντύνει πολλά ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά spots ενώ ταυτόχρονα, μαθαίνω ότι έχει περάσει και σχεδόν απ’ όλες τις ραδιοφωνικές ζώνες. Αν με ρωτάς, θεωρώ ότι η φωνή της Μιράντας είναι για βραδινές εκπομπές με υπέροχα τραγούδια, λόγια και αλκοόλ. Η ίδια πάντως υποστηρίζει ότι μπορεί οι μουσικές επιλογές να κάνουν την προσωπικότητα εκείνου που βρίσκεται πίσω από ένα μικρόφωνο ολοκληρωμένη, αλλά ο λόγος, η έκφραση και η φωνή του παραγωγού είναι κάτι που μένει στον ακροατή και τον κάνει να επιλέγει ποιον θα ακούσει στο ραδιόφωνο!

Την ακούς καθημερινά στο Κοσμοράδιο 95.1,  από τις 8 έως τις 12, με το Μάνο Βολάνη και το Γιώργο Τσεσμετζή


Αγαπημένες φωνές που μας λείπουν

Τη λίστα μου συμπληρώνουν και δυο φωνές τις οποίες λάτρευα να ακούω στο παρελθόν και η αλήθεια είναι ότι λείπουν πολύ.

Ιωάννα Καραθανάση

Η Ιωάννα για 6 χρόνια μέσα από τον 1055 Rock,  ήταν η βραδινή μου παρέα, όταν αποφάσιζα να ξενυχτήσω, είτε για διάβασμα, είτε γυρνώντας από έξοδο, είτε για τις άλλες. Τις πιο προσωπικές στιγμές! Η φωνή της έχει κάτι σταθερό και ήρεμο και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο ξεχωρίζει αλλά και επιλέγεται από γνωστές εταιρίες για να προμοτάρει τα προϊόντα τους.  Η ίδια, εκτός από το ραδιόφωνο, βρίσκεται πίσω και από τις μεγαλύτερες θεατρικές παραγωγές της χώρας, αφού συντονίζει, οργανώνει και επικοινωνεί με τις επαφές που έχει, αγαπημένα θεατρικά δρώμενα! Η πιο συγκινητική στιγμή που δε θα ξεχάσει ποτέ, ήταν η πρώτη φορά που συντονίστηκε η μητέρα της και της τηλεφώνησε. Τότε, η Ιωάννα έπαιξε το αγαπημένο της τραγούδι, αλλά τη στιγμή που βγήκε στον αέρα να της πει «καλημέρα» δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά της.

Την Ιωάννα, μας την πήραν στην Αθήνα, τόσο άψογη ήταν και ήδη έχει ξεκινήσει επαφές για να επιστρέψει στα ερτζιανά.

Ιωάννα σε περιμένoυμε, πουλί μου! 🙂

Χριστίνα Ταχιάου

Η φωνή της Χριστίνας, τα σωστά Ελληνικά της αλλά και ο στόμφος με τον οποίο ξερνούσε λέξεις το στόμα της, ήταν πολλές φορές η αφορμή για χιλιάδες μηνύματα ακροατών που απλά της εκμυστηρευόταν, πότε με όμορφο και πότε με προκλητικό τρόπο, τον έρωτα τους για την ίδια! Εξάλλου τότε, το ραδιόφωνο είχε άλλη αίγλη! Την Χριστίνα έως και το 2012 την ακούγαμε στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Αντέννα, 88μισό, 102 FM της ΕΡΤ3, με εκείνα τα υπέροχα πρωινά ξυπνήματα αλλά και τελευταία στον offradio!

Χριστίνα γύρνα πίσω να σ’ ακούμε!

The post Οι καλύτερες γυναικείες φωνές στα ραδιόφωνα της Θεσσαλονίκης! appeared first on Mismi.gr.

]]>
https://mismi.gr/best-radio-hostess-in-thessaloniki/feed/ 1
5 πράγματα που μου έμαθε η αναζήτηση σπιτιού στη Θεσσαλονίκη! https://mismi.gr/finding-home-in-thessaloniki/ https://mismi.gr/finding-home-in-thessaloniki/#respond Fri, 19 May 2017 13:09:04 +0000 https://mismi.gr/?p=3443 Θυμάσαι που πριν από περίπου 7 μήνες σου έγραψα για το πώς αποφάσισα να συγκατοικήσω με μια κοπέλα που δεν είναι φίλη μου; Ε, εμείς, -8 μήνες αργότερα- πάθαμε αυτό,…

The post 5 πράγματα που μου έμαθε η αναζήτηση σπιτιού στη Θεσσαλονίκη! appeared first on Mismi.gr.

]]>
Θυμάσαι που πριν από περίπου 7 μήνες σου έγραψα για το πώς αποφάσισα να συγκατοικήσω με μια κοπέλα που δεν είναι φίλη μου; Ε, εμείς, -8 μήνες αργότερα- πάθαμε αυτό, που δε θέλεις να ακούσεις σε νοσοκομείο: «Η εγχείρηση πέτυχε αλλά ο ασθενής απεβίωσε»!

Και όχι, σε μένα, ούτε στο Μαρθόνι συνέβη κάτι κακό. Ευτυχώς δηλαδή! Απλώς, οι επαγγελματικές μας υποχρεώσεις μας αναγκάζουν να τραβήξουμε χωριστούς δρόμους και αυτό είναι κάτι που πρέπει να αντιμετωπίσουμε τόσο άμεσα όσο ξαφνικά έσκασαν σα βόμβα οι τελευταίες εξελίξεις.

-Στα δικά μας τώρα-

Μέσα σε λιγότερο από 2 εβδομάδες εγώ έπρεπε να μετακομίσω, να διακόψω λογαριασμούς, να ανοίξω καινούργιους και να προσαρμοστώ σε μια νέα γειτονιά που ακόμα δεν ξέρω πού θα είναι! Τίποτα όμως δεν μπορούσα να γίνει, αν πρώτα δεν έλυνα το θέμα του σπιτιού. Και πίστεψε με, είναι σχεδόν ακατόρθωτο να βρεις σπίτι στη Θεσσαλονίκη αυτήν την περίοδο.

Ψάχνοντας λοιπόν τουλάχιστον για 15 ημέρες και έπειτα από 24 σπίτια και 8 διαφορετικούς μεσίτες, διδάχθηκα τα παρακάτω 5 μαθήματα:

Η Θεσσαλονίκη δεν έχει σπίτια!

Την παραπάνω έκφραση μου την είπαν σχεδόν όλοι οι μεσίτες της Θεσσαλονίκης. Στην αρχή δεν τους πίστεψα. Θεώρησα ότι ήταν από εκείνα τα τερτίπια του επαγγέλματος με τα οποία θέλουν να μου ασκήσουν ψυχολογική πίεση για να κλείσω το π΄ρωτο διαθέσιμο διαμέρισμα. Όσο όμως οι μέρες περνούσαν, άρχισα να καταλαβαίνω τι εννοούν. Πολυκατοικίες πλέον δεν χτίζονται. Οι τελευταίες χτίστηκαν, περίπου, το 2010 με αποτέλεσμα η πόλη τα τελευταία επτά χρόνια να έχει μείνει με παλιά σπίτια και χωρίς νέες επιλογές. Ταυτόχρονα η ζήτηση για κατοικίες έχει αυξηθεί δίνοντας στους ιδιοκτήτες το ελεύθερο να νοικιάζουν τις τρώγλες τους σε πολύ υψηλές τιμές. Έχω δει σπίτι 40 τετραγωνικών μέτρων, με τουαλέτα δεκαετίας 70’, να νοικιάζεται στα 360 ευρώ! Κι’ αυτό επειδή μπορούν.

Τα 55 τ.μ είναι 45 καθαρά

«Έχω ένα καταπληκτικό σπίτι στα 55 τ.μ».

Έτσι ξεκίνησε η συζήτηση με τον μεσίτη Χ. ενώ βλέποντας τις φωτογραφίες που μου έδειξε, σκέφτηκα «Αυτή είναι η ευκαιρία που έψαχνα»! Όλα βέβαια γκρεμίστηκαν όταν είδα το σπίτι. Σαλονοκουζίνα που με το ζόρι χωρούσε ένας τριθέσιος καναπές (για να μη μιλήσω για τραπέζι φαγητού), μπάνιο που έπρεπε να μπεις και να βγεις με την ίδια κατεύθυνση, κάνοντας τις τουαλέτες των αεροπλάνων να μοιάζουν με αυτά 5άστερων ξενοδοχείων και υπνοδωμάτιο που αν ήθελες τα ρούχα σου διπλωμένα σε ντουλάπα, θα έπρεπε να κοιμάσαι στο πάτωμα  σε εμβρυακή στάση. Όταν είπα στον μεσίτη Χ. ότι αυτό ΔΕΝ είναι 55 τ.μ, μου είπε «Συγγνώμη, τα μπαλκόνια δεν τα είδες;»

Έπρεπε να είχα καταλάβει εξ’ αρχής ότι το 55τ.μ ήταν μαζί με τα μπαλκόνια. Του είπα ότι αν το κλείσω τελικά (ούτε καν) θα τον καλέσω το καλοκαίρι να πηδάμε φωτιές που θα ανάψω στο μπαλκόνι. Δε γέλασε!

Τα κοινόχρηστα είναι παγίδα

Διαμέρισμα κοντά στο γήπεδο της Τούμπας, σε ημιώροφο, το ζητούσαν 350 ευρώ μαζί με τα κοινόχρηστα. Όταν ρώτησα την κατά τ’ άλλα συμπαθή δικηγόρο -ιδιοκτήτρια, πόσο νοικιάζει ξεχωριστά το σπίτι, εκείνη, όλο χαμόγελο μου είπε ότι αυτά πάνε μαζί. Με τα χίλια ζόρια και επειδή με συμπάθησε, μου είπε ότι το σπίτι το νοικιάζει στα 330€ και τα κοινόχρηστα για ημιώροφο στα 20€ (λες και μένω σε Πύργο στην Άνω Πόλη). Όταν την ρώτησα αν μπορεί να κάνει κάτι καλύτερο στην τιμή, μου είπε ότι δεν μπορεί να Πέσει ούτε 5€ παρακάτω και ότι στην απόδειξη θα αναγράφεται ότι τα 300€ είναι το ενοίκιο και τα 50€ τα κοινόχρηστα για Κάποια φορολογικά θέματα τα οποία η ίδια δεν γνώριζε (!!!!!) και ότι θα μου εξηγούσε καλύτερα ο άντρας της που τυχαίνει να είναι κι’ αυτός δικηγόρος. Αφού της είπα ότι είμαι δημοσιογράφος, της ευχήθηκα «Καλή επιτυχία» με την καταγγελία που θα της έρθει στα χέρια της, τις επόμενες ημέρες!

Οι φωτογραφίες στα λένε όλα

Είναι αλήθεια ότι αυτό ήταν ίσως το πιο χρήσιμο μάθημα που έμαθα ψάχνοντας σπίτι στη Θεσσαλονίκη αφού κι εδώ, όπως και στη ζωή, το μια εικόνα, χίλιες λέξεις, είναι μότο αγαπημένο. Για παράδειγμα, μην εμπιστευτείς ποτέ φωτογραφία παρουσίασης σπιτιού που δε δείχνει πουθενά το μπάνιο. Επίσης φωτογραφίες τραβηγμένες από ψηλά, από γωνίες, και από κάτω προς τα πάνω, είναι ύποπτες! Επίσης, μην εμπιστευτείς ποτέ παρουσιάσεις σπιτιών που ως πρώτη φωτογραφία έχουν επιλέξει την πυλωτή της πολυκατοικίας γιατί τις περισσότερες φορές αυτή είναι η μόνη που αξίζει!

Το δημόσιο θεωρείται ακόμα ο καλύτερος εργοδότης

Σε ένα κουκλίστικο διαμέρισμα στη Χαριλάου, στο ύψος της 25ης Μαρτίου, είδα ένα πανέμορφο σπίτι που είχα αποφασίσει ότι εκείνο θα ήταν το επόμενο μου! Ήταν προσφάτως ανακαινισμένο, είχε μπαλκόνια, θέση parking ενώ και η τιμή του ενοίκιου ήταν φυσιολογική. Είχε όμως μια σημαντική προϋπόθεση για να το νοικιάσεις. Η ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος έβαζε μέσα μόνο άτομα που δούλευαν στο δημόσιο! Και όταν λέω «μόνο» το εννοώ! Τι και αν προσπάθησα να τις εξηγήσω τι σημαίνει ελληνικό δημόσιο το 2017, τι της εξήγησα περί μονιμότητας, τι της είπα πόσα χρήματα βγάζω εγώ ως ιδιωτικός υπάλληλος, εκείνη δεν έλεγε να αλλάξει γνώμη. Τελευταίο μου χαρτί, περισσότερο για να την τεστάρω, ήταν όταν της είπα πώς είμαι διατεθειμένος να της προπληρώσω (!!!!) ολόκληρο το χρόνο και μάντεψε. Συνέχισε να αρνείται. Ηλίθια! 

The post 5 πράγματα που μου έμαθε η αναζήτηση σπιτιού στη Θεσσαλονίκη! appeared first on Mismi.gr.

]]>
https://mismi.gr/finding-home-in-thessaloniki/feed/ 0
Πώς κατάφερα να ξεπεράσω τις 60 χειρότερες ημέρες της ζωής μου! https://mismi.gr/when-everything-goes-wrong/ https://mismi.gr/when-everything-goes-wrong/#respond Tue, 09 May 2017 14:52:50 +0000 https://mismi.gr/?p=3378 Οι περισσότεροι λένε, ότι η ζωή μας δοκιμάζει. Πώς την ώρα που όλα βαίνουν καλώς, έρχεται αυτή (η ζωή ντε) και σου γκρεμίζει καμιά 10ρια ορόφους με το έτσι θέλω.…

The post Πώς κατάφερα να ξεπεράσω τις 60 χειρότερες ημέρες της ζωής μου! appeared first on Mismi.gr.

]]>
Οι περισσότεροι λένε, ότι η ζωή μας δοκιμάζει. Πώς την ώρα που όλα βαίνουν καλώς, έρχεται αυτή (η ζωή ντε) και σου γκρεμίζει καμιά 10ρια ορόφους με το έτσι θέλω. Χωρίς να σε ρωτήσει ή έστω να σε προειδοποιήσει, έρχεται και σου τα γκρεμίζει όλα, αφού δεν της αρέσει έτσι στραβά όπως έστησες τα τουβλάκια. Ναι! Η ζωή, για κάποιους, είναι καριόλα κι αν δε σου αρέσει να χάνεις στο Jenga, τότε καλύτερα να μη συνεχίσεις να διαβάσεις τις παρακάτω γραμμές… 

Γιατί εγώ όχι μόνο έχασα στο Jenga της ζωής μου, όχι μόνο γκρεμίστηκαν οι όροφοι που είχα χτίσει αλλά λίγο έμεινε να μην μπορώ να παίξω ποτέ ξανά. Πάρε χαρτί και σημείωνε, φιλαράκι:

Μέσα σε λιγότερο από 60 ημέρες

Όλα αυτά ήταν αρκετά για να πιάσω πάτο. Να πέσω κάτω, να χτυπήσω και να μην μπορώ να σηκωθώ με τίποτα.  Με αποσυντόνισαν, μου χάλασαν τη διάθεση, μου στέρησαν τον βραδινό μου ύπνο και με στεναχώρησαν, βαθιά και πολύ! Έχασα το κέφι μου, λίγα ακόμα μαλλιά από αυτά που έτσι κι αλλιώς έχω ξεκινήσει να χάνω καθώς και την όρεξη μου για οτιδήποτε. Αν το καλοσκεφτείς, μέσα σε δυο μήνες ήρθα αντιμέτωπος με σοβαρά ζητήματα στη ζωή, όπως τον θάνατο, την επαγγελματική αποκατάσταση, την ασφάλεια της στέγης αλλά και την ευκολία της μετακίνησης. Κι’ όλα αυτά σε συνδυασμό με πάρα πολλά έξοδα τα οποία ούτε είχα προβλέψει αλλά ούτε είχα προκαλέσει εγώ ο ίδιος. Αρκεί και μόνο να σου πω ότι το κόστος κατασκευής από το αγαπημένο μου Opel- άκι έφτασε τα 2.250€. Η ποσότητα αυτών (4 ζητήματα) αλλά και η ποιότητα (4 σημαντικά ζητήματα)  σε συνδυασμό με τη συχνότητα (4 συνεχόμενα σημαντικά ζητήματα) με αποσυντόνισαν τρομερά. Όλα έσκασαν σχεδόν ταυτόχρονα κάνοντας την έκφραση «Δεν κατάλαβα από που μου ήρθε» μότο ζωής.

Πώς κατάφερα να ξαναχτίσω από την αρχή το Jenga της ζωής μου;

Φτάνει όμως τώρα! Ωραία η κλάψα, μια χαρά και η γκρίνια αλλά τίποτα δεν πρόκειται να λυθεί μ’ αυτόν τον τρόπο! Έπρεπε να αναλάβω δράση και να ξεκινήσω να κόβω κώλους. Τι έκανα τελικά;

Έβαλα ημερομηνία λήξης στη μιζέρια μου

Έπρεπε να πείσω τον εαυτό μου να σηκωθεί, δίνοντας του όμως ακόμα λίγο περιθώριο στην γκρίνια. Μου είπα:  «Κολλητέ, σήμερα είναι Τρίτη! Θα είσαι σαν γαμώ το κέρατο σου για ακόμα 48 ώρες. Όταν ξημερώσει η Παρασκευή θα σηκωθείς έτοιμος να αντιμετωπίσεις την κατάσταση». 

Και όντως, χωρίς να καταλάβω πώς, έπιασε! Με τον τρόπο deadline, που έμαθα από τη δουλειά μου, έδωσα χρόνο στον εαυτό μου να το σκεφτεί, πιέζοντας τον ταυτόχρονα να σηκωθεί. Και πέτυχε!

Το μοιράστηκα

Αφού σηκώθηκα, ξεκίνησα να εξωτερικεύω όλα όσα νιώθω. Έβρισα την κακιά μου τύχη, γκρίνιαξα για την άτυχη ζωή και σιχτίρισα όποιους εγώ θεωρούσα ότι φταίνε για όλα όσα έπεσαν σαν χιονοστιβάδα πάνω μου. Εκτονώθηκα, άρχισα να το εξωτερικεύω και να μοιράζομαι το βάρος με όσους ήταν έτοιμοι να βοηθήσουν.

Ζήτησα βοήθεια

…και μετά τους εμπιστεύτηκα. Διαπίστωσα κάτι που χρόνια τώρα ξέρω αλλά ποτέ άλλοτε δε χρειάστηκε να γίνει τόσο συνολικά. Οικογένεια και φίλοι ήταν για ακόμα μια φορά εκεί δείχνοντας μου ότι τίποτα στη ζωή δεν είναι ακατόρθωτο όταν το περνάς με παρέα. Ζητώντας βοήθεια, απ’ όπου κι αν προέρχεται, ουσιαστικά δίνεις στην άλλη πλευρά την «άδεια» να επέμβει. Και όταν έχεις δίπλα σου dream team, δεν πρέπει να φοβάσαι τίποτα!

Ξαναβρήκα το humour μας

Αφού άρχισα να βλέπω ότι αρχίζω και παίρνω τα πάνω μου, στράφηκα εκεί που πάντα τα πήγαινα καλά: στο humour. Άρχισα να με κοροϊδεύω και να σπάω πλάκα με όλα όσα μου συνέβησαν αφήνοντας μάλιστα να το κάνουν και τρίτοι για μένα. Έφτασα στο σημείο να ξεφτιλίσω τις καταστάσεις που βίωνα, γελώντας με λυγμούς παρέα με τους φίλους μου και αυτό ήταν ό,τι καλύτερο θα μπορούσα να κάνω! Συρρίκνωσα τα προβλήματα τόσο πολύ, ξεφτιλίζοντας τα,  που πλέον μου φαινόταν μικρά κι ανούσια.

Άρχισα να τα αντιμετωπίζω ένα – ένα

Εντάξει! Το θάνατο δεν μπορείς να τον αντιμετωπίσεις. Μπορείς όμως να εξοικειωθείς μαζί του. Τα άτομα που «φεύγουν» θα μας λείπουν πάντα όμως στο χέρι μας είναι με ποιον τρόπο θα τα φέρνουμε στο μυαλό μας! Τα υπόλοιπα όμως μπορούσα να τα λύσω και αν δεν τα κατάφερνα, στο τέλος τα έκοβα! Ήταν κι’ αυτό μια εναλλακτική μέθοδος…

Έβλεπα την επόμενη ημέρα

Ήταν όλα δύσκολα και ακατόρθωτα, ναι! Όμως μετά απ’ αυτά τι θα ερχόταν; Αν κατάφερνα να διευθετήσω τα προβλήματα μου, μετά δε θα είχα τίποτα να με αγχώνει. Θα ήμουν εκεί, ζωνταντός και θα έλεγα πώς κατάφερα να ξεπεράσω αυτήν τη δυσκολία. Μπορεί να έγραφα ένα βιβλίο γι’ αυτόν τον άθλο μου ή να συμμετείχα ως ομιλητής σε επόμενο tedX. Σίγουρα πάντως θα είχα κάτι καλό να εξιστορήσω!

Αλήθαι! Συμφωνώ μαζί σου. Η ζωή είναι καριόλα. Αν την αντιμετωπίσεις όμως σαν καριόλα, τότε θα πάρεις πίσω και ανάλογη συμπεριφορά. Χάρισε της τον καλό σου ευατό και χτύπησε την κατάμουτρα με χαρούμενη διάθεση και ευγένεια. Ας μην αφήνουμε τις κακές ημέρες να καθορίζουν τη ζωή μας! Εξάλλου,

 …οι δύσκολες στιγμές που αντιμετωπίζουμε θα είναι οι επόμενες χαρούμενες στις οποίες θα στραφούμε όταν στο μέλλον έρθουν τα χειρότερα!

 

Σε μπέρδεψα; Μπορεί λίγο οκ, αλλά θυμήσου τουλάχιστον να κάνεις αυτό:

Δες ποιους έχεις στο πλευρό σου

Ζήτησε βοήθεια και προσηλώσου στον στόχο με επιμονή!

Επιμονή φίλοι! Ναι, επιμονή! Μέχρι να πετύχουμε ό,τι μας φέρει το χαμόγελο στα χείλη ξανά 🙂 

 

 

 

Τα λέμε στα σχόλια…

 

The post Πώς κατάφερα να ξεπεράσω τις 60 χειρότερες ημέρες της ζωής μου! appeared first on Mismi.gr.

]]>
https://mismi.gr/when-everything-goes-wrong/feed/ 0
Πώς το Πριγκιπώ κατάφερε να μεταφράσει ένα βιβλίο Ισπανικών https://mismi.gr/prigipo-jewelry-for-good-reason/ https://mismi.gr/prigipo-jewelry-for-good-reason/#respond Fri, 05 May 2017 12:33:49 +0000 https://mismi.gr/?p=3337 – Τι ωραίο t-shirt, ήταν το πρώτο πράγμα που της είπα με το που την αντίκρισα από την άλλη πλευρά του υπολογιστή μου -Έχει ένα μανίκι ροζ και δες από…

The post Πώς το Πριγκιπώ κατάφερε να μεταφράσει ένα βιβλίο Ισπανικών appeared first on Mismi.gr.

]]>
– Τι ωραίο t-shirt, ήταν το πρώτο πράγμα που της είπα με το που την αντίκρισα από την άλλη πλευρά του υπολογιστή μου

-Έχει ένα μανίκι ροζ και δες από την άλλη! Ένα μανίκι κόκκινο. Δεν είναι τέλειο; μου απάντησε με το πιο δυνατό της χαμόγελο. Ήταν εκείνη η στιγμή που συνειδητοποίησα ότι αυτή η γνωριμία θα μου μείνει αξέχαστη και ευτυχώς…έπεσα μέσα!

Δεν περίμενα φυσικά τίποτα λιγότερο! Όταν ο Κωσταπάνος (σου έχω μιλήσει αναλυτικά για το ταλέντο του, εδώ) κρύβεται πίσω από πρωτοβουλίες ανθρώπων που μόνο καλό έχουν σκοπό να φέρουν, τότε καλύτερα να προετοιμαστείς για μια όμορφη ιστορία. Όπως αυτή που πρόκειται να σου εξιστορήσω παρακάτω, η οποία δεν έχει δράκους και σκοτεινές δυνάμεις αλλά εναλλακτικές πριγκίπισσες, κοσμήματα και μια ρόδα που γύρισε για καλό σκοπό!

Το πρώτο πράγμα που συνέβη, αμέσως μετά το σχολιασμό του t-shirt είναι να μου παρουσιάσει την ομάδα της και το χώρο που τα τελευταία χρόνια είναι σαν το σπίτι της! Γυρνώντας τη λήψη από την μπροστινή στην πισινή πλευρά της κάμερας του κινητού της, η Καλομοίρα μου είπε:

Έλα να σου δείξω λίγο ΠριγκιπώΑυτή είναι η Άννα και η Ειρήνη, από εδώ βλέπεις τον συνονόματο Ευθύμη, Ευθύμη πες γεια στον Ευθύμη, εδώ η άλλη η Ειρήνη η οποία μαζεύει σκόνες χρυσού και α! Να σου δείξω αυτό το μηχάνημα τι κάνει; Θα σου δείξω! Αυτό είναι ωραίο γιατί κάνει το εξής. Αν βάλεις κάτι εδώ, δες! Το λιμάρει και το γυαλίζει. Δεν είναι τέλειο; Έλα να σου δείξω και ακόμα δυο κορίτσια. Από εδώ η Ελευθερία και η Μικαέλα η οποία λατρεύει τη σοκολάτα! Και από πίσω ακριβώς, βλέπεις το κατάστημα μας!

Η Κέλλυ και η Καλομοίρα, οι οποίες δουλεύανε μαζί σε μια καφετέρια στην Παιανία, έχουν εμμονή με το μέταλλο. Από ορείχαλκο και ασήμι μέχρι χρυσό. Εμπνέονται από τα ίδια τα υλικά και τις τεχνικές που χρησιμοποιούν ενώ χρησιμοποιούν ό,τι νέο μάθουν, είτε πρόκειται για κάποια τεχνική, είτε για ένα καινούριο εργαλείο που βγήκε στην αγορά. Στην Κολοκοτρώνη 34, στον 3ο όροφο, σε ένα υπέροχο νεοκλασικό τα κορίτσια δημιούργησαν το κατάστημα – εργαστήριο που πάντα ονειρευόταν! Το Πριγκιπώ, που είχε ξεκινήσει από ένα μικρό εργαστηριάκι σε μια παλιά πολυκατοικία κάπου στο Σύνταγμα έπρεπε να μεγαλώσει! Ήταν τότε που αποφάσισαν να κάνουν ακόμα ένα βήμα. Μεγαλύτερο, σταθερότερο και πιο σίγουρο!  Εκεί γνώρισαν και τον Κωσταπάνο

Η Καλομοίρα μου είπε:

Ο Κωσταπάνος ερχόταν στο Πριγκιπώ να ψωνίσει για την κοπέλα του! Αφού γνωριστήκαμε μου είπε για την πρώτη ημέρα καριέρας που διοργάνωνε η Εthelon ρωτώντας μας αν θέλουμε να βάλουμε κάτι στην goodie bag. Σκεφτήκαμε να δημιουργήσουμε ένα συμβολικό κόσμημα – ρόδα σαν από αναπηρικό καροτσάκι! Αφού δείξαμε τη «ρόδα» στο συνέδριο, ξεκίνησαν όλοι να το ζητούν και ως ξεχωριστό κομμάτι! Μετά, αποφασίσαμε να το βγάλαμε στην παραγωγή χωρίς να στοχεύσουμε στην κερδοφορία. Ξέρεις Ευθύμη, ένα προϊόν που ξεκίνησε για τόσο καλό σκοπό, έτσι ακριβώς έπρεπε να συνεχίσει να παράγεται. Τα χρήματα που συγκεντρώσαμε από τις πωλήσεις τα δώσαμε στην Ethelon για να συνεχίσει το έργο για τη διευκόλυνση προσβασιμότητας των ατόμων με αναπηρία στην αγορά εργασίας. O Κωσταπάνος όμως γύρισε με ένα βιβλίο. Από την Ισπανία!

Ήταν 10 Μαρτίου του 2016 όταν για πρώτη φορά τα κορίτσια έδωσαν δώρο τη Ρόδα Για Καλό Σκοπό στην πρώτη διοργάνωση Ημέρες Καριέρας για Άτομα με Αναπηρία, μια διοργάνωση της Ethelon. Το κόσμημα όμως δεν περιορίστε στο πλαίσιο της διοργάνωσης. Η ιδιαίτερη ομορφιά του και ο βαθύς συμβολισμός της ταξίδεψε από στόμα σε στόμα με αποτέλεσμα η Ρόδα Για Καλό Σκοπό να έρθει αντιμέτωπη με μια τεράστια απήχηση. Ήταν τότε που τα κορίτσια διεύρυναν το αγοραστικό κοινό τους, κυλώντας τη Ρόδα σ’ ολόκληρη την Ελλάδα.

1046 ρόδες και ένα χρόνο, η ομάδα του Πριγκιπώ συγκέντρωσαν 3.596 (!!!!!!) ευρώ τα οποία διέθεσαν για να μεταφράσουν παραμύθια από τα ισπανικά στα ελληνικά για παιδιά με αυτισμό! Η Amelie Mariage και η Miriam Reyes έχουν ιδρύσει τους Aprendices Visuales (Visuals Learners). Οι Ιστορίες για Οπτικούς Μαθητευόμενους (Aprendices Visuales) είναι ένα μη κερδοσκοπικό πρότζεκτ που συνίσταται από τη δημιουργία, την παραγωγή και την αναμετάδοση ιστοριών παιδιών προσαρμοσμένων σε εικονογράμματα για παιδιά με αυτισμό και άλλες μαθησιακές δυσκολίες, αλλά και για προ-αναγνώστες, αφού η οπτικοποίηση είναι ένας δυνατός σύμμαχος. Αφορμή υπήρξε ο ξάδερφος της Miriam ο οποίος είχε διαγνωστεί με αυτισμό. Έτσι αυτή με τη σειρά της δημιουργεί ένα online βιβλίο βασισμένο σε εικόνες ώστε να τον βοηθήσει να μάθει να φροντίζει τον εαυτό του. Ξέρετε κάτι; Πέτυχε! Οι δύο τους λοιπόν δημιούργησαν μια ΜΚΟ η οποία βοηθάει άτομα με αυτισμό και άλλες μαθησιακές δυσκολίες να ξεπεράσουν ορισμένες.

Amelie Mariage & Myriam Reyes»

Η Καλομοίρα αποκαλεί τον εαυτό της αργυροχρυσοχόο, θεωρεί ότι η ανοδική πορεία των κοσμημάτων στην Ελλάδα συμβαίνει διότι εμφανίστηκαν κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι άλλαξαν την αισθητική και τις τιμές, σπουδάζει ακόμα Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο του Πειραιά και θεωρεί ότι δύσκολα θα πάρει το πτυχίο της.

Πήγα σε έναν καθηγητή μου και του τα είπα χύμα! Κοίταξε να δεις εδώ με εμάς παίζει τέτοια φάση! Τζιράρουμε τόσο, απασχολούμε τόσο κόσμο, πληρώνουμε τόσους φόρους, τι κάθεστε και μαθαίνετε εδώ για τις επιχειρήσεις! Άλλα αντί άλλων. Αν πάρω ποτέ πτυχίο Ευθύμη, να μου τρύπησες τη μύτη. 

Καλομοίρα

Γιατί αυτό είναι η Καλομοίρα. Ένας ανθρώπινος οδοστρωτήρας, ο οποίος στο πέρασμα του παίρνει σβάρνα οτιδήποτε κακό και άσχημο, δημιουργώντας το από την αρχή σε κάτι καλό και πανέμορφο. Ακόμα και αν χρειαστεί στο τέλος, να στο κρεμάσει στο λαιμό σου…


Info

Ολόκληρη την ομάδα του Πριγκιπώ θα τη βρεις μαζεμένη στο εργαστήριο και κατάστημά τους στην οδό Κολοκοτρώνη 34, στον 3ο όροφο ενώ τα υπέροχα κοσμήματα που δημιουργούν μπορείς να τα δοκιμάσεις είτε στα καταστήματα που συνεργαζόμαστε σε διάφορες πόλεις σε όλη την Ελλάδα είτε στο eshop που έχουν εδώ

Facebook page

Instagram 

Twitter 

email: order@prigipo.com

Τηλέφωνο επικοινωνίας: 213 0253687


Τα λέμε στα σχόλια…

The post Πώς το Πριγκιπώ κατάφερε να μεταφράσει ένα βιβλίο Ισπανικών appeared first on Mismi.gr.

]]>
https://mismi.gr/prigipo-jewelry-for-good-reason/feed/ 0
Αυτή η σαλάτα του Ergon Agora είναι ό,τι καλύτερο θα δοκιμάσεις τον Μάιο https://mismi.gr/greek-salad-ergon-agora/ https://mismi.gr/greek-salad-ergon-agora/#respond Tue, 02 May 2017 13:41:54 +0000 https://mismi.gr/?p=3348 Δυο πράγματα οφείλεις να κάνεις όταν η Λυδία σου πει ότι πεινάει: Το πρώτο είναι να της βρεις γρήγορα λύση. Το δεύτερο είναι να φροντίσεις να της αρέσει γιατί μετά…ποιος…

The post Αυτή η σαλάτα του Ergon Agora είναι ό,τι καλύτερο θα δοκιμάσεις τον Μάιο appeared first on Mismi.gr.

]]>
Δυο πράγματα οφείλεις να κάνεις όταν η Λυδία σου πει ότι πεινάει: Το πρώτο είναι να της βρεις γρήγορα λύση. Το δεύτερο είναι να φροντίσεις να της αρέσει γιατί μετά…ποιος θα την ακούει!

Διασχίζαμε την Αγίας Σοφίας, στη Θεσσαλονίκη, λίγο αφότου τελειώσαμε το μάθημα στο Μεταπτυχιακό που και οι δυο παρακολουθούμε. Ήταν από τις πρώτες μου γνωριμίες και όπως αποδεικνύεται η πιο καρμική! Απέναντι στην πείνα της Λυδίας όμως, ήμουν τρομερά ευάλωτος οπότε της πρότεινα να πάμε εκεί που ήξερα ότι πάντα είναι ωραία! 

Η πρόταση από τον Θωμά και Γιώργο Δούζη (συνιδρυτές της ΕΡΓΟΝ) ακούει στο όνομα Agora, και τον τελευταίο ενάμισι (σχεδόν) χρόνο βρίσκεται στον αριθμό 42 της Παύλου Μελά, στο χώρο του παλιού κινηματογράφου Ριβόλι. Η Λυδία επισκεπτόταν πρώτη φορά το Ergon Agora, οπότε έπρεπε να υπομείνω στα «αααααααα» και στα «ωωωωωωωωω» σχετικά με το χώρο και τη διακόσμηση, τα ίδια εξάλλου είχα πάθει και εγώ πριν ένα χρόνο! Η έκταση 1.000 τετραγωνικών μέτρων του Ergon Agora, η οποία συνδυάζει άψογα, σε έναν και μόνο χώρο,  ένα παραδοσιακό παντοπωλείο ένα μεζεδοπωλείο, ένα φούρνο, ένα κρεοπωλείο και φυσικά ένα μέρος για το καταπληκτικό 3rd Wave Coffee σε συνεργασία με την εταιρεία καφέ Taf έχει καθιερωθεί πλέον στην πόλη!


Στα είχα γράψει εξάλλου για το brunch menu του, αναλυτικά εδώ


Τί δοκίμασα αυτήν τη φορά;

Τον τελευταίο καιρό έχω κάνει στροφή στη σαλάτα! Ένα αρκετά παρεξηγημένο γεύμα (γνώμη μου πάντα, έτσι) το οποίο από πολλούς προτιμάται περισσότερο ως συνοδευτικό παρά ως κυρίως! Αρκετά εστιατόρια όμως, όπως και το Ergon Agora, δίνουν υπέροχες επιλογές σε χορταστικές σαλάτες οι οποίες δεν στερούνται τίποτα από ένα πλήρες γεύμα! Αποφάσισα να δοκιμάσω την Ελληνική σαλάτα (8€) με τοματίνια, ψητές πιπεριές, φέτα και αφυδατωμένη ελιά καλαμών! Και ακόμα δε σου είπα το καλύτερο…

 

Όλα τα παραπάνω υλικά τοποθετούνται πάνω από πεντανόστιμα πιτάκια τα οποία, λόγω του ελληνικού λαδιού αλλά και όλων των υγρών που αφήνουν στο πέρασμα τους, το τοματάκι, η ελιά και η φέτα, είναι ιδιαίτερα μαλακά και γευστικά! Στο συγκεκριμένο πιάτο, κατά τη γνώμη μου, τη διαφορά την κάνει η αφυδατωμένη ελιά καλαμών και ο συνδυασμός της με την φέτα. Ό,τι δηλαδή, ορίζει την Ελλάδα αιώνες τώρα.

Είναι νόστιμη, είναι χορταστική και πρόκειται να την απολαύσεις σε έναν ιδιαίτερα όμορφο χώρο.
Θα με θυμηθείς! 🙂


Info

Ergon Agora
Παύλου Μελά 42
2310-28-80-08
http://www.ergonfoods.com/

Facebook page εδώ


Τα λέμε στα σχόλια…

 

The post Αυτή η σαλάτα του Ergon Agora είναι ό,τι καλύτερο θα δοκιμάσεις τον Μάιο appeared first on Mismi.gr.

]]>
https://mismi.gr/greek-salad-ergon-agora/feed/ 0
Αν η πένα είχε φωνή, θα έλεγε το όνομα της Κάλλιας Καστάνη https://mismi.gr/pena-eiche-foni-tha-elege-onoma-tis-kallias-kastani/ https://mismi.gr/pena-eiche-foni-tha-elege-onoma-tis-kallias-kastani/#respond Tue, 25 Apr 2017 17:59:39 +0000 https://mismi.gr/?p=3288 Αν ζούσε στην αρχαία μυθολογία θα ήταν Σειρήνα και σίγουρα ο Όμηρος θα της έδινε το όνομα «Θελξιέπεια», αυτή δηλαδή που είναι γοητευτική στο λόγο. Την βάπτισαν όμως Καλλιόπη, εκείνη…

The post Αν η πένα είχε φωνή, θα έλεγε το όνομα της Κάλλιας Καστάνη appeared first on Mismi.gr.

]]>
Αν ζούσε στην αρχαία μυθολογία θα ήταν Σειρήνα και σίγουρα ο Όμηρος θα της έδινε το όνομα «Θελξιέπεια», αυτή δηλαδή που είναι γοητευτική στο λόγο. Την βάπτισαν όμως Καλλιόπη, εκείνη το γύρισε σε Κάλλια -γιατί όπως και η ίδια με χιούμορ λέει «Δεν ήμουν στη ψυχή μια Πόπη αλλά μια Καλλιόπη»- και ευτυχώς ζει ανάμεσα μας. Αποκαλεί τον εαυτό της Περιοδικατζού, είναι πλέον σπιτόγατη και όταν θέλει να φτιάξει τη διάθεση της ακούει από Tango μέχρι…Χατζηγιάννη. Είναι η αγαπημένη  γυναικεία φωνή αυτήν τη στιγμή στην Ελληνική τηλεόραση και μαζί της έκανα μια κουβέντα που μου χρωστούσε καιρό.

Η Κάλλια Καστάνη κατάγεται από τη Σπάρτη, ο πατέρας της είχε μια τοπική εφημερίδα και είτε άθελα του είτε μπορεί και όχι, μετέδωσε το δημοσιογραφικό μικρόβιο στην μικρή Καλλιόπη. Η οποία ήταν μια από τους πιο επιμελείς μαθητές του σχολείου. Δεν μπαίνεις άλλωστε, χωρίς να ματώσεις, στη Νομική. Αλλά στον πόλεμο ανάμεσα στο έμφυτο χάρισμα ενάντια στις επίκτητες δεξιότητες, πάντα το πρώτο θα κερδίζει. Και πάλι καλά να λέμε…

Η Καλλιόπη έγινε σύντομα Κάλλια, αποφοίτησε, ολοκλήρωσε την άσκηση της αλλά ποτέ δεν έδωσε εξετάσεις για να πάρει την άδεια του δικηγόρου. Στα δικόγραφα εξάλλου δεν χωράει η προσωπική πένα και αυτό ήταν κάτι που η Κάλλια το κατάλαβε νωρίς:

    Πήγα στο εργαστήρι δημοσιογραφίας και μετά ο περίφημος Γιώργος Χάγιος μας λέει «Ανοίγει μια εφημερίδα. Θέλετε να πάτε;» Ήμασταν τότε μια σούπερ ομάδα ανάμεσα μας και η Τασούλα Επτακοίλη, την οποία παρακολουθώ μέχρι και σήμερα και αγαπώ. Έτσι πήγαμε. Ήταν οι 48ώρες του Σπύρου Καρατζαφέρη! Και ξεκινήσαμε εκεί. Εντάξει ήταν μια εμπειρία, όπως και να το κάνουμε.

Το πρώτο κείμενο που δημοσιεύτηκε ήταν ένα promo για την εφημερίδα. Τους είχαν ζητήσει να γράψουν κάτι καλό για το ξεκίνημα. Ο Σπύρος Καρατζαφέρης ξεχώρισε το δικό της, δημοσιεύοντας το. Όπως μου είπε και η ίδια ήταν ένα πολύ καλό σχολείο αφού εκεί ασχολήθηκε με σχεδόν όλων των ειδών τα ρεπορτάζ. Ήταν ακριβώς εκείνη η φόρα που χρειαζόταν να πάρει για να αρχίσει να πετάει. Ψηλά! 

    Ε, μετά από εκεί Ευθύμη έγιναν πολλά. Ξεκίνησαν τα περιοδικά. Ήταν μια εποχή, θυμάμαι, που το πρωί πήγαινα στο Play Boy, όπου έγραφα τα βιογραφικά των playmates -μεταξύ άλλων ωραίων που γράφαμε εκεί- μετά στην Sport Time, όπου είχα μια σελίδα με πολιτικές ειδήσεις και μετά στον Flash 96 της Αθήνας. Κοιμόμουν επτά το πρωί με έντεκα. Εκείνο το 4ωρακι.

Οι παλιοί τη γνωρίζουν από τις πλάκες και τα πειράγματα στα δημοσιογραφικά γραφεία. Αρκετοί την καταλαβαίνουν από τον τρόπο της γραφής στα κείμενα της, προτού καν δουν το όνομα του συντάκτη. Σχεδόν όλοι όμως την αγαπάμε για τη χροιά της φωνής της και για τον τρόπο που ξερνάει λέξεις το στόμα της. Ήταν αναμενόμενο λοιπόν να κάνει και ραδιόφωνο στη ζωή της

    Έκανα ραδιόφωνο, ναι!  Επτά χρόνια στο Planet ραδιόφωνο που πέρασα απ’ όλων των ειδών τις εκπομπές. Έχω περάσει κι από τη Φωνή της Ελλάδας στην ΕΡΤ όπου έλεγα δελτίο αγγλικών στα βραχέα. Έτρεχα στους διαδρόμους πάνω – κάτω για να μπω στο studio και να πω «Εεεε, goodmorning». Ήταν δελτίο ειδήσεων στα αγγλικά το οποίο εκφωνούσα και συνέτασσα η ίδια.

Τελικά ως δημοσιογράφος, μετά από τόσες θέσεις, πόστα και συνεργασίες, που θεωρείς ότι ανήκεις;

    Ευθύμη, εγώ μέσα μου αισθάνομαι περιοδικατζού. Εντάξει όλοι είχαμε το όνειρο να δουλέψουμε σε εφημερίδα, αλλά δεν έτυχε. Μετά ειδικά όταν μπήκα στην ΙΜΑΚΟ αφιερώθηκα κι εκεί, ίσως να μην το κυνήγησα κι΄ολας. Σίγουρα πάντως δεν υπήρχε ο χρόνος. Δημοσιογράφο σε έκανε η εφημερίδα. Ξεκάθαρα. Μέσα μου, βαθιά – βαθιά  μπορεί να το θέλω ακόμα το σοβαρό και γι’ αυτόν το λόγο με την τηλεόραση βρίσκομαι σε μια σχέση αγάπης – μίσους.

Όσοι γνωρίζουν τη δουλειά από μέσα υποστηρίζουν πώς και τότε -την περίοδο του μεγάλου περιοδικού τύπου- και τώρα -στην πιο digital εποχή- αν δεν έχεις κείμενο της Κάλλιας Καστάνη στις σελίδες σου, ηλεκτρονικές και μή, τότε θα ζοριστείς πολύ για να κάνεις επιτυχία. Σκέψου ότι αυτήν τη στιγμή γράφει για τα 3 μεγαλύτερα δημοσιογραφικά brand names της Ελλάδας: Την 24media, τις Αττικές Εκδόσεις και την Ελένη Μενεγάκη.

Τι έφταιξε τελικά και φάγανε τα μούτρα τους τα περιοδικά ρε συ Κάλλια; Ήταν η κρίση; Ήταν η αλαζονεία των εκδοτών; Είναι που δεν έχουμε πλέον show biz; 

    Όλα αυτά μαζί. Αρχικά ήταν κρίση που έπεσε πάνω μας σαν τυφώνας. Γιατί το περιοδικό είναι μια δαπανηρή ιστορία. Το κάλο περιοδικό! Περάσαμε φυσικά και μια περίοδο τεράστιας αλαζονείας. Δεν το συζητώ! Αδιανόητης σπατάλης που τότε δεν το σκεφτόμασταν. Οι επιχειρηματίες δηλαδή. Υπήρξαν σπάταλοι οι άνθρωποι που είχαν περιοδικά. Ναι. Τώρα πια νομίζω ότι είναι θέμα κούρασης; Έλλειψης ιδεών; Αναζήτησης ταυτότητας της εποχής; Δεν ξέρω γιατί δε βγαίνουν καλά περιοδικά πλέον. Πιθανόν να μην το χρειάζεται και ο κόσμος. Όλοι είμαστε με ένα κινητό στο χέρι και ενημερωνόμαστε εκεί. Από την άλλη, πάντα οι άνθρωποι που αγαπούν τα περιοδικά πιστεύω ότι θα αναζητούν ένα καλό περιοδικό για να διαβάσουν. Απλά δεν ξέρω πλέον αν τα παιδιά έχουν αυτήν τη φετιχιστική σχέση που είχαμε εμείς με το χαρτί. Εδώ τους δίνεις ένα εξώφυλλο και αυτά ψάχνουν να πατήσουν κουμπιά! 

Η δεκαετία του 90′ ήταν η πιο καθοριστική τόσο για εκείνη όσο και για το επάγγελμα που είχε αποφασίσει να υπηρετεί. Ήταν εκείνα τα χρόνια που τα περιοδικά της ΙΜΑΚΟ ξεπηδούσαν το ένα μετά το άλλο. Το Nitro, το Mirror, το Down Town, το Esquire, το InStyle και τελευταία το OK! και το People. Ήταν από τις τελευταίες που έκλεισε την πόρτα φεύγοντας κι’ αυτό, απ’ όσο μπορώ να διακρίνω την ώρα που μιλάμε είναι κάτι που την πονάει. Αρκετά…

    Εγώ έχω τους λιγότερους λόγους για να υπερασπιστώ τον Πέτρο αλλά μέσα μου νιώθω παιδί του ό,τι και να λέω τώρα. Παρ’ όλα αυτά, έφυγα από εκεί κλείνοντας σχεδόν την πόρτα του Down Town αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν είχα οικονομικές απαιτήσεις από τον ίδιο. Παρ’ όλο που και τώρα αν τον δω, τον χαιρετάω και τον φιλάω μέσα μου νιώθω όμως και νομίζω πολλοί νιώθουν έτσι- ότι μια καλή ομάδα των συνεργατών του, τους αδίκησε.

Τι πιστεύεις εσύ ότι νιώθει ο Πέτρος Κωστόπουλος; 

    Ο ίδιος μέσα του θεωρεί ότι έδωσε, ό,τι είχε και δεν είχε και πιθανόν έτσι να έκανε ο άνθρωπος, παρ΄ όλα αυτά αδικηθήκαμε, φύγαμε απ’ εκεί με μεγάλες οικονομικές απαιτήσεις τις οποίες κάποιοι δεν εγείραμε εναντίον του, κάποιοι τις προχωρούν και κάποιοι προχώρησαν σε δικαστικές λύσεις, οι οποίοι δε θα δικαιωθούν και ποτέ.

Η Κάλλια νιώθει παιδί του Πέτρου αλλά καταλαβαίνω ότι όπως σ’ όλες τις οικογένειες, έτσι και εδώ υπάρχει θέμα. Δεν είναι νεύρα όμως. Όχι! Παρατηρώντας την τόση ώρα  δε μου φαίνεσαι νευριασμένη. Περισσότερο στεναχωρημένη θα έλεγα..

   Ξέρεις γιατί δεν μπορώ να νευριάσω μαζί του; Γιατί δεν μπορώ να αποδείξω ότι πραγματικά δεν ήθελε να το κρατήσει όλο αυτό. Εδώ, δεν μπορώ να απαιτήσω από έναν άνθρωπο να πάει να κλειστεί σε ένα δωμάτιο και να μην βγαίνει έξω. Δεν πιστεύω αυτό που όλοι λένε, ότι έχει κρατήσει χρήματα, γιατί αν είχε κρατήσει πιθανόν να μην έκανε και κάποια από τα πράγματα που ήδη κάνει, τα οποία θεωρώ ότι δεν είναι του στάτους του Κωστόπουλου που ξέραμε κι εμείς.

Τι έφταιξε τελικά με την ΙΜΑΚΟ;

    Νομίζω ότι δεν σκεφτόταν τα έξοδα. Ήθελε να δώσει τόσα πολλά, ήταν μέρος της δικής του κληρονομιάς, της δικής του αίγλης, δεν σκεφτόταν τίποτα λιγότερο από τα καλύτερα για τα περιοδικά του. Μας έδωσε πλήρη ελευθερία στα κείμενα μας. Αυτό το εκτιμώ και θα του το αναγνωρίζω πάντα. Μας έδωσε μεγάλη ελευθερία η οποία σε κάποιους έγινε πολλές φορές ασυδοσία. Αλλά ότι είχες την ελευθερία να γράψεις, να σκεφτείς, να δημιουργήσεις, να ταξιδέψεις, νομίζω ότι ήταν κάτι που δε θα ξαναυπάρξει στην Ελλάδα! 

Τελικά τα περιοδικά του Πέτρου, κατέστρεψαν μια ολόκληρη γενιά;

    Εγώ δεν το πιστεύω καθόλου! Είναι και επικίνδυνο να λες κάτι τέτοιο. Είναι μια εύκολη κατηγορία. Θεωρώ ότι πρέπει να σκεφτούν κι όλα τα άλλα που έφεραν αυτά τα περιοδικά μαζί τους. Εντάξει,  έφεραν και τα θέματα τύπου «154 στάσεις για να κάνεις σεξ» αλλά φέρανε και ρεπορτάζ, πολιτική, υπήρχε και μια ματιά στον ξένο τύπο. Ήταν πάρα πολύ πλούσια. η ύλη. Υπήρχαν μέσα άνθρωποι πολύ σοβαροί, από γραφίστες μέχρι δημοσιογράφους που θεωρώ ότι δε θα τους ξαναδούμε εύκολα Δε βλέπουν την επανάσταση που έφεραν τα περιοδικά αυτά στο τύπο. Περιοδικά με τετραχρωμίες, από την απλή αισθητική πλευρά μέχρι και περιεχομένου. Ναι, γίνανε και εγκλήματα, αλλά αν το δεις στο σύνολο του νομίζω ότι εύκολα και εσύ θα καταλάβεις ότι δεν έχει αποτιμηθεί σωστά η προσφορά του. Την πληρώνουμε βέβαια όλοι λίγο – πολύ.

Όταν ανοίξαμε τις κάμερες των υπολογιστών μας γέλασε αμήχανα κρύβοντας το πρόσωπο της.

-Παιδί μου ντρέπεσαι; τη ρωτάω
-Ναι. Είμαι πολύ ντροπαλή. Δεν μπορώ. Άσε με, μου απαντάει με κόκκινα μάγουλα.

Είναι όντως ντροπαλή κι’ αυτός είναι ένας λόγος που δεν εκτίθεται. Δύσκολα θα βρεις φωτογραφία της στα social media και πληρώνω όσο – όσο αν κάποιος μου φέρει πλάνα με την ίδια στην τηλεόραση. Η ίδια εξάλλου υποστηρίζει:

    Είμαι πολύ ντροπαλή Ευθύμη. Γι’ αυτό γράφω. Είμαι πολύ ναι. Αισθάνομαι ότι δεν είμαι πολύ ωραία στο γυαλί έτσι κι’ αλλιώς. Δεν εκφράζομαι και τόσο καλά όσο εκφράζομαι μέσα από το γραπτό. Είναι απελευθερωτικό το γραπτό. Η τηλεόραση είναι εικόνα. Πρέπει να έχεις μια ωραία εικόνα για να βγεις προς τα έξω. Δεν είμαι καθόλου ματαιόδοξη. Δε θέλω να δω τη μούρη μου στο γυαλί, νομίζω ότι τα πιο σημαντικά πράγματα γίνονται από πίσω.

Τα τελευταία πέντε χρόνια βρίσκεται πίσω από τις κάμερες της τηλεοπτικής εκπομπή «Ελένη». Μια full time δουλειά που αγαπά και που της χαρίζει τον καλύτερο της εαυτό. Αυτό άλλωστε, είναι κάτι που αποδεικνύεται καθημερινά τόσο μέσα από το όλο στήσιμο της εκπομπής όσο και μέσα από τα αφιερωματικά video των καλεσμένων τα οποία επιμελείται η ίδια. Βίντεο τα οποία πολλές φορές έχουν κάνει τους καλεσμένους να συγκινηθούν αλλά και να την ευχαριστήσουν δημόσια ή…και όχι!

    Ο μόνος άνθρωπος που ανέβηκε πάνω στα γραφεία να με ευχαριστήσει ήταν ο Μπογδάνος. Ήρθε πάνω και με ευχαρίστησε προσωπικά. Μου έκανε τρομερή εντύπωση αυτό Ευθύμη. Εντάξει, κι’ άλλοι μπορεί να πουν ευχαριστώ αλλά ποτέ κανένας δεν έχει ανέβει πάνω προσωπικά. Το αναφέρω αυτό γιατί ούτε προσωπική σχέση έχω μαζί του, ούτε τον γνωρίζω, ούτε περίμενα μια τέτοια κίνηση από τον ίδιο. Ήταν πολύ αβρό εκ μέρους του. ‘Εξάλλου, ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος έχει μιας παλαιάς κοπής ευγένεια  ανεξάρτητα από την άλλη, την αντιφατική προσωπικότητα. 

Απ’ όλα αυτά τα αφιερωματικά βίντεο που έχεις ετοιμάσει και που προσπάθησα να τα καταμετρήσω αλλά είναι αδύνατον -να ξέρεις- ποιανού τη ζωή ξεχώρισες. Σε ποιανού τη βιογραφία είπες «Κοίτα να δεις»;

    Χμμμμ. Ξεχώρισα της Ντίνας Κώνστα  η οποία είναι ένα πάρα πολύ ιδιαίτερο πρόσωπο του οποίου τη ζωή δεν την γνωρίζουμε. Αν θυμάμαι καλά ήθελε να γίνει δημοσιογράφος αλλά μπήκε στη σχολή του θεάτρου. Ήταν πολύ επιβλητική η παρουσία της και να σου πω κάτι; Πάντα έχω άγχος όταν έρχονται τόσα σπουδαία πρόσωπα στην εκπομπή. Νιώθω ότι τους αποδίδω μια τιμή, αυτήν την ελάχιστη που μπορούν να πάρουν για το 2λεπτο – 3λεπτο που θα μεταδοθεί και επειδή είναι πρόσωπα που δεν εκτίθενται πολύ έχω πάντα την αγωνία να μην τους φέρω σε αμηχανία. Δε θέλω να βγει ένα video το οποίο είναι υπερβολικά τιμητικό, ότι το κάνω επειδή θέλω να λιβανίσω τον καλεσμένο. Αυτό που θέλω είναι να αναδεικνύω τη ζωή τους και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους. Α, εντάξει! Έχω ξεχωρίσει και την Ελένη Ράντου, η οποία είναι πάρα πολύ αγαπημένο πρόσωπο και γλυκό αλλά και της Δήμητρας Παπαδοπούλου που αν δε γούσταρε θα μπορούσε να πει οτιδήποτε. Τέτοια πρόσωπα, αισθάνομαι ότι είναι μεταξωτοί άνθρωποι, πρέπει να τους προσεγγίσεις με μεγάλη γλύκα αυτούς τους ανθρώπους. 

Η Ελένη Μενεγάκη, μετά από επτά χρόνια κυνηγητού στο να τη φέρει στη δημοσιογραφική ομάδα της εκπομπής, καταφέρνει να πάρει το πολυπόθητο «Ναι» της Κάλλιας μόλις το 2012. Ήταν τότε που και η ίδια η Ελένη την ευχαρίστησε δημόσια και ζωντανά από την εκπομπή της

Βγάζοντας τελείως έξω την όποια προσωπική σχέση μπορεί να έχεις με την Ελένη και χρησιμοποιώντας καθαρά και μόνο την εμπειρία σου σε θέματα της showbiz, θέλω να μου πεις, τι είναι αυτό που κάνει την Ελένη Μενεγάκη τόσο διαχρονικά αγαπητή στο ελληνικό κοινό

    Μπορώ να σου πω πολλά αλλά το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι το Star Quality της. Δεν μπορώ να το εξηγήσω διαφορετικά. Καταρχάς από την ώρα που πήγα στην Ελένη, την εξετίμησα πραγματικά, όχι ότι πριν δεν την εκτιμούσα αλλά όταν βλέπεις τη δουλειά που κάνει στο πλατό δεν μπορείς να μην τη θαυμάζεις. Γιατί αυτές οι τρεις ώρες της ψυχαγωγίας, της ανάλαφρης που θεωρούν κάποιοι, απαιτούν πάρα πολύ καλή προετοιμασία και αυτό είναι κάτι που δυστυχώς το γνωρίζουν μόνο όσοι δουλεύουν σ’ αυτές. Η Ελένη, επίσης, είναι συγκλονιστική πωλήτρια. Μπορεί να σου πουλήσει υπέροχα τα πάντα. Από αέρα κοπανιστό μέχρι πάγο και αεροπλάνο κι’ αυτό δεν το καταλαβαίνεις εύκολα. Είναι κάτι που εκτιμούν και οι διαφημιστές. Για μένα είναι ένα φαινόμενο και αυτό το καταλαβαίνεις ακόμα και σε διαπροσωπική επαφή μαζί της. Η Ελένη είναι έντονη. Μιλούσα με μια συνεργάτη και μου είπε ότι κάθεται και τη χαζεύει μέσα στο studio. Μπορείς να το πάθεις αυτό μαζί της. Είναι Βουγιουκλάκη η Ελένη, παρ’ ότι η αντιστοιχία είναι λίγο παράξενη, αλλά θεωρώ ότι αν ένα πρόσωπο συνεχίζει ό,τι άφησε η Αλίκη, αυτό είναι η Ελένη. Για κάποιο λόγο θέλεις να την παρακολουθείς, να μαθαίνεις για τη ζωή της, να βλέπεις τι φοράει, κι αυτό είναι ανεξάρτητο από την ικανότητα της την επαγγελματική. Προφανώς χωρίς αυτό δε θα είχε φτάσει εδώ που είναι αλλά έχει star quality, όταν μπει σε ένα δωμάτιο θέλεις να την κοιτάς.

Το εξώφυλλο του περιοδικού «Γυναίκα» και η συνέντευξη που παραχώρησε αποκλειστικά στην Κάλλια Καστάνη και τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο

Και αν σου ζητούσα να προβλέψεις την επόμενη Μενεγάκη; Πώς θα ήταν αυτή;

   Πιστεύω πώς δε θα βρούμε την Ελένη με τα ίδια χαρακτηριστικά. Θα βρούμε κάποια άλλη με άλλα χαρακτηριστικά. Ας πούμε για εμένα μετά την Ελένη η πιο πετυχημένη είναι η Φαίη με την οποία δεν έχω συνεργαστεί ποτέ. Δεν το λέω δηλαδή γιατί είναι φίλη μου. Θεωρώ ότι έχει πολύ ανθρώπινα χαρακτηριστικά τα οποία αγαπούν οι τηλεθεατές. Έχει κάτι πιο οικείο μέσα της. Είναι κορίτσι παρ΄ ότι είναι μάνα. Θεωρώ ότι είναι το επόμενο μοντέλο. Είναι πιο ανθρωπινή. Είναι πολύ εργατική και φαίνεται αυτό. Η Ελένη πια, είναι σταρ κι΄ αυτό κάποιες φορές την κάνει να φαίνεται απόμακρη. Η Φαίη ακόμα -χωρίς να σημαίνει ότι δεν είναι σημαντική- δεν έχει το ίδιο σταριλίκι. Είναι πιο σημερινός άνθρωπος  και κάνει και πολύ καλή δουλειά, είναι πολύ εργατική και φαίνεται αυτό. Για κάποιον λόγο οι τηλεθεατές τη νιώθουν σα δικό τους παιδί και θέλουν να την στηρίξουν παρ’ ότι η ίδια δεν πάτησε καθόλου στα προσωπικά της, δεν πούλησε ούτε ένα γραμμάριο από τις τελευταίες εξελίξεις στο γάμος της. Κι’ αυτό είναι προς τιμήν της.

Στους Έλληνες άντρες celebrity; Πώς τα πηγαίνουμε;

    Θεωρώ πώς αντίστοιχο της Ελένης είναι ο Σάκης Ρουβάς. Έχει ό,τι ακριβώς η Ελένη και εντάξει, δε σου λέω και κάτι καινούργιο. Φαντάζομαι ότι και ο ίδιος έχει το άγχος του πώς θα εξελιχθεί αυτό το μοντέλο. Πάντως αν έπρεπε να ξεχωρίσω τον αγαπημένο μου άνθρωπο στα media αυτός θα ήταν ο Γιώργος Καμπουτζίδης τον οποίο θεωρώ πάρα πολύ ταλαντούχο, πάρα πάρα πάρα πολύ . Κάθε φορά είναι σαν κουτιά, ανοίγεις ένα κουτί και ανακαλύπτεις ένα άλλο ταλέντο του, είναι τρομερό. Αυτό που εκτιμώ πάρα πολύ, έκτος από το ταλέντο του το οποίο φαίνεται στον τρόπο που διαχειρίζεται τις καταστάσεις, είναι ο τρόπος που χειρίζεται θέματα διαφορετικότητας, το οποίο μάλιστα το έχει και σαν στάση ζωής.  Το έκανε και στο «Παρά πέντε» και στο The Voice. Είναι μια αχνή πινελιά στην πάνω γωνία ενός πίνακα αλλά είναι πάντα εκεί. Δεν το ξεχνάει ποτέ γιατί είναι στάση ζωής. Κι’ αυτό τον κάνει ιδιαίτερο. Που προσπαθεί να σου μάθει αγάπη χωρίς να γίνεται διδακτικός. Και αυτό είναι κάτι που εκτιμάω πολύ. 

Η ώρα έχει περάσει. Βρίσκομαι ήδη στο δεύτερο καφέ όσο το κινητό της τηλέφωνο χτυπάει διαρκώς. «Μην ανησυχείς. Είναι φίλοι. Ξέρουν» μου απαντάει προτού συνεχίσω με την τελευταία ερώτηση σχετικά με το θέμα των celebrities στη χώρα μας.

Παράγει αυτή η χώρα star; Πού είναι εκείνα τα παλιά μεγέθη;

    Το θέμα των celebrities είναι καθρέπτης της εποχής  μας. Ξέρεις, δεν μπορείς σε τέτοιους καιρούς, όταν έχει ενσκήψει ο Αρμαγεδώνας, να σε ενδιαφέρει τι έκανε ο Ηλίας Βρεττός  χθες το βράδυ. Τουλάχιστον εμένα δε με ενδιαφέρει, αλλά εντάξει δεν είμαι και το μέτρο. Είναι κι αυτή η εποχή, βλέπεις δε γίνονται σίριαλ, έχουν αλλάξει οι παράμετροι, δεν γίνονται εύκολα καλές ταινίες, τα τραγούδια βγαίνουν στο διαδίκτυο σε μια μέρα, προσπαθούν να συντηρήσουν αυτό που έχουν με ανόητους τρόπους (ειδύλλια, γκόμενες) είναι πραγματικά σταρ αυτοί οι άνθρωποι; Απορώ..

Ναι αλλά κάποιοι γράφουν γι’ αυτούς όλους; Μήπως έχουμε τους σταρ που μας αξίζουν τελικά;

    Εντάξει εμείς για επαγγελματικούς λόγους προσπαθούμε να δημιουργήσουμε ένα ενδιαφέρον γύρω από την περσόνα τους. Όμως δεν κάνουν κάτι που μπορεί να συγκινήσει πια. Τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται. Δε σου λέω ότι δεν υπάρχουν ταλαντούχοι άνθρωποι, όχι! Υπάρχουν. Αυτό που σου λέω είναι ότι δεν ξέρω αν παράγουμε σταρ πλέον. Σταρ τους κάνει η αγάπη του κόσμου. είναι δύσκολο είδος για να αναπαραχθεί. Εσύ ποιον θεωρείς σταρ σήμερα;

Τον Ηλία Ψινάκη!

    Ο Ψινάκης είναι σταρ, συμφωνώ. Πάντα ήταν, δεν έγινε τώρα όμως! Κάνουν όμως ένα λάθος αυτοί που θεωρούν τον εαυτό τους σταρ, προφανώς για να ακολουθήσουν τη μόδα, προσπαθούν να χωρέσουν σ’ αυτό το μικρό κουτί. Δεν τους κάνει καλό όμως αυτό. Ο Ρέμος, για παράδειγμα, έχασε πολύ από το σταριλίκι του, το ίδιο και η Βίσση. Η Δέσποινα Βανδή το έχει κρατήσει γιατί το έχει διαχειριστεί διαφορετικά. Είναι ένας άνθρωπος που έχει συγκρότηση. Οπότε δεν ευτελίστηκε βγαίνοντας εκεί. Αλλά ξέρεις, βλέποντας καμιά φορά τις περσόνες τους, υπάρχει μια απομυθοποίηση. Δεν τους σηκώνει όλους το γυαλί, είναι πολύ άγριο πράγμα. Που ξαφνικά όλοι θεωρούν ότι πρέπει να κάνουν talent show. Κακώς. Μην το κάνεις. Δε χρειάζεται..

Το ταλέντο είναι αρκετό για να σε κάνει σταρ σήμερα; 

   Ξέρουμε όλοι ότι ο Σάκης δεν υπήρξε ποτέ η πιο συγκλονιστική φωνή στην ελληνική showbiz αλλά είναι σταρ. Δεν έχει να κάνει το ένα με το άλλο. Ένας πάρα πολύ εργατικός άνθρωπος, δούλεψε πάρα πολύ το υλικό που είχε αλλά δε θα το βάλεις δίπλα στον Νταλάρα, ας πούμε, από πλευρά φωνής.

Σήμερα μένει στην Αγία Παρασκευή, είναι ένα κορίτσι των προαστίων. Αν πρωταγωνιστούσε στις «Νοικοκυρές σε Απόγνωση» σίγουρα θα ήταν η Λινέτ. Η ίδια δηλώνει πιστή Lostie αλλά όταν την έβαλα να διαλέξει ποια είναι η αγαπημένη της σειρά, χωρίς καμιά σκέψη είπε το «Mad Men». Για τα όλα του. Από την αισθητική μέχρι τον ήρωα που ήταν τόσο αντιήρωας τον οποίο λάτρεψε. Τελευταία βλέπει φανατικά το «Unreal» αλλά και το «Αffair». Γράφοντας αυτές τις γραμμές, σκέφτομαι πόσο τυχεροί είναι όσοι συναναστρέφονται καθημερινά με την Κάλλια, η οποία πέρα από την πλάκα μπορεί να σου ανατινάξει το μυαλό σε δευτερόλεπτα. Και μετά να στο δημιουργήσει από την αρχή! Από τη συγγραφέα Margaret Atwood, μιλήσαμε για τον Κωστόπουλο και μετά πήγαμε στον γιο της, που έγινε 15 και του έχει αδυναμία τρελή. Μετά συζητήσαμε για το «Εν Ψυχρώ» του Truman Capote και λίγο πριν αναφερθούμε στην Ελένη Μενεγάκη, καταλήξαμε να συζητάμε για τη Μαλβίνα. Την Κάραλη

    Τη Μαλβίνα τη γνώρισα ένα διάστημα που είχε έρθει στον Planet όμως δεν είμαι από τους ανθρώπους που μπορεί να υπερηφανεύονται ότι ήμουν στον κύκλο της. Η Μαλβίνα ήταν Σταρ. Δεν έχω συναντήσει όμοια της, γιατί ήταν αυτή που ήταν, γιατί είχε ζήσει τη ζωή που είχε ζήσει, γιατί είχε το μυαλό που είχε, γιατί είχε τα διαβάσματα που είχε κάνει. Δεν ήταν ευτυχισμένη όμως, νομίζω ότι ο τρόπος που έζησε τελικά την έκανε ευτυχισμένη πολύ και αυτό φαινόταν αλλά…ήταν μια περσόνα που όπου σε άγγιζε σε άλλαζε. Δηλαδή, σε έκανε να νιώθεις πολύ λίγος, πολύ μικρός. Δεν μπορείς να μην την θαυμάσεις. Της άξιζε ο θαυμασμός. Το προκαλούσε και η ίδια. Όσον αφορά τους έρωτες της, νομίζω πώς δεν ήθελε συμβατικές σχέσεις. Ήταν drama queen σ’ αυτό και το έκανε ακόμα και στους φίλους της. Να δημιουργεί επεισόδια αγάπης, μίσους, πάθους. Ακόμα και όταν τη συναντούσες καταλάβαινες ότι δεν είχες να κάνεις με ένα συνηθισμένο άτομο. Ήταν σα να είχε προσγειωθεί στο γραφείο ένα Άλιεν. Από έναν άλλο κόσμο. Ήταν εξωτική. Δεν μπορούσες να τη διαχειριστείς σαν κανονικό άτομο τη Μαλβίνα. Σαν απλό συνάδελφο του γραφείου.

Αν την πετύχεις το πρωί στο μετρό να φοράει ακουστικά και να σκάει στα γέλια, να ξέρεις ότι ακούει Βαγγέλη Περρή.

Αν την πετύχεις στο σούπερ μάρκετ, θύμισε της για εκείνο το βιβλίο που όλο λέει να γράψει και όλο το αναβάλλει. Πρέπει όλοι να της το θυμίζουμε…

Αν την πετύχεις το απόγευμα στο σπίτι θα την δεις λίγο αγχωμένη για την εφηβεία που περνάει ο γιος της και για το πώς πρόκειται να εξελιχθεί ο ίδιος. Ηρεμεί με δυο πράγματα. Όταν σκέφτεται ότι ο μονάκριβος της Γιώργος έχει πάρει από το χιούμορ της και όταν βλέπει με τον αγαπημένο της άντρα ξένες σειρές.

Αν πάλι την πετύχεις το βράδυ ζήτησε της να σου πει ένα παραμύθι. Μη σε νοιάξει η πλοκή, ούτε η κατάληξη του. Απόλαυσε μόνο τη χροιά της φωνής της που έχει άποψη, νεύρο, χιούμορ, γνώσεις και βραχνάδα. Βραχνάδα από εκείνες που σε κάνουν να τη συμπαθήσεις χωρίς καν να τη ξέρεις…

Τα λέμε στα σχόλια…

The post Αν η πένα είχε φωνή, θα έλεγε το όνομα της Κάλλιας Καστάνη appeared first on Mismi.gr.

]]>
https://mismi.gr/pena-eiche-foni-tha-elege-onoma-tis-kallias-kastani/feed/ 0
Πώς μπορεί να καταστραφεί το αυτοκίνητο σου μέσα σε 4 δευτερόλεπτα https://mismi.gr/car-accident-thessaloniki/ https://mismi.gr/car-accident-thessaloniki/#respond Fri, 21 Apr 2017 14:26:48 +0000 https://mismi.gr/?p=3279 Την ώρα που χειροκροτούσα τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη κι’ όλο το υπέροχο καστ της παράστασης «Ο Θεός της Σφαγής» (σου έγραψα τη γνώμη μου για τη συγκεκριμένη παράσταση ΕΔΩ), μερικά χιλιόμετρα…

The post Πώς μπορεί να καταστραφεί το αυτοκίνητο σου μέσα σε 4 δευτερόλεπτα appeared first on Mismi.gr.

]]>
Την ώρα που χειροκροτούσα τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη κι’ όλο το υπέροχο καστ της παράστασης «Ο Θεός της Σφαγής» (σου έγραψα τη γνώμη μου για τη συγκεκριμένη παράσταση ΕΔΩ), μερικά χιλιόμετρα μακριά, έξω ακριβώς από το σπίτι μου, κάτι τρομερά άτυχο συνέβη στο αυτοκίνητο μου…

-αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή-

Απέκτησα, που λες, το Opel-άκι μου πριν από δυο χρόνια, όταν ένας πολύ καλός φίλος, που το πρόσεχε πολύ, αποφάσισε να το αφήσει. Με το που το είδαν όλοι στην αρχή, γέλασαν. Όχι επειδή δεν ήταν όμορφο. Ούτε καν! Γέλασαν, γιατί ήταν πολύ καγκούρικο για τα δικά μου δεδομένα. Χαμηλωμένο μέχρι εκεί που δεν πάει, με φτιαγμένο προφυλακτήρα, φιμέ τζάμια, σκληρές αναρτήσεις και σκάρες από πάνω για περισσότερη ομορφιά. Η φίλη μου η Ζωή, τον ονόμασε  Πίπο! Γιατί ήταν πολύ άγριος μάγκας…!

Ο Πίπος απ’ έξω φαίνεται πολλά βαρύς και όχι, αλλά μέσα άκουγε γαλλικά, πιάνο και Μποφίλιου. Γι’ αυτό ήταν τόσο ιδιαίτερα όμορφος! Μάζι κάναμε τις πιο όμορφες βόλτες, πήγαμε σε μέρη, που ποτέ δεν είχα ξαναπάει και ζήσαμε έναν καλοκαιρινό έρωτα μεγάλο. Ήμασταν τόσο αντίθετοι με τον Πίπο που αυτό μας έκανε να μοιάζουμε πάρα πολύ. Όπως και να έχει μέσα σ’ ένα βράδυ το Opel-ακι μου καταστράφηκε χωρίς να φταίω σε τίποτα. Κι’ αυτό είναι κρίμα κι’ άδικο…

-Κυριακή 16 Απριλίου 2017-

Ένας δυνατός θόρυβος, σα να σκάει βόμβα, ακούστηκε από τον αριθμό 101 στις 23:00 το βράδυ. Η κατά τ’ άλλα ήσυχη γειτονιά, που δεν είχε συνηθίσει σε τέτοιους περίεργους θορύβους, άνοιξε αμέσως τα παράθυρα, για να δει τι είχε συμβεί. Τα μπαλκόνια των διαμερισμάτων γέμισαν από τους ιδιοκτήτες τους, οι οποίοι προσπαθούσαν να καταλάβουν από που προήλθε αυτή η φασαρία. Η ένοικος του τρίτου ορόφου στον αριθμό 106 ξεκίνησε να μουρμουρίζει νευρικά. Μόλις το απόγευμα είχε καθαρίσει το μπαλκόνι και η σκόνη που προήλθε απ’ εκείνη την έκρηξη της κατέστρεψε την τάξη, που είχε φέρει στα κάγκελα του μπαλκονιού της.

Οι ένοικοι της πολυκατοικίας στον αριθμό 101 βγήκαν έξω στο δρόμο. Οι μισοί κοιτούσαν μπροστά τους και οι υπόλοιποι ψηλά στην ταράτσα. Κάποιοι πήγαν να ελέγξουν τα αυτοκίνητα τους, που ευτυχώς γι’ αυτούς ήταν τυχερά και δεν πάθανε τίποτα. Δυστυχώς όμως, ένα μπλε αυτοκίνητο μoντέλου Corsa από την εταιρεία Opel δεν ήταν τόσο τυχερό όσο τα υπόλοιπα…

-Δευτέρα 17 Απριλίου 2017-

Κατέβηκα από το σπίτι μου με εκείνα τα υπέροχα πρωινά χαμόγελα, που φωνάζουν από μακριά «Είναι Δευτέρα αλλά δεν πηγαίνω στη δουλειά!». Τι και αν ήταν δεύτερη ημέρα του Πάσχα; Και τρίτη ξαδέρφη του μπατζανάκη να ήταν εγώ την ίδια χαρά θα είχα. Στο χέρι μου κρατούσα τα σκουπίδια, όταν ξαφνικά σταμάτησα απότομα. Τι είχα αντικρίσει; Το αυτοκίνητο μου τυλιγμένο με κορδέλες της Ελληνικής Αστυνομίας. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν, ότι μου έβαλαν γκαζάκι. Το δεύτερο ήταν, ότι μάλλον κάποιος στη γειτονιά είχε ίδιο αμάξι με το δικό μου. «Τον καημένο», σκέφτηκα. «Πόσο άτυχος τέτοια ημέρα;». Δεν πρόλαβα να κάνω τρίτη σκέψη, γιατί κάπου εκεί έχασα τις αισθήσεις μου…

Όχι εντάξει ΔΕΝ λιποθύμησα!

Αλλά ήταν σα να το είχα πάθει. Είχα μουδιάσει και απλά έκανα γύρω – γύρω βόλτα το αυτοκίνητο μου. Ο Πίπος είχε καταστραφεί. Ολοσχερώς.

-Να λυθεί το μυστήριο!-

Οι φθορές προκλήθηκαν εξαιτίας πτώσης σοβάδων και πετρών από τον 4ο όροφο της οικοδομής! Αυτό έγραφε η αναφορά της αστυνομίας, που είχε ήδη καταγράψει το περιστατικό. Και αν δεν το κατάλαβες με την πρώτη, πάμε να στο εξηγήσω ξανά:

Ένα μεγάλο μέρος από σοβά και πέτρα, ξεκόλλησε ξαφνικά από την πολυκατοικία και έπεσε όλος πάνω στο αυτοκίνητο μου. Και τέλος. Πάει. Πάπαλα!

-Να μη σου συμβεί ποτέ-

Αλλά αν σου συμβεί σου γράφω παρακάτω τις κινήσεις που πρέπει να κάνεις για να προφυλαχτείς:

  1. Προσπάθησε να κρατήσεις την ψυχραιμία σου. Ξέρω, δεν είναι εύκολο. Αλλά προσπάθησε.
  2. Κάλεσε την αστυνομία για καταγραφή του συμβάντος. Όχι τώρα. ΤΩΡΑ
  3. Μην πειράξεις τίποτα από το αυτοκίνητο. Όχι τίποτα. ΤΙΠΟΤΑ
  4. Αφού έρθει η αστυνομία, έχεις ένα πολύ ισχυρό χαρτί στα χέρια σου. Παράμενε ψύχραιμος!
  5. Όσο θα περιμένεις την αστυνομία (θα έρθει από το Αστυνομικό Κέντρο της περιοχής σου) πάρε τηλέφωνο τον ασφαλιστή σου για λεπτομέρειες.
  6. Αν δεν ξέρει τι να κάνεις, άλλαξε ασφαλιστή!
  7. Κάλεσε την ασφαλιστική σου εταιρεία για φροντίδα ατυχήματος. Να βγάλουν φωτογραφίες και να καταγράψουν το συμβάν.
  8. Το βήμα 7 δε χρειάζεται απαραίτητα γιατί η καταγραφή της αστυνομίας είναι αρκετή από μόνη της. Αλλά αφού τους πληρώνεις, προτείνω να τους φέρεις εκεί. Για συμπαράσταση και για να είσαι καλυμμένος απ’ όλες τις πλευρές!
  9. Βρες το διαχειριστή. Αν δεν υπάρχει, βρες την εταιρεία που διαχειρίζεται τα οικονομικά της πολυκατοικίας.
  10. Αν έχει μεριμνήσει για ασφάλεια αστικής ευθύνης προς τρίτους τότε θα αποζημιωθείς σχετικά γρήγορα.
  11. Αν δεν έχει μεριμνήσει κάτι τέτοιο, τότε τα χρήματα που θα πρέπει να σου δοθούν θα προκύψουν είτε από το αποθεματικό της πολυκατοικίας (το οποίο συνήθως δε φτάνει ούτε για τσιγάρα) είτε από το ποσό της επισκευής του αμαξιού διά τα διαμερίσματα που έχει η πολυκατοικία.
  12. Ουσιαστικά εσύ, είτε υπάρχει ασφάλεια είτε όχι, τα χρήματα θα τα πάρεις από τους ενοικιαστές της πολυκατοικίας και αυτοί θα αποζημιωθούν από την ασφάλεια τους.
  13. Μην τα βάλεις με τους ενοικιαστές. Αυτοί δε φταίνε σε τίποτα. Υπεύθυνοι είναι οι ιδιοκτήτες των διαμερισμάτων…

Όπως και να χει, επειδή οι επόμενες ημέρες, που θα ακολουθήσουν, πρόκειται, να είναι περίεργες, σου προτείνω να το πάρεις στην πλάκα, για να μη φρικάρεις. Ένας φίλος – δικηγόρος πάντα χρειάζεται. Εμπιστέψου τον 🙂

Τα λέμε στα σχόλια…

The post Πώς μπορεί να καταστραφεί το αυτοκίνητο σου μέσα σε 4 δευτερόλεπτα appeared first on Mismi.gr.

]]>
https://mismi.gr/car-accident-thessaloniki/feed/ 0
Η Ειρήνη Παπαδοπούλου από το Survivor ξαναζωντάνεψε τις σχολικές μας αναμνήσεις https://mismi.gr/survivor-greece-irini-papadopoulou/ https://mismi.gr/survivor-greece-irini-papadopoulou/#respond Wed, 19 Apr 2017 17:43:48 +0000 https://mismi.gr/?p=3270 Αν κάτι κατάφερε να κάνει τις τελευταίες ημέρες το Survivor, είναι να ξαναζωντανέψει μνήμες από το παρελθόν. Χρόνια σχολικά που δεν διήρκεσαν μονάχα δυο μήνες, αλλά μια ζωή ολόκληρη και…

The post Η Ειρήνη Παπαδοπούλου από το Survivor ξαναζωντάνεψε τις σχολικές μας αναμνήσεις appeared first on Mismi.gr.

]]>
Αν κάτι κατάφερε να κάνει τις τελευταίες ημέρες το Survivor, είναι να ξαναζωντανέψει μνήμες από το παρελθόν. Χρόνια σχολικά που δεν διήρκεσαν μονάχα δυο μήνες, αλλά μια ζωή ολόκληρη και μάλιστα, την πιο καθοριστική. Τότε που η επιβίωση μας ήταν αγώνας καθημερινός και μόνιμη έννοια στα παιδικά μας κεφάλια ήταν να μας αποδεχθούν κάποιοι. Μόνο έτσι εξάλλου θα μπορούσαμε να τα βγάλουμε πέρα! 

Στα σχολεία δε μετράνε πάντα οι βαθμοί και το πόσο ευγενικός είσαι. Καμιά φορά αρκεί και μόνο να ανήκεις σε μια ομάδα για να μπορέσεις να περάσεις την τάξη…

Αν ένιωσες κάτι τρομερά οικείο στην ιστορία της Ειρήνης Παπαδοπούλου, τότε ίσως να είσαι ένας από εμάς. Αν το στομάχι σου γινόταν κόμπος και ξαναζούσες από την αρχή σκηνές που πάντα προσπαθούσες να ξεχάσεις τότε ξέρεις ακριβώς γιατί μιλάω. Για εκείνο το τρέμουλο στο πόδια και τους γρήγορους χτύπους στην καρδιά. Το στεγνό το στόμα και το παγωμένο χέρι. Τότε που έπρεπε να διασχίσεις το διάδρομο γρήγορα μπας και αποφύγεις τα σχόλια των συμμαθητών σου. Τότε, που πήγαινες να φας στην τουαλέτα κρυφά για να μη σε κοροϊδέψουν επειδή τρως το μεγάλο σάντουιτς αντί για το μικρό. Τότε που ο φόβος να παραδεχθείς ότι δε σου αρέσει το ποδόσφαιρο ήταν μεγαλύτερος κι από το φόβο που είχες απέναντι στην μπάλα. Τότε που έπρεπε να επιστρέφεις με το χαμόγελο στο σπίτι για να μη στεναχωρήσεις τους γονείς σου κι ας είχες μόλις φάει ξύλο επειδή κάποιος έτσι είχε αποφασίσει.

Όμως και τα σχόλια άκουγες και σε έβλεπαν να τρως και είχαν καταλάβει ότι δε σου αρέσει να παίζεις ποδόσφαιρο και οι γονείς σου ένιωθαν ότι κάτι δεν πήγαινε σωστά. Τότε αλήθεια γιατί καταπιεζόσουν;

Εγώ θα σου πω!

Διότι, καλέ μου, η ελπίδα πάντα θα πεθαίνει τελευταία μαζί μ’ εκείνη την αφελή ψευδαίσθηση του ότι δε θα σε δουν ή αυτήν τη φορά θα κοροϊδέψουν κάποιον άλλον. Πάντα ελπίζεις και πάντα σε διαψεύδουν. Αφού όμως καταλάβεις πώς λειτουργεί το σύστημα, τότε λαμβάνεις δραστικά μέτρα. Αρχίζεις να περνάς τους διαδρόμους τρέμοντας. Όμως τους περνάς. Τρως το μικρότερο σάντουιτς, παίζεις μπάλα, ακούς τη μουσική που ακούν αυτοί, φοράς τα ίδια ρούχα, βρίσκεις τρόπους να διακριθείς σε κατηγορίες που τους ενδιαφέρουν. Όχι επειδή σου αρέσει αυτό που κάνεις. Όχι – όχι. Καμία σχέση! Όλα γίνονται για την αποδοχή που έχεις ανάγκη…

Άλλα όπως η Ειρήνη με τα αγωνίσματα -ήταν στατιστικά μια από τις καλύτερες παίκτριες στο survivor- έτσι και στη δική σου περίπτωση, αυτό και πάλι δε θα είναι αρκετό. Η ομάδα δε θα σταματήσει να σε ενοχλεί μέχρι να πάρει αυτό που θέλει. Και συνήθως αυτό δεν είναι ποτέ για καλό σου.

Στα σοβαρά και επικίνδυνα τώρα

Η Ειρήνη Παπαδοπούλου από τις επτά επίσημα καταγεγραμμένες μορφές εκφοβισμού, βίωσε στο Survivor τις πέντε. Αριθμός καθόλου ευκαταφρόνητος αν αναλογιστεί κάνεις το χρονικό περιθώριο μέσα στο οποίο αυτές οι μορφές αναπτύχθηκαν.

Ξεκινάμε;

Εκφοβισμός με εκβιασμό:

Σ’ αυτήν τη μορφή έχουμε μια ακούσια απόσπαση προσωπικών αντικειμένων του θύματος, η οποία συνοδεύεται είτε από απειλές είτε από εξαναγκασμό σε αντικοινωνικές πράξεις. Στο επεισόδιο τις 28ης Φεβρουαρίου, η Ειρήνη Παπαδοπούλου έψαχνε τις χαμένες κουβέρτες της και όπως αποδείχθηκε τις είχαν πάρει η Σόφη Πασχάλη και η Ευρυδίκη Βαλαβάνη. Το γεγονός ότι κάποιος χρησιμοποίησε τα πράγματά της, εξόργισε την γνωστή τραγουδίστρια, η οποία με δηλώσεις της στην κάμερα, άφησε αιχμές.

«Χρησιμοποιήθηκαν τα πράγματα, αλλά δεν με πειράζει, αν είναι δυνατόν, κτήμα μας είναι; Όταν θα φύγουμε, θα τα αφήσουμε. Όπως ο καθένας έχει τα προσωπικά του αντικείμενα, έχω κι εγώ τα δικά μου αντικείμενα. Από το μεσημέρι ζήταγα τα πράγματά μου και κάποιοι έκαναν τους …Κινέζους. Το βράδυ ξαφνικά, όμως βρέθηκε μία κουβέρτα, δεν έκανα θέμα και είπα αν μπορεί να βρεθεί και η άλλη κουβέρτα, η οποία δεν ήταν δικιά μου, γι’ αυτό επέμενα πιο πολύ και κάποιος κοιμήθηκε στο σανίδι. Ενοχλήθηκα γιατί ξαφνικά παρατήρησα άλλα πράγματα, τα οποία τα έβλεπα και τις προηγούμενες μέρες, αλλά τώρα τα επιβεβαίωσα. Όλα αυτά εμένα με πεισμώνουν και μου θυμίζουν ότι μάλλον κάτι κάνω καλά», είπε η Ειρήνη Παπαδοπούλου.

Έμμεσος ή κοινωνικός εκβιασμός

Σ’ αυτήν τη μορφή εκφοβισμού γίνεται συνήθως προσπάθεια από τους θύτες απομονώσουν κοινωνικά το θύμα ή ακόμα και να το αγνοήσουν με σκοπό την άσκηση επιρροής στην υπόλοιπη ομάδα ώστε να αισθανθούν αντιπάθεια για κάποιο συγκεκριμένο  μέλος της.  Πέντε ημέρες μετά το περιστατικό με την κουβέρτα τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα. Η ομάδα «Διάσημοι» έχουν ξεκινήσει να απομονώνουν χτίζοντας ένα αρνητικό προφίλ για την Ειρήνη  την ίδια ώρα που ο Λάμπρος Χούτος την αδειάζει σ’ ολόκληρη την ομάδα λέγοντας την «Έχεις μείνει μόνη σου. Το έχεις καταλάβει;» ενώ στη συνέχεια αναφέρει: «Κανένας δεν ξοδεύει χρόνο μαζί της. Θεωρώ ότι δεν έχει κερδίσει την εκτίμηση της ομάδας».

Η τραγουδίστρια από την πλευρά της σημειώνει τα εξής:

«Εδώ η παραλία δεν είναι δικιά τους. Ούτε δικιά μου, ούτε κανενός. Αφήστε με κι εμένα να έχω το δικαίωμα να είμαι αυτό που είμαι. Κάποια στιγμή πρέπει να καταλάβουν οι συμπαίκτες μου ότι η καλοσύνη δεν είναι ότι είμαι ένα άβουλο πλάσμα και με κάνεις ότι θέλεις».

Ρατσιστικός

Σ’ αυτήν τη μορφή εκφοβισμού, έχουμε να κάνουμε με διάδοση αρνητικών σχολίων προς το θύμα είτε εξαιτίας της καταγωγής, είτε της κοινωνικής τάξης, είτε  της οικονομικής κατάστασης, είτε της διαφορετικότητας. Οι τραυματισμοί της Ειρήνης Παπαδοπούλον έκαναν κάποιους από την ομάδα της να την χαρακτηρίσουν «γκρινιάρα», μην πιστεύοντας ότι τους λέει αλήθεια. Ζητούσαν δηλαδή να αγωνιστεί ενώ η ίδια υποστήριζε ότι δεν μπορούσε (ταυτόχρονα η συμπαίκτρια της, Λάουρα Νάργες δε συμμετείχε στα αγωνίσματα που εμπεριέχουν πίστα με νερό επειδή…φοβάται)

Σεξουαλικός

Σε έναν σεξουαλικό εκφοβισμό το θύμα γίνεται δέκτης υβριστικών σχολίων, ανήθικων χειρονομιών μέχρι και ανεπιθύμητων αγγιγμάτων. Το νέο «χτύπημα» στην Ειρήνη έρχεται από τον Στέλιο! Η Ειρήνη Παπαδοπούλου απομακρύνεται από την παραλία και αμέσως μετά ο Στέλιος Χανταμπάκης προχωρά σε μια απίστευτα προκλητική κίνηση κατά της τραγουδίστριας. Οι υπόλοιποι παίκτες της ομάδας παρακολουθούν το θέαμα και γελούν εις βάρος της.

Λεκτικός

Στο συγκεκριμένο εκφοβισμό, συναντάμε μια συστηματική χρησιμοποίηση υβριστικών εκφράσεων του θύτη προς το θύμα, αλλά και φραστικών επιθέσεων, προσβολών, αγενών σχολίων, ειρωνείας και  χρήση παρατσουκλιών. Η τεταμένη ατμόσφαιρα που υπάρχει ανάμεσα στην ομάδα των Διασήμων και στην Ειρήνη Παπαδοπούλου εκφράζεται πλέον σε πολλές στιγμές της καθημερινότητας τους.

Η Ειρήνη εξακολουθεί να επιμένει πως οι συμπαίκτες της την χρησιμοποιούν για τους σκοπούς τους, χωρίς να την υπολογίζουν σε άλλα κομμάτια της διαβίωσης και δεν χάνει την ευκαιρία να το εκφράζει ανοιχτά κάθε φορά που της δίνεται αυτή η δυνατότητα. Αφορμή για τον καβγά που ξέσπασε ανάμεσα σε εκείνη και στον Κώστα Κοκκινάκη ήταν το φαγητό, το οποίο η Ειρήνη Παπαδοπούλου φαίνεται πως έχει βάλει προτεραιότητα για να κρατηθεί δυνατή στο Survivor.

Αυτόματα δημιουργείται μια ένταση, όλοι τα βάζουν με την Ειρήνη και μάλιστα ακούγονται εκφράσεις όπως

«Στο διάολο»

«Ντροπή σου»

«Κάνε μας τη χάρη»

«Με αγενείς δεν τρώω»

Και κάπως έτσι οι μέρες περνάνε! Εσύ χωρίς να το ξέρεις δυναμώνεις. Η καθημερινή προσπάθεια στο να τους αποφεύγεις σου έχει αναπτύξει μια κρυφή δύναμη που ποτέ δεν ήξερες ότι διέθετες. Αυτή της παρατηρητικότητας. Αρχίζεις να μαθαίνεις τις κινήσεις της ομάδας. Πώς κινούνται, τι λένε, από ποιον παίρνουν εντολές. Ώπ! Εδώ είμαστε. Η απομόνωση, εκτός από παρατηρητικό, σε έχει κάνει και τρομερά επιθετικό. Και αυτό δεν είναι ποτέ για το καλό τους.

Αποφασίζεις να χτυπήσεις το κέντρο ελέγχου τους. Σε έχουν αλλάξει τόσο πολύ αλλά τώρα ήρθε και η σειρά σου. Θα τους αλλάξεις κι’ εσύ. Τα φώτα! Χτυπάς δηλαδή εκεί που πονάνε! Στον αρχηγό τους. Αποφασίζεις να μιλήσεις για ό,τι ακριβώς συμβαίνει. Τους εκθέτεις ανεπανόρθωτα ενώπιων όλων. Και αυτό δεν αρέσει…

Κι αν στο μέλλον με αξιώσει ο θεός να έχω παιδιά και ερχόταν το παιδάκι μου να μου πει ότι είναι στο περιθώριο, δε θα του έλεγα ότι είσαι προβληματικός. Θα του έλεγα να το σκεφτεί γιατί είναι διαφορετικός από τ’ άλλα παιδάκια…

Σε ένα επεισόδιο του #survivor ακούστηκε κάτι που χρόνια τώρα λείπει από την Ελληνική τηλεόραση. Δε με αφορά η αφορμή, ούτε ο τρόπος με τον οποίον μεταδόθηκε. Δε με νοιάζει ούτε καν η λέξη reality. Μου είναι αρκετό που ειπώθηκε σε ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα το οποίο παρακολουθεί ένας στους δυο Έλληνες και μάλιστα από ένα άτομο που δεν περίμενα να ακούσω. Γυναίκες με απόψεις σαν της Ειρήνης πρέπει να γίνονται μαμάδες. Μπας και ομορφύνει αυτός ο κόσμος…

Μέχρι που στο τέλος καταφέρνεις και τους εξουδετερώνεις. Σπας την παρέα. Μαλώνουν μεταξύ τους. Διώχνεις αυτόν που τόσο καιρό φαίνεται ότι άκουγαν. Όμως αυτό εσένα δε σου φτάνει. Δεν έχεις έρθει σ’ αυτόν τον κόσμο για να διορθώνεις συμπεριφορές. Εσύ γεννήθηκες για να χαμογελάς, να περνάς όμορφα και να βλέπεις πάντα το καλό στους ανθρώπους. Και έτσι, ξαφνικά, λίγο προτού σ’ αλλάξουν ολοκληρωτικά φεύγεις. Μήπως και σώσεις κάτι από τον εαυτό σου…

Ναι! Αν ένιωσες κάτι τρομερά οικείο στην ιστορία της Ειρήνης Παπαδοπούλου τότε είσαι ένας από εμάς και σίγουρα μπορείς να δικαιολογήσεις και την απόφαση της να αποχωρήσει ζητώντας «συγγνώμη» από τους συμπαίκτες της.

Ξέρεις, καμιά φορά, ψάχνεις για συγχώρεση όχι επειδή την εννοείς αλλά γιατί η ανάγκη που έχεις για αποδοχή είναι ισχυρότερη κι’ από την αξιοπρέπεια σου.

The post Η Ειρήνη Παπαδοπούλου από το Survivor ξαναζωντάνεψε τις σχολικές μας αναμνήσεις appeared first on Mismi.gr.

]]>
https://mismi.gr/survivor-greece-irini-papadopoulou/feed/ 0
Τα συμπεράσματα μου από το «Θεός της Σφαγής» στο θέατρο Αριστοτέλειον https://mismi.gr/o-theos-tis-sfagis-thessaloniki/ https://mismi.gr/o-theos-tis-sfagis-thessaloniki/#respond Mon, 17 Apr 2017 19:58:39 +0000 https://mismi.gr/?p=3226 Όταν το βράδυ της Κυριακής του Πάσχα, μετά από τόσο φαγοπότι και ξενύχτι, το κοινό της Θεσσαλονίκης επιλέγει να γεμίσει την πρεμιέρα παράστασης η οποία ξεκινά μετά τις 9 το βράδυ,…

The post Τα συμπεράσματα μου από το «Θεός της Σφαγής» στο θέατρο Αριστοτέλειον appeared first on Mismi.gr.

]]>
Όταν το βράδυ της Κυριακής του Πάσχα, μετά από τόσο φαγοπότι και ξενύχτι, το κοινό της Θεσσαλονίκης επιλέγει να γεμίσει την πρεμιέρα παράστασης η οποία ξεκινά μετά τις 9 το βράδυ, τότε αυτό είναι ήδη επιτυχία. Και ευτυχώς, δυο ώρες μετά, οι υποψίες μου επιβεβαιώθηκαν…

Σε ένα αφαιρετικό σκηνικό, της Αθανασίας Σμαραγή, με χαλαρή διακόσμηση ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης -που σκηνοθετεί την παράσταση-κατάφερε με έναν προκλητικά έξυπνο τρόπο να μας βάλει στο πρωτόγνωρο σαλόνι ενός σπιτιού το οποίο εύκολα θα μπορούσε να ήταν και δικό μας. Πριν το έργο, δύο εντεκάχρονα αγόρια τσακώνονται στο πάρκο και το αποτέλεσμα του καβγά τους είναι μώλωπες, σκισμένα χείλη και δυο κατεστραμμένα δόντια. Η παράσταση ξεκινά με τους γονείς του θύματος καλούν τους γονείς του θύτη στο σπίτι τους. Τέσσερις ενήλικες, επαγγελματικά πετυχημένοι και εκ πρώτης όψεως πολιτισμένοι, συζητούν το πρόβλημα αναζητώντας ευγενικά μια λύση. Λίγη ώρα μετά, βλέπουμε τους πρωταγωνιστές να συμπεριφέρονται πιο ανώριμα κι από τα ίδια τους τα παιδιά. Τα ζευγάρια επιτίθενται το ένα στο άλλο ώσπου στο τέλος είναι όλοι εναντίον όλων.

Σου θυμίζει κάτι;

Ναι, ναι! Καλά θυμάσαι. Την παράσταση «Ο Θεός της σφαγής» δεν την ακούς σήμερα για πρώτη φορά. Στο Ελληνικό κοινό παρουσιάστηκε ξανά το 2010 στο Θέατρο «Κάτια Δανδουλάκη» σε μετάφραση Γιώργου Βούρου και σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή. Τότε πρωταγωνιστούσαν ο Γιάννης Βούρος, η Κάτια Δανδουλάκη, η Κατιάνα Μπαλανίκα, και ο Γιάννης Φέρτης. Αλλά και πάλι, το συγκεκριμένο όνομα δεν το γνωρίζεις μόνο από εκει….

Πίσω στο μακρινό 2007, τότε που ακόμα όλα έμοιαζαν υπέροχα, το θεατρικό γαλλικό έργο «God of Carnage» της Γιασμίνα Ρεζά, ξεκίνησε το παρθενικό του ταξίδι στα θεατρικά σανίδια από Ζυρίχη το 2007 ενώ το 2008 ανέβηκε στο Παρίσι, σε σκηνοθεσία της Ρεζά, με την Ιζαμπέλ Υπέρ σ’ έναν από τους τέσσερις υπέροχους αυτούς ρόλους. Αμέσως μετά και έπειτα από μικρές προσαρμογές στα αγγλικά, η παράσταση ανέβηκε στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη, με τεράστια εμπορική επιτυχία, κερδίζοντας μάλιστα το 2009 μια σειρά από βραβεία, μεταξύ των οποίων βραβείο Olivier καλύτερης κωμωδίας και βραβείο Tony στις κατηγορίες, Best Play, Best Actress in a Play για την φανταστική Marcia Gay Harden αλλά και Best Director of a Play για τη σκηνοθεσία του Matthew Warchus.

Το μεγάλο μπαμ έγινε το 2011, όταν η παράσταση γίνεται ταινία από τον Πολάνσκι με τίτλο «Carnage» και τη Γιασμίνα Ρεζά να συνυπογράφει το σενάριο μαζί με τον σκηνοθέτη κερδίζοντας δύο υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα στην κατηγορία α’ γυναικείου ρόλου για τις Τζόντι Φόστερ και Κέητ Γουίνσλετ.

Οι ερμηνείες

Δυο ηθοποιοί ήταν αυτοί που έκαναν να μην μπορώ να μαζέψω το σαγόνι μου. Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος και η Στεφανία Γουλιώτη.

Καλά για τον Οδυσσέα δεν έπεσα και από τα σύννεφα. Δεν είναι τυχαίες ούτε οι 2 υποψηφιότητες για το Βραβείο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ, ούτε η τιμητική του διάκριση ως καλύτερος νέος δημιουργός για την ερμηνεία του στην παράσταση «Τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός», αλλά ούτε οι εκατοντάδες υποψηφιότητες του στα Βραβεία Κοινού του Αθηνοράματος. Σε λίγο καιρό, μάλιστα, θα τον δούμε και ως νεαρό Καζαντζάκη στη νέα ταινία του Γιάννη Σμαραγδή. Τυχαία δεν ήταν ούτε η επιλογή του για το συγκεκριμένο ρόλο. Τόσο οι ψυχικές του εναλλαγές όσο και οι απότομες εκρήξεις, το μάτι που το έβλεπες από τη μία να γυρνάει ανάποδα και από την άλλη να κοιτάει το κενό και να χάνεται στη συζήτηση κι’ αυτή η απότομη ηρεμία στην οποία έμπαινε σε κλάσματα του δευτερολέπτου ως άλλος διακόπτης ηλεκτρικού, ήταν κάτι που δε βλέπουμε πολύ συχνά στο Ελληνικό θέατρο. Ναι! Δε βρέθηκε προ εκπλήξεως από την ερμηνεία του Οδυσσέα, αφού την είχα δεδομένη. Εκείνη που με εξέπληξε ήταν η Στεφανία Γουλιώτη

Η Στεφανία γεννήθηκε στην Αθήνα από μητέρα Γαλλίδα και πατέρα Έλληνα. Μεγάλωσε στο Παλαιό Φάληρο όπου ξεκίνησε και να κάνει θέατρο στην ερασιτεχνική ομάδα του σχολείου , με δασκάλα την Κυβέλη Μυράτ. Η πρώτη της επαγγελματική παράσταση ήταν η «Πενθεσίλεια» του Κλαιστ σε σκηνοθεσία Peter Stein η οποία πραγματοποιήθηκε σε μεγάλα θέατρα της Ιταλίας μεταξύ αυτών και το αρχαίο θέατρο των Συρρακουσών. Στο έργο «Ο Θεός της σφαγής» είναι η πρώτη φορά που ενσαρκώνει μια γυναίκα η οποία είναι ηλικιακά μεγαλύτερη από την ίδια όμως αυτό είναι κάτι που δεν με ενόχλησε καθόλου. Οι αστείες υστερίες της και οι γεμάτες κινήσεις της στη σκηνή έκρυβαν μια εσωτερική αγανάκτηση που χαρακτηρίζει τη γυναίκα σήμερα. Αν πρέπει να διαλέξω ένα ρόλο πρωταγωνιστικό τότε θα διάλεγα το δικό τους αφού η συμπεριφορά της, οι ατάκες και οι ενέργειες της είναι αφορμή τόσο για να προχωρήσει η πλοκή αλλά και να προβληματιστεί ο θεατής.

Τέσσερις άνθρωποι πάνω σε μια σκηνή, οι οποίοι θα μπορούσαν άνετα να ερμηνεύσουν τους εαυτούς μας την ίδια ώρα που ο όλοι εμείς από κάτω θα μπορούσαμε να ενσαρκώσουμε τον καθένα τους ξεχωριστά. Μήπως σας μπέρδεψα; Θα αφήσω τον «Θεό της Σφαγής» να σας εξηγήσει καλύτερα…

Info

Θέατρο Αριστοτέλειον
Εθνικής Αμύνης  2

Ημέρες και ώρες παραστάσεων

Τετάρτη-Πέμπτη-Παρασκευή-Σάββατο- Κυριακή: 21:15

Σάββατο – Κυριακή: 19:00

*Κυριακή 16/04 Δευτέρα 17/4 και Τρίτη 18/4 στις 21:15 – 14€ για τα πρωτα 100 εισιτήρια .

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ:

€20, €15(φοιτητικό)

Σάββατο βράδυ  €20(γενική είσοδος)

Τετάρτη -Πέμπτη: €15 (άνω των 65 ετών, νεανικό έως 26 ετών, ανέργων),

€14 (Deals for you Cosmote) Τετάρτη ,Πέμπτη

Διάρκεια παράστασης: 90′

Ώρες Ταμείου: 10:30 – 14:00, 17:30-21:00

Τα λέμε στα σχόλια…

 

The post Τα συμπεράσματα μου από το «Θεός της Σφαγής» στο θέατρο Αριστοτέλειον appeared first on Mismi.gr.

]]>
https://mismi.gr/o-theos-tis-sfagis-thessaloniki/feed/ 0
Να τον μυρίζεις τον άνθρωπο σου https://mismi.gr/na-ton-mirizis-ton-anthropo-sou/ https://mismi.gr/na-ton-mirizis-ton-anthropo-sou/#respond Mon, 17 Apr 2017 08:20:47 +0000 http://mismi.gr/?p=2028 … να τον μυρίζεις τον άνθρωπο σου. Να είσαι σε θέση να λες και να εννοείς “Ξέρω πώς μυρίζει και όχι πώς μοιάζει” …  Όσφρηση· μια από τις 5 αισθήσεις.…

The post Να τον μυρίζεις τον άνθρωπο σου appeared first on Mismi.gr.

]]>
… να τον μυρίζεις τον άνθρωπο σου. Να είσαι σε θέση να λες και να εννοείς “Ξέρω πώς μυρίζει και όχι πώς μοιάζει” …

 Όσφρηση· μια από τις 5 αισθήσεις. Για κάποιους κοινή, για άλλους δεδομένη για μένα η πιο σημαντική. Είναι αυτή που σε κλάσματα δευτερολέπτου, μπορεί να σου φέρει στο μυαλό μια παιδική ανάμνηση, ένα περιστατικό που θέλεις να ξεχάσεις ή μια εικόνα που πρέπει να ξαναζήσεις. Ξέρεις, είναι ύπουλη η όσφρηση. Δεν σου ζητά την άδεια για να μυρίσεις και δε σε ρωτά ποτέ αν είσαι έτοιμος να ξαναθυμηθείς όλα αυτά που πρόκειται να σου φέρει στο μυαλό.

… μου έκαναν δώρο την Paco Rabanne Black xs l’exces. Και τη δοκίμασα. Και ταίριαξε πάνω μου. Και το άρωμα αυτό, ήταν ο λόγος για να ακούσω πρώτη φορά στη ζωή μου το υπέροχο  «Δεν μπορώ να κοιμηθώ. Η κολόνια σου είναι παντού στο μαξιλάρι. Μου ‘χεις κάνει κακό». Και τελικά στη συνέχεια κατέληξα ότι μάλλον δεν ήμουν εγώ … Η κολόνια ήταν…

Θα νιώσεις την αφή αν αγγίξεις κάτι. Αν δε θες να ακούσεις, θα κλείσεις απλά τα αυτιά σου. Θα γευτείς μόνο αν βάλεις κάτι στο στόμα σου και θα δεις μονάχα αν υπάρχει κάπου φως. Όμως με την όσφρηση φίλε μου, θα δυσκολευτείς! Όσο και να προσπαθήσεις, δε θα καταφέρεις ποτέ να την περιορίσεις. Και αν όμως καταφέρεις να κλείσεις τη μύτη σου και να σταματήσεις να μυρίζεις μάθε ότι αυτό κάποτε θα σε οδηγήσει σε βέβαιο θάνατο.

… η αλήθεια είναι ότι γούσταρα που μου έλεγε ότι μυρίζω ωραία. Μάλλον όχι ωραία αλλά ιδιαίτερα. Ναι, έτσι μου έλεγε ότι μύριζα, ιδιαίτερα και χαρακτηριστικά. Και όσες φορές μου το έλεγε, τόση περισσότερη άρωμα έβαζα προτού συναντηθούμε. Άρωμα στα ρούχα, στο σώμα, στα σκουφιά, στα γάντια, στο κασκόλ, στα κλειδιά. Άρωμα σε εκείνα τα «αγκάλιασε με, μέχρι να κοιμηθώ» τα ξημέρωμα και στα «Θα σου φέρω πρωινό στο κρεβάτι. Μην κουνηθείς» τα πρωινά της Κυριακής.

Αλήθεια, εσύ ξέρεις πώς μυρίζει ο άνθρωπος σου; Πως μυρίζουν τα μαλλιά, τα ρούχα και τα χέρια του; Αν σου δέσουν τα μάτια, και σου δώσουν να μυρίσεις 4 διαφορετικά σώματα, πιστεύεις ότι θα μπορέσεις να καταλάβεις που ακριβώς ανήκεις;

Τι μυρωδιά έχει το Σάββατο το βράδυ και πώς ακριβώς μυρίζει τα πρωινά της Τετάρτης; Ξέρεις;

… η αλήθεια είναι ότι και εγώ ο ίδιος την πάτησα με την Paco Rabanne. Δεν ξέρω τελικά τι ακριβώς μου αρέσει. Είναι αυτό που μυρίζει ή αυτά που μου θυμίζει όταν τη μυρίζω; Και αν είναι αυτό που μυρίζει τότε γιατί μου θυμίζει; Και αν είναι μόνο αυτά που μου θυμίζει, τότε γιατί ταυτόχρονα…μυρίζει; …

#mismi

Πάντως ασυναίσθητα, μυρωδιές που μας έχουν αλλάξει τη ζωή καταλαμβάνουν αυτόματα ιδιαίτερη θέση στο δωμάτιο μας. Τις χρησιμοποιούμε πλέον μονάχα σε περιπτώσεις που αποφασίζουμε να τις δώσουμε διαφορετικό νόημα.

Και εκείνο το σημείο είναι το πιο κομβικό. Που πηγαίνεις για κάτι καινούργιο, επιλέγοντας να μυρίζεις κάτι παλιό. Και ταυτόχρονα γνωρίζεις ότι στο ενδιάμεσο του, «ανοίγω καπάκι-πατάω το ψιτ-ψεκάζομαι» θα έρθουν πάλι στο μυαλό σου όλα όσα έζησες. Το ξέρεις. Το γνωρίζεις. Το θέλεις. Μπορεί και να το έχεις ανάγκη. Λέγεται τίμημα!

… και όλα αυτά μέχρι σήμερα. Που μπήκα στο δωμάτιο και έψαξα για την ιδιαίτερη αυτή κολόνια στο ιδιαίτερο σημείο που τη βάζω. Και άνοιξα το μπουκάλι. Και είδα ότι τελείωσε. Και πάτησα για τελευταία φορά το ψιτ. Και μου ήρθαν όλα πάλι στο μυαλό. Και δε με πείραξε. Ούτε με στεναχώρησε. Απλά μου άρεσε που τελικά κάποτε ήμουν σε θέση να το μυρίσω! 

 

Τα λέμε στα σχόλια…

The post Να τον μυρίζεις τον άνθρωπο σου appeared first on Mismi.gr.

]]>
https://mismi.gr/na-ton-mirizis-ton-anthropo-sou/feed/ 0
Καλωσήρθατε στο mismi.gr 2.0 ! https://mismi.gr/kalosirthate-sto-mismi-gr-2-0/ https://mismi.gr/kalosirthate-sto-mismi-gr-2-0/#respond Wed, 12 Apr 2017 16:11:56 +0000 https://mismi.gr/?p=3215 Πριν από δυο μήνες, βρέθηκα σε μια συζήτηση η οποία ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις αλλά κατέληξε με τις χειρότερες εντυπώσεις. Σαν την ταινία «Hostel» ένα πράγμα, που ξεκίνησες να…

The post Καλωσήρθατε στο mismi.gr 2.0 ! appeared first on Mismi.gr.

]]>
Πριν από δυο μήνες, βρέθηκα σε μια συζήτηση η οποία ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις αλλά κατέληξε με τις χειρότερες εντυπώσεις. Σαν την ταινία «Hostel» ένα πράγμα, που ξεκίνησες να τη βλέπεις επειδή είδες το όνομα του Ταραντίνο στους συντελεστές και κατέληξες να την κλείσεις στην επόμενη μισή ώρα (και πολύ άντεξες) μετανιώνοντας τα 2 ευρώ που έδωσες στο video club (stop Piracy)!

Τα αίματα ξεκίνησαν να ανάβουν όταν με ρώτησαν με τι ασχολούμαι τον ελεύθερο μου χρόνο.

Παύση

– καταρχάς ποιος ακόμα κάνει τέτοιες χαζές ερωτήσεις;; Τι να πάει να πει «ελεύθερος χρόνος» όταν κάνεις 3 δουλειές για να μπορέσεις να πληρώσεις το ρευματοαέριοενοίκο; Ήμαρταααα θεε μου-

Τέλος παύσης

Κάπου εκεί ήταν που είπα ότι είμαι blogger και από τα γέλια τους μας άκουσε όλο το τετράγωνο! Λίγο αργότερα έπρεπε να ανεχτώ πειράγματα του τύπου:

-Δηλαδή πρώτα ζεις και μετά γράφεις;

-Η αγαπημένη σου είναι η Μαίρη Συνατσάκη;

-Αυτά που φοράς στα νύχια σου τα διαφημίζεις κι’ όλας;

– Τι σημαίνει blogger το 2017;

– Έλα κόψε τις μαλακίες, πες μας!

-Ζουν ακόμα τα blogs;

Αφού γέλασα κι εγώ, αμέσως μετά προσπάθησα να βάλω σε σωστή σειρά τις λέξεις στο μυαλό μου. Ήξερα ότι είχα μόνο 4 δευτερόλεπτα προσοχής, προτού ξεκινήσουν πάλι να κοροϊδεύουν. Διάλεξα το πιο ισχυρό επιχείρημα και είπα:

Έφτιαξα ένα site για να γράφω ό,τι αρέσει σ’ εμένα χωρίς να χρειάζεται να λογοδοτώ σε κανέναν

Τελικά μου πήρε 6 δευτερόλεπτα κι όπως ήταν επόμενο, δεν κατάφερα να τους πείσω! Αποφάσισα όμως να κάνω κάτι άλλο! Επέστρεψα στο σπίτι, έβγαλα μια λευκή κόλλα αναφοράς και ξεκίνησα να σχεδιάζω το ανανεωμένο  mismi.gr ! 

Και εδώ είμαστε φίλοι!

Ενάμισι χρόνο μετά να σας ξανασυστήνω το πρώτο που παιδί, το οποίο μεγαλώνει και αλλάζει. Το διέλυσα, το έκαψα και το ξαναέφτιαξα από την αρχή. Και είναι εδώ! Για να του γράφω τις πιο αληθινές μου λέξεις και να του αφιερώνω τα αγαπημένα μου τραγούδια. Να το μαθαίνω όσο του γράφω και να μου μαθαίνει και αυτό αλλά τόσα. 

Και εσύ να το μοιράζεσαι, να το λες στο φίλο σου και αυτός στον δικό του.


Περιηγήσου στο καινούργιο mismi.gr  και πες μου τις εντυπώσεις σου. Με ενδιαφέρει πολύ!


Αρκετοί αναγνώστες με ρωτάνε τι ακριβώς σημαίνει το mismi; Πως το σκέφτηκα και γιατί επέλεξα κάτι τέτοιο. Έχω απάντηση αλλά δε θα σου πω ακόμα!

Τα πιο όμορφα πράγματα στη ζωή, εξάλλου, δε θέλουν εξήγηση. Η υπερανάλυση σκοτώνει τη μαγεία. Καμιά φορά αρκεί μόνο να πιστεύεις σε κάτι. Δε χρειάζεται να το αποδεικνύεις κι όλας.  

Τι σημαίνει ακριβώς το mismi; Δε θα μάθεις σήμερα. Ίσως γιατί ακόμα κι εγώ το ψάχνω.

Αυτό που μπορώ όμως να σου πω με σιγουριά, είναι τι σκέφτομαι εγώ όταν ακούω τη λέξη mismi! 

mismi είναι:

  • Το να είσαι ευγενικός με τους γύρω σου.
  • Είναι όλα αυτά που ποτέ μας δεν τολμήσαμε να πούμε, αλλά ήταν πιο εύκολο να τα γράφουμε
  • Είναι οι άνθρωποι που ξεπέρασαν τον εαυτό τους
  • Είναι αυτοί που το μοιράστηκαν.
  • Είναι το 8 more minutes.
  • Είναι η Ζωή, η Κέλυ και ο Αντώνης, οι καλύτεροι μου φίλοι.
  • Είναι τα μηνύματα που μου στέλνετε στο mail μου.
  • Είναι οι 200.889 μοναδικοί επισκέπτες που μπήκαν να το διαβάσουν το τελευταίο διάστημα
  • Είναι ο Βάκχος που έφερε στη ζωή το πρώτο miSmi σε λιγότερο από δυο ημέρες. Και που είναι εκεί κάθε μέρα για ό,τι τρελό και περίεργο σκεφτώ να κάνω. Και που το ξαναδημιούργησε από την αρχή!
  • Είναι οι άνθρωποι που με εμπιστεύτηκαν και ήθελα να μου μιλήσουν.
  • Είναι Η Ειρήνη και η Ασσούντα. Ο Λορέντζο και η Μαλβίνα. Ο Σταμάτης και ο Γιώργος. Και ένας ανώνυμος φίλος.
  • Είναι εγώ, εσύ και οι άλλοι.
  • Μα πάνω απ’ όλα το mismi.gr, είναι όλες εκείνες οι ιστορίες των ανθρώπων που κάτι καλό έχουν να σου πουν

Δεν ξέρω που θα είμαι σε ένα χρόνο από τώρα. Ούτε αν θα μπορώ να μιλήσω, να κουνήσω χέρια, πόδια ή το μυαλό μου. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι δε θα εγκαταλείψω ποτέ αυτά για τα οποία ονειρεύομαι. 

Και το mismi είναι ένα απ’ αυτά.

Ευχαριστώ πολύ για όλα….

 

The post Καλωσήρθατε στο mismi.gr 2.0 ! appeared first on Mismi.gr.

]]>
https://mismi.gr/kalosirthate-sto-mismi-gr-2-0/feed/ 0
Ο Νίκος Μωραΐτης γράφει στίχους που όλοι έχουμε σιγοτραγουδήσει https://mismi.gr/nikos-moraitis-interview/ https://mismi.gr/nikos-moraitis-interview/#respond Wed, 12 Apr 2017 11:01:32 +0000 https://mismi.gr/?p=3172 Το πρώτο πράγμα που έκανα μόλις άκουσα τη φωνή του στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής ήταν να του ζητήσω, αν γίνεται, να τα πούμε στον ενικό. Πώς αλλιώς μπορείς…

The post Ο Νίκος Μωραΐτης γράφει στίχους που όλοι έχουμε σιγοτραγουδήσει appeared first on Mismi.gr.

]]>
Το πρώτο πράγμα που έκανα μόλις άκουσα τη φωνή του στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής ήταν να του ζητήσω, αν γίνεται, να τα πούμε στον ενικό. Πώς αλλιώς μπορείς να τον αποκαλέσεις; Κύριε Μωραϊτη; Όταν κάποιος δηλώνει παρών στις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής σου, είναι αγένεια ο πληθυντικός. Και ναι! Αυτό είναι τόσο οξύμωρο όσο ακούγεται…

Με τον Νίκο Μωραΐτη έχουμε όλοι συγγένεια. Μπορεί να είναι εξ’ αγχιστείας αλλά καμιά φορά αυτή είναι πιο ισχυρή και από την άλλη. Με το αίμα! Ξέρεις, είναι απ’ αυτούς τους συγγενείς, τους μακρινούς που δεν τους βλέπεις πολύ συχνά αλλά όταν νιώσεις περίεργα πηγαίνεις σ’ αυτούς αμέσως. Ο Νίκος, είτε άθελα είτε ηθελημένα είναι μια σταθερά στις ζωές μας κι αυτό το έχει πετύχει μέσα από τα τραγούδια του, αρκετά τώρα χρόνια.

 

Αποφάσισα, λοιπόν, να μιλήσω με τον Νίκο Μωραΐτη με αφορμή τους στίχους που υπέγραψε για τον τελευταίο δίσκο της Δήμητρας Γαλάνη «Το βαλς των χαμένων μετά», σε μουσική του Ευστάθιου Δράκου και που κυκλοφόρησε από την Minos – Emi. Στο τέλος καταλήξαμε να μιλάμε για στιχουργική, ραδιόφωνο και το τεράστιο σκάνδαλο με την ΑΕΠΙ. Όλα όμως άρχισαν με το «Εκδρομή», μουσική που έχει γράψει ο Ευστάθιος Δράκος των Minor Project, γνωστή κι αγαπημένη -ήδη από τον αγγλικό στίχο του «In Colors»!

Αλήθεια πώς ήρθες σ’ επαφή με τον Στάθη;

Έβαλα τον αγγλόφωνο δίσκο των παιδιών, των Minor Project, να παίζει και με το που έφτασε η μελωδία στα αυτιά μου, μου ήρθε έντονα η φωνή της Δήμητρας. Σε τέτοιο βαθμό που να μην μπορώ να χαρώ την ακρόαση! Ηρέμησα μόνο όταν αποφάσισα ότι θα βρω το τηλέφωνο του Στάθη, θα τον πάρω και θα του προτείνω να γράψουμε για τη Γαλάνη. Μόνο τότε μπόρεσα να ακούσω πραγματικά ολόκληρο το δίσκο.

Άλλοι ακούν φωνές και τους τρέχουν στους γιατρούς. Ο Νίκος Μωραΐτης ακούει φωνές και γράφει διαμάντια για τα αυτιά. Κι αυτό είναι από μόνο του, υπέροχο.

Πώς όμως αντίδρασε ο Στάθης στο τηλεφώνημα σου;

Τον αιφνιδίασα. Δεν σκεφτόταν ποτέ να γράψει ελληνόφωνο κομμάτι. Καθοριστικό ρόλο, βέβαια, για να δεχτεί ο Στάθης έπαιξε η Δήμητρα. Ως φωνή και ως σχολή. Τα παιδιά της αγγλόφωνης σκηνής εκτιμούν ιδιαίτερα σε αυτήν ότι πειραματίζεται με το καινούργιο.

Κι’ από εκεί και πέρα; Στη Δήμητρα πώς φτάσατε;

Ο Στάθης μου είπε να επικοινωνήσω μαζί της και αν είχαμε το ΟΚ να το προσπαθούσαμε. Του είπα ότι είχα άλλη σκέψη: Να γράψουμε τα κομμάτια και να πάμε σ’ εκείνη μόνο όταν θα είχαμε τον πυρήνα του υλικού. Όλο αυτό το φάνηκε περίεργο στο Στάθη, όμως εγώ δεν πιστεύω πια στα «ονόματα». Πιστεύω μόνο στο περιεχόμενο. Συμφώνησε με έναν όρο: Αν αρνηθεί η Δήμητρα, τα τραγούδια θα μείνουν στο συρτάρι. Ή Γαλάνη ή Τίποτα! Αποδέχτηκα το ρίσκο – γιατί και η καρδιά μου αυτό ήθελε βαθιά. Η Δήμητρα άκουσε όσα γράψαμε, θέλησε να τα πει, αλλά πρόσθεσε στη δουλειά τη δική της συνθήκη: να τραγουδήσει και ο Στάθης μαζί της.

Ακούγοντας την «Εκδρομή» τους φαντάζομαι αυτόματα και τους τρεις στο studio. Κι’ αυτή είναι η μαγική δύναμη που προσφέρει το τραγούδι αυτό. Το ότι σου επιτρέπει δηλαδή να δημιουργήσεις εικόνες βγαλμένες από παιδικά παραμύθια. Με δράκους και σπαθιά και πρίγκιπες που παλεύουν με φωτιές για να σώσουν τον έρωτα της ζωής τους.

Ρώτησα τον Νίκο πώς ήταν ο Στάθης απέναντι στη Δήμητρα. Εγώ σίγουρα θα έτρεμα…

Ευθύμη ξέρεις κάτι; Νιώθω ότι η γενιά του Στάθη, η γενιά σας, δεν έχει το δέος που είχαμε εμείς απέναντι στα ιστορικά πρόσωπα. Κι αυτό το λέω για καλό. Για τον Στάθη δεν ήταν ότι πήγαινε να συναντήσει το ιερό τέρας που ονομάζεται «Δήμητρα Γαλάνη». Το αντιμετώπιζε περισσότερο ως «πηγαίνω να συναντήσω τη μελλοντική μου συνεργάτιδα». Η Δήμητρα εξάλλου δημιουργεί, χρόνια τώρα, σχέσεις ισοτιμίας με όσους συνεργάζεται. Δεν ήθελε να φέρει το Στάθη στα μέτρα της. Μπήκε περισσότερο η ίδια στον κόσμο του. Κι αυτή ακριβώς είναι η εξυπνάδα της. Το ότι πηγαίνει προς το μέρος αυτών που συνεργάζεται. Δεν τους ευνουχίζει. Εγώ, από την άλλη, λειτουργούσα αρχικά σαν αυτός που έκανε το προξενιό και δεν ήθελε να χαλάσει, αλλά σύντομα μπήκα στη δημιουργική τους δίνη και απόλαυσα τη στιγμή.

Αναρωτιέμαι αν όταν έγραφε τους συγκεκριμένους στίχους είχε προβλέψει την τόσο μεγάλη απήχηση του τραγουδιού.

Ο Νίκος μου απάντησε ότι:

Όλο το πρότζεκτ ήταν μια έκπληξη, αλλά ειδικά για την «Εκδρομή» είχα λυσσάξει! Το ξέρουν κι από την εταιρεία αυτό. Έχω έναν ιδιαίτερο τρόπο επαφής με τα τραγούδια που γράφω. Ξέρω πότε ένα τραγούδι είναι για ολόκληρη την Ελλάδα, πότε είναι για λίγους. Υπήρχαν πάρα πολλοί που μου είπαν ότι το συγκεκριμένο τραγούδι -επειδή είχε κάνει επιτυχία ως αγγλόφωνο- έχει κάνει τον κύκλο του. Ότι είναι φθαρμένο. Ένα ξαναζεσταμένο φαγητό. Ήμουν πεπεισμένος από την πρώτη στιγμή ότι η «Εκδρομή» είχε δρόμο ανοιχτό μπροστά, γιατί η μελωδία του τραγουδιού έχει αυτή τη βαθιά ελληνικότητα που με ελληνικά λόγια θα έφτανε σε πλήρη απογείωση. 

Αυτό που μου είπε παρακάτω ήταν κάτι που δεν το περίμενα. Το ότι δηλαδή υπήρξε μουσικό αυτί το οποίο δεν πίστεψε από την αρχή στους συγκεκριμένους στίχους παρέα με την ιδιαίτερη αυτή μουσική.

Τον ρώτησα πώς το διαχειρίστηκε, αν θεωρεί ότι η επιτυχία για ένα τραγούδι είναι και λίγο συγκυριακή κι’ αν στα 20 χρόνια που γράφει στίχους για τραγούδια του έχει ξανασυμβεί να τον αμφισβητούν. Έστω δημιουργικά:

 Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν τραγούδια που λειτουργούν με βάση τη συγκυρία. Η «Εκδρομή» όμως όποτε και να έβγαινε θα έπιανέ τον κόσμο, γιατί έχει ρίζα βαθιά ελληνική. Ως προς την αμφισβήτηση, μαθημένα τα βουνά στα χιόνια. Τα πιο γνωστά τραγούδια μου είναι εκείνα που αρχικά δεν τα ήθελε είτε ο τραγουδιστής, είτε ο παραγωγός, είτε η εταιρεία.

Και σ’ αυτήν την αμφισβήτηση; Πώς αντιδράς εσύ;

Ξέρεις, είναι επώδυνο να πρέπει συστήνεσαι κάθε φορά από την αρχή και να αποδεικνύεις ότι δεν είσαι ελέφαντας. Κάποιος που εκτιμώ πολύ, μου είπε για την «Εκδρομή»: «Δεν θα κάνει τίποτα. Έχεις τόσο ταλέντο, μην κολλάς σε εμμονές». Του απάντησα ότι το μόνο ταλέντο μου είναι να ξέρω πότε ένα τραγούδι μου είναι για όλη την Ελλάδα.

Το μυστικό συστατικό για μια καλή και χαρούμενη ζωή, λένε, είναι να φροντίζεις να αδικείς λιγότερες φορές απ’ ότι αδικείσαι. Ήθελα να μάθω αν στα 20 αυτά χρόνια, έχει γυρίσει και το νόμισμα από την άλλη πλευρά…

Άσχημο πράγμα να σ’ αδικούν, δε λέω. Αλλά τι γίνεται όταν φτάνεις στο σημείο να αδικήσεις εσύ;

Εδώ υπάρχει ένα ωραίο περιστατικό σχετικά με το «Δε φεύγω» του Χατζηγιάννη . Όταν μου έστειλε ο Μιχάλης το demo με τη μελωδία,  του έγραψα ένα sms λέγοντάς του «Στείλε μου και τις καλές σου μελωδίες». Απαράδεκτο! Όμως δεν είχα καταλάβει τη δύναμη αυτού του τραγουδιού…

Πάντα αναρωτιόμουν αν πρώτα έρχονται οι στίχοι ή η μουσική; Πώς λειτουργεί σ’ εσένα αυτό;

Μια μελωδία μπορεί να με «ξυπνήσει» ενώ ο εαυτός μου ξέρω τι θα μου βγάλει. Εντάξει, μπορεί να με εκπλήξει κι αυτός καμιά φορά, αλλά συνήθως ξέρω τις ευκολίες μου, τη μανιέρα μου. Μια μελωδία που έρχεται, σου σπάει τη δομή κι’ αυτό είναι το πιο ισχυρό κίνητρο για να γράψω πια.

Και στο χαρτί vs Pc εσύ σε ποια πλευρά βρίσκεσαι; Πού σου αρέσει να γράφεις στίχους;

Γράφω στο χαρτί ή στο κινητό – ό,τι βρεθεί πιο κοντά. Ξέρεις, το να γράφεις στίχους είναι μια ακαριαία διαδικασία. Εγώ δε γράφω οργανωμένα. Δε λέω «Τώρα θα ανοίξω το pc και θα καλέσω την έμπνευση να έρθει». Είναι τέχνη της στιγμής ο στίχος. Έχω γράψει στίχους που μου ήρθαν ξαφνικά και σε χαρτοπετσέτα. Το «Δε μιλώ για μια νύχτα εγώ», «Ο άγγελός μου», το «Ένα φιλί» είναι τέτοια τραγούδια. Γράφτηκαν αυτόματα. Η έμπνευση είναι ζήτημα ενός 5λεπτου. Είναι άλλο θέμα μετά αν θα επανέλθεις να διορθώσεις 3 λέξεις ή μία φράση. Ο μεγάλος πυρήνας όμως ενός τραγουδιού είναι σα βροχή που πέφτει εκείνη την ώρα και εσύ μαζεύεις τις σταγόνες.

Είμαι ήδη στον δεύτερο καφέ και το χέρι μου έχει μουδιάσει από το να γράφει γρήγορα για να προλάβει όλα αυτά που μου εμπιστεύεται. Ήρθα η ώρα για ένα ταξίδι. Του ζήτησα να μεταφερθούμε πίσω, στον 20χρονο Νίκο. Τότε που αποφάσισε να πλησιάσει τη Δήμητρα και να της δώσει τα «Χάρτινα».

Τι θυμάσαι από εκείνη την περίοδο και πώς βρήκες το θάρρος να πλησιάσεις τη Δήμητρα Γαλάνη;

Έγγραφα από τα 21 μου. Με έτρωγε από το πρωί ως το βράδυ. Ήθελα οι στίχοι μου να βγουν προς τα έξω. Έτσι, αναγκαστικά βρίσκεις το θάρρος ή το θράσος να πας να χτυπήσεις την πόρτα του άλλου. Με ρωτάνε νέα παιδιά, τι να κάνω; Πώς να βγάλω τους στίχους μου; Πρέπει να πας να βρεις τον συνθέτη ή τον τραγουδιστή, απαντάω. Είναι ένα δύσκολο βήμα και η απόρριψη πονάει, αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Μετά από τόσες επιτυχίες εσύ τι κοιτάς πίσω; Καλά τραγούδια ή πολλά τραγούδια;

Κοίτα, αν και έχω γράψει πάνω από 400 τραγούδια πια, ποτέ δε με ενδιέφερε η ποσότητα για την ποσότητα. Γι’ αυτό και θα δεις ότι έχω πολύ λιγότερους ολόκληρους δίσκους από άλλους στιχουργούς. Τι να τον κάνω τον ολόκληρο δίσκο αν δεν μείνει τίποτα; Προτιμώ να έχω ένα τραγούδι στο δίσκο ενός τραγουδιστή και αυτό να έχει δύναμη. Μπορώ να γράψω ένα μόνο τραγούδι και να το τραγουδήσει όλη η Ελλάδα; Γι’ αυτό ζει ένας στιχουργός.

Πλάκα – πλάκα, ο άνθρωπος έχει γράψει τα σημαντικότερα και πιο γνωστά τραγούδια της Ελληνικής μουσικής βιομηχανίας. Έχει συνεργαστεί με τη Χαρούλα και το Μητροπάνο, με τον Πασχάλη Τερζή και το Ρέμο, την Παπαρίζου, την Αρβανιτάκη, την Τσαλιγοπούλου και την Πρωτοψάλτη. Με ποιον δεν έχει συνεργαστεί; Προσπαθώ να βρω αλλά αποφασίζω να ρωτήσω κάτι άλλο:

Έχεις κάποιο καλλιτεχνικό απωθημένο;

Είχα τη Χαρούλα απωθημένο. Την είχα από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησα. Έγραφα τραγούδια για άλλους και σκεφτόμουν «Ααα αυτό θα αρέσει στην Χαρουλα», «Ααα, εκείνο θα το ακούσει η Χαρούλα και θα μου πει να συνεργαστούμε». Είναι ο παιδικός μου μύθος. Η Χαρουλα με ήξερε από το Λύκειο που πήγαινα στις συναυλίες της και «έλιωνα». Όταν αποφάσισα να φτιάξω υλικό και να της το παρουσιάσω, είχα να νικήσω και τη στάση του fan. Ήμουν όμως και στην κατάλληλη ηλικία και στην κατάλληλη στιγμή για να το κάνω. Ήθελα να δείξω ότι αυτή η φωνή δεν είναι μόνο «Η ακρόπολη» που τη λατρεύουμε σαν μνημείο. Μεγαλώνει γερά παιδιά, όπως μεγάλωσε τα παιδιά του ’70 με τον Λοΐζο, του ’90 με το Διευχών, του 2000 με το «Ως την Άκρη του Ουρανού σου». Έτσι ήρθε το «Ένα φίλι» το 2014.

Αν τον παρακολουθήσεις στο facebook γρήγορα θα καταλάβεις ότι ο Νίκος Μωραΐτης δε μασάει τα λόγια του. Παίρνει θέση ανοικτά τόσο για την πολιτική επικαιρότητα της χώρας όσο και για όλα όσα τον θυμώνουν, τον αδικούν και τον νευριάζουν. Χωρίς να σκεφτεί κανένα κόστος. Ένα αγαπημένο του θέμα είναι και το σκάνδαλο με την ΑΕΠΙ.

Με την ΑΕΠΙ τι συμβαίνει τελικά; Μπορείς να μου εξηγήσεις;

Ένα σκάνδαλο, Ευθύμη, βαθιά πολιτικό και πολιτιστικό. Μία οικογένεια που λυμαίνεται τους καρπούς των δημιουργών επί 80 χρόνια. Θα μου πεις αυτό που όλοι ρωτούν: Καλά, δεν είχατε καταλάβει ότι σας κλέβουν; Η απάντηση είναι απλή: Βλέπεις τη φάτσα ενός πολιτικού να μιλάει στη βουλή. Όλοι ξέρουμε ότι έχει κλέψει, όμως δεν έχουμε στοιχεία. Αν τον κατηγορήσεις, ο κλέφτης θα σε πάει μέσα!  Ακριβώς το ίδιο γινόταν και με την ΑΕΠΙ. Ξέραμε όλοι ότι μας κλέβανε, αλλά δεν είχαμε τα στοιχεία. Ε λοιπόν, τώρα τα στοιχεία ήρθαν.

Και τελικά; Τι έγινε αυτήν τη φορά που δε γινόταν στο παρελθόν;

Ο Νίκος Ξυδάκης, ως υπουργός πολιτισμού τότε, διέταξε μια έρευνα, πήγε μάλιστα σε ξένους ορκωτούς λογιστές προκειμένου να μην υπάρχει κανένα ενδεχόμενο χρηματισμού. Το πόρισμα ήταν ασύλληπτο. Ακόμα και εμείς που ξέραμε ότι μας έκλεβαν, δε πιστεύαμε σ’ αυτά τα ποσά που βγήκαν. Ότι θα υπάρχει δηλαδή οικογένεια με μηνιαίο μισθό από 30.000 – 52.000 ευρώ για το κάθε μέλος της! Και αυτά είναι τα φανερά. Υπάρχουν άλλα που δε γνωρίζουμε, με παράλληλες εταιρίες, ταξίδια στο εξωτερικό, φαντάσου πόσα έχουν φάει.

Δε φοβάσαι;

Όχι! Και γι’ αυτό με βλέπεις να μιλάω. Δεν θα έχω καμιά αξιοπρέπεια αν σιωπήσω μπροστά στον κίνδυνο να μου κόψει η ΑΕΠΙ κι άλλο τα χρήματα που παίρνω, την ώρα που μία οικογένεια ελέγχεται για 6 κακουργήματα. Είχα -με τα δημοσιευμένα στοιχεία του Media Inspector- το εμπορικότερο τραγούδι του 2016, έχω αυτή τη στιγμή που μιλάμε το Νο1 τραγούδι του chart, έχω και το πιο εμπορικό από τα έντεχνα τραγούδια του chart. Εισπράττουν ένα σωρό χρήματα από εμένα και θέλω να ξέρουν ότι θα με έχουν απέναντι τους. Και, πρώτα και πιο πάνω από εμένα, έχουν απέναντί τους 450 δημιουργούς του ελληνικού τραγουδιού, ανάμεσά τους τα ιστορικότερα και μεγαλύτερα ρεπερτόρια. Ας καταλάβουν μόνο ένα πράγμα. Αν αύριο αυτά τα 450 ρεπερτόρια αποφασίσουν να φύγουν, η ΑΕΠΙ θα κλείσει.

Το σκάνδαλο με την ΑΕΠΙ είναι σαν το τέρας του Λοχ Νες. Όλοι έχουν ακούσει γι’ αυτό αλλά κανένας δεν το έχει δει! Καμία κυβέρνηση δεν κατάφερε να βάλει φρένο σ’ όλα αυτά που κατά καιρούς ακούγαμε και κανείς δεν πήρε σοβαρά.

Ο Νίκος Μωραϊτης ήταν χρόνια ραδιοφωνικός παραγωγός στο Μελωδία 99.2
Πλέον, από τη θέση του διευθυντή στο Μέντα 88, είναι υπεύθυνος για τη μουσική που ακούγεται σε ένα από τα 3 μεγάλα έντεχνα ραδιόφωνα της Αθήνας.  Ραδιόφωνο εξάλλου για τον ίδιο είναι η μνήμη που ξυπνά. Η νότα που αναστατώνει. Ο τραγουδιστής που τραγουδάει εκείνη τη στιγμή μόνο για σένα. Ο άνθρωπος μέσα από τη φωνή του.

Τί δεν πηγαίνει καλά με τα ραδιόφωνα στην Ελλάδα;

Νιώθω -και μάλιστα μπορώ να σου μιλήσω χωρίς να βγάζω την ουρά μου απ’ έξω- ότι τα ελληνικά ραδιόφωνα είναι αυτή τη στιγμή πιο πίσω από τους ακροατές. Και γι’ αυτό ξεπηδούν τραγούδια από τα social media τα οποία μετά τρέχουμε να τα προσθέσουμε στην playlist του ραδιοφώνου. Οι μεγάλοι ραδιοφωνικοί σταθμοί πλέον δεν λειτουργούν ως «ψαχτήρι». Ο ακροατής ψάχνει και το ραδιόφωνο ακολουθεί. Αν το σκεφτείς, όλα τα μεγάλα σουξέ όλων των κατηγοριών τα τελευταία χρόνια, από το «Δεν ταιριάζετε σου λέω» και το «Λένε» μέχρι το «Φίλα με ακόμα» και την «Επιμονή σου», αλλά και την «Εκδρομή» που συζητούσαμε, πρώτα τα έκανε επιτυχία ο κόσμος και μετά το ραδιόφωνο. Όταν αγαπήσει κάτι ο κόσμος, το ραδιόφωνο είναι αναγκασμένο να ακολουθήσει.

Εσύ τι κάνεις στο Μέντα 88;

Προσπαθώ να φτιάξουμε ένα ραδιόφωνο που θυμάται και ακούει. Θυμάται το παλιό, ακούει το καινούργιο, ξέρει τις αγάπες του κόσμου. Σε σκουντάει και σου λέει «ε, ψιτ, αυτό το θυμάσαι;» ενώ ταυτόχρονα σου επισημαίνει «άκου αυτό, αφού αγαπάς τα άλλα, κι αυτό θα το αγαπήσεις». Δεν είναι η εποχή της ραδιοφωνικής γροθιάς, δεν θα σου επιβάλω το τραγούδι που μου αρέσει. Μάλλον θα έρθω σαν χάδι και θα σου πω «άκου κι αυτό». Σε αυτό το πλαίσιο, νομίζω ότι οι ραδιοφωνικοί σταθμοί που μπορούν να φτιάξουν ένα καθημερινό πρόγραμμα γεμάτο από τραγούδια που να είσαι περήφανος που τα ακούς είναι πολύ λίγοι. Και κανένας δεν περισσεύει.

Προτού ελέγξω για τελευταία φορά τις παραπάνω γραμμές, έβαλα για ακόμα μια φορά την Εκδρομή να παίζει. Δεν ήταν εξάλλου και κάτι δύσκολο. Τους τελευταίους μήνες κατέχει ρόλο πρωταγωνιστικό στις καθημερινές καρτέλες του browser μου. Αυτό που κατάφερε ο Νίκος με την ερμηνεία της Δήμητρας και τη μουσική του Στάθη δεν ξέρω αν θα καταφέρει κάτι άλλο να το ξεπεράσει. Μου είναι πάντως αρκετό και μόνο που μου συνέβη. Κι’ ας χρειάζεται να περιμένω μια «Εκδρομή» για να με χαλαρώσει. Μου είναι αρκετό…

Τα λέμε στα σχόλια…

The post Ο Νίκος Μωραΐτης γράφει στίχους που όλοι έχουμε σιγοτραγουδήσει appeared first on Mismi.gr.

]]>
https://mismi.gr/nikos-moraitis-interview/feed/ 0
Γιατί το «Sign of the Times» πρέπει να γίνει ήχος κλήσης, τώρα! https://mismi.gr/the-awesome-sing-of-the-times/ https://mismi.gr/the-awesome-sing-of-the-times/#respond Tue, 11 Apr 2017 09:35:38 +0000 https://mismi.gr/?p=3175 Πώς θα αντιδρούσες αν σου έλεγα ότι ο frontman των One Direction μόλις έκανε ένα βήμα πιο κοντά στον David Bowie και τους Queen; Και εντάξει! Ξέρω τι θα πεις και πόσο…

The post Γιατί το «Sign of the Times» πρέπει να γίνει ήχος κλήσης, τώρα! appeared first on Mismi.gr.

]]>
Πώς θα αντιδρούσες αν σου έλεγα ότι ο frontman των One Direction μόλις έκανε ένα βήμα πιο κοντά στον David Bowie και τους Queen; Και εντάξει! Ξέρω τι θα πεις και πόσο θα με βρίσεις. Ίσως γράψεις στα σχόλια «Πρόσεχε τα λόγια σου μικρέ βλάκα, ο Bowie δεν αγγίζεται» ή να μου πεις «Τους Queen δε θα τους πιάνεις στο στόμα σου. Τους Queen», αλλά εγώ θα το γράψω, χωρίς φόβο!

Και εντάξει. Σε καταλαβαίνω. Και εγώ προτού ακούσω το «Sign of Times» τις ίδιες απόψεις είχα. Αντιδρούσα για τους «One Direction» όπως ακριβώς και με τον Bieber. Όμως, έτσι όπως την πάτησα με τον Justin στο τελευταίο του album, το ίδιο μόλις έπαθα και με τον Harry Styles.

Τι φέρνει;

Ο ήχος που φέρνει με το «Sign of the Times» είναι μια νέα στροφή στην pop μουσική της Αγγλίας χωρίς όμως να σημαίνει ότι κάτι τέτοιο ακούγεται για πρώτη φορά. Είναι κάτι από τα παλιά που όμως στη μουσική του 2017, φαίνεται τόσο καινούργιο που θέλεις να το γνωρίσεις από την αρχή. Ο Harry φέρνει πίσω την παλιά καλή βρετανική ποπ/ροκ την ώρα που το κομμάτι δείχνει να είναι επηρεασμένο από 70s glam-rock τραγούδια. Υπέροχα βρόμικο στιλ, θα έλεγα και λίγο σκοτεινό, σίγουρα πάντως φανατικά αφοσιωμένο στο μήνυμα και στον ήχο από τον οποίο δημιουργήθηκε αλλά τρομερά διαφοροποιημένο απ’ ό,τι άλλο μεταδίδεται αυτήν τη στιγμή στα ραδιόφωνα. Βέβαια, θα ήμουν άδικος αν δεν ανέφερα για ακόμα μια φορά τις εμφανείς επιρροές από τεράστιους καλλιτέχνες (μας λείπεις πολύ David Bowie) αλλά και πάλι το «Sign of Times» είναι ένα κομμάτι αυθεντικό και σίγουρα δεν το αποκαλείς ξαναζεσταμένο.

Μήπως ήρθε η ώρα να το ακούσεις;

 

Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να προβλέψω αν θα γίνει τεράστια επιτυχία. Θα είναι ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε πώς θα αντιδράσουν τα ραδιόφωνα απέναντι σε ένα τραγούδι που δε θυμίζει τίποτα απ’ αυτά που ήδη κατέχουν τις πρώτες θέσεις στα παγκόσμια μουσικά charts. Ειδικά όταν μιλάμε και για ένα 6λεπτο κομμάτι που πρέπει να μεταδοθεί ανάμεσα σε έναν Bruno Mars!  Κι’ αυτό όμως λίγη σημασία θα έχει. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Harry Styles ήταν ήδη ένα τεράστιο όνομα στην pop μουσική βιομηχανία πριν το «Sing of Times» αλλά τόσο η υπομονή που έκανε προτού προχωρήσει στο επόμενο βήμα (είμαι τόσο σίγουρος ότι όλοι θα πίεζαν για κάτι άμεσα βιαστικό μόνο και μόνο για να πουν ότι έβγαλε τραγούδι) όσο και προσοχή στη λεπτομέρεια, κάνουν το «Sign of the Times» μια αρκετά αξιόλογη δουλειά!

Ναι! Στα 23 του πλέον, ο Harry Edward Styles κατάφερε να δείξει δυο φανταστικά πράγματα. Πόσο πίσω έχει αφήσει τους 1D και πόσο καλό του έκανε η ενός χρόνου αναμονή μέχρι να βγάλει το πρώτο του προσωπικό album.

Τα λέμε στα σχόλια…

The post Γιατί το «Sign of the Times» πρέπει να γίνει ήχος κλήσης, τώρα! appeared first on Mismi.gr.

]]>
https://mismi.gr/the-awesome-sing-of-the-times/feed/ 0
Lorenzo & Ασσούντα | Η Συρία, οι ραπτομηχανές και τα Αλλόκοτα ποδήλατα https://mismi.gr/lorenzo-assounta-siria-raptomichanes-ke-ta-allokota-podilata/ https://mismi.gr/lorenzo-assounta-siria-raptomichanes-ke-ta-allokota-podilata/#respond Mon, 10 Apr 2017 09:50:51 +0000 http://mismi.gr/?p=2087 «Είσαι ένας άγγελος», είπε ο Lorenzo στην Ασσούντα. «Αν είμαι εγώ άγγελος, εσύ μ’ όλα αυτά που κάνεις για τα παιδιά στη Συρία τι είσαι;» απάντησε η Ασσούντα όσο τον…

The post Lorenzo & Ασσούντα | Η Συρία, οι ραπτομηχανές και τα Αλλόκοτα ποδήλατα appeared first on Mismi.gr.

]]>
«Είσαι ένας άγγελος», είπε ο Lorenzo στην Ασσούντα.

«Αν είμαι εγώ άγγελος, εσύ μ’ όλα αυτά που κάνεις για τα παιδιά στη Συρία τι είσαι;» απάντησε η Ασσούντα όσο τον αγκάλιαζε λίγο πριν αποχαιρετιστούν.

Ένα κοντέινερ με ραπτομηχανές από την Ιταλία έφτασε στον Έβρο με προορισμό τη Συρία. Αρκετά προβλήματα γραφειοκρατίας και μια δυσκολία στη μετάφραση ήταν αφορμή ο Lorenzo να συναντηθεί τυχαία με την Ασσούντα, συστήνοντας ο ένας στην άλλη την κοινή αγάπη που έχουν στο να βοηθούν. Το τηλέφωνο μου χτύπησε ένα ζεστό μεσημέρι του Αυγούστου, όταν προσπαθούσα να επιβιώσω 5 μέρες στο camping! Η Ασσούντα προσπαθούσε με μια ανάσα να μου εξηγήσει.

Αυτή είναι η ιστορία τους…

-o Lorenzo

526873_10200718715561075_1547358598_n

Τον λένε Lorenzo Loccati, είναι ένας 60χρονος Ιταλός που εργάζεται ως καθηγητής φυσικής αγωγής και είναι ερωτευμένος με τη δουλειά του, τα σπορ και την αποστολή ειδών πρώτης ανάγκης στο λαό της Συρίας. Δημιούργησε την εθελοντική ομάδα «Insieme si può fare» που σημαίνει «Μαζί μπορούμε να κάνουμε» και με τη βοήθεια συνανθρώπων που θέλουν να βοηθήσουν, αναλαμβάνουν διάφορα projects που σαν στόχο έχουν να βοηθήσουν σχολεία στη Συρία. Το πρώτο πράγμα που ήθελα να μάθω είναι, τί ακριβώς επικρατεί αυτήν τη στιγμή στη Συρία. Τι δε γνωρίζουμε εμείς;

Μετά από, σχεδόν, 4,5 χρόνια πολέμου στη Συρία, όποιος συνεχίζει να παραμένει εκεί, ζει χωρίς χρήματα. Η κατάσταση χειροτερεύει με το πέρασμα του χρόνου, κυρίως για τον απλό κόσμο, τις γυναίκες και τα παιδιά. Σκέψου ότι πολλοί δεν καταφέρνουν να πάνε σχολείο και αυτό είναι ένα δράμα το οποίο θα έχει άμεσες συνέπειες στο μέλλον. Το τμήμα του στρατού που εναντιώθηκε στην τυραννία του Assad αποδυνάμωσε την επανάσταση που ξεκίνησε ειρηνικά και κατέληξε σε σφαγή του λαού ενώ η επέμβαση της οργάνωσης ISIS προκάλεσε περαιτέρω καταστροφές σπέρνοντας τον τρόμο.

Έχοντας σα βάση την Ιταλία και χωρίς να φοβούνται να ταξιδέψουν σε ολόκληρη την Ευρώπη, προσπαθούν, μέσω διαφόρων projects που αναλαμβάνουν να ομορφύνουν και να βελτιώσουν την καθημερινότητα των παιδιών στη Συρία.

asso

Στην «Insieme si può fare» πιστεύουμε πολύ στη δύναμη της εκπαίδευσης και γι’ αυτόν το λόγο συγκεντρώνουμε και αποστέλλουμε σχολικά είδη σε σχολεία Συρίων προσφύγων στην Τουρκία ή στο εσωτερικό της Συρίας. Τα θέματα εκπαίδευσης βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των σχεδίων μας και γι’ αυτό επενδύουμε αρκετά και στην υποστηρικτική βοήθεια των παιδιών. Ένα project που τελείωσε πρόσφατα ήταν η αποστολή 2000 σχολικών τσαντών, γεμάτες σχολικά είδη, σε αρκετά σχολεία στη Συρία. 


#2

Τρία πράγματα σκεφτόμουν. Πρώτον, που βρίσκουν τη δύναμη για να οργανώσουν όλες αυτές τις αποστολές. Δεύτερον, αν ζητάν βοήθεια από συμπολίτες τους στην Ιταλία και τρίτον, τι σκατά κάνω εγώ στη ζωή που δεν είμαι ικανός να προσφέρω και εγώ μια ιδέα βοήθειας. Τελικά είχα το θάρρος να τον ρωτήσω μόνο για το δεύτερο:

Κοίτα, στόχος είναι να ευαισθητοποιήσουμε τους πολίτες της Ιταλίας και ειδικά τους νέους. Να τους ενημερώσουμε για το τι πραγματικά συμβαίνει στη Συρία. Γι’ αυτόν το λόγο, επισκεπτόμαστε και ενημερώνουμε συχνά για το δράμα των Συρίων σε δεκάδες Ιταλικά σχολεία και αλήθεια σου λέω η ανταπόκριση τους είναι συγκινητική. 

#1

Στη συζήτηση μας αναφέρθηκε αρκετές φορές στον καθοριστικό ρόλο της εκπαίδευσης. Σκέφτομαι, πώς γίνεται την ώρα που πάνω από το κεφάλι σου σκάνε βόμβες σκοτώνοντας τους φίλους και την οικογένεια σου, εσύ να πρέπει να συγκεντρωθείς στα μαθήματα σου; Ο Lorenzo μου το εξηγεί παρακάτω:

Ευθύμη, η εκπαίδευση δεν έχει να κάνει μόνο με τα μαθηματικά και την ιστορία. Σαν Μ.Κ.Ο υιοθετήσαμε ένα σχολείο στην πόλη Reyhanli το οποίο και πήρε το όνομα μας. Στόχος μας εκεί ήταν να δώσουμε τη δυνατότητα σε κορίτσια μεγαλύτερης ηλικίας, μαθαίνοντας ουσιαστικά μια τέχνη, να μπορούν να βγάζουν τα δικά τους χρήματα. Τα κορίτσια δημιουργούσαν πράγματα και εμείς τα αγοράζαμε. Θες να σου πω και για ένα μελλοντικό μας project το οποίο πιστεύουμε πολύ και θα ξεκινήσει σύντομα; Ονομάζεται «Υιοθέτησε ένα δάσκαλο»! Είναι το αντίστοιχο της εξ΄αποστάσεως υιοθέτησης παιδιών που πολλές οργανώσεις λειτουργούν όμως στη δική μας περίπτωση θα προτρέπουμε την υιοθέτηση δασκάλου. Στην «Insieme si può fare» πιστεύουμε ότι υιοθετώντας ένα παιδί, σώζεις μόνο το συγκεκριμένο παιδί, υιοθετώντας όμως ένα δάσκαλο βοηθάς την οικογένεια του να ζήσει και ταυτόχρονα δίνεις τη δυνατότητα σε πολλά παιδιά το δικαίωμα στην εκπαίδευση! 

#4

 

Ποια εικόνα δεν πρόκειται να βγει ποτέ από το μυαλό σου Lorenzo;

Στα συνολικά 12 ταξίδια που έχω κάνει συνάντησα τρομερές εικόνες που μου άλλαξαν τη ζωή. Είδα προσφυγικά στρατόπεδα να ξεφυτρώνουν σα μανιτάρια κοντά στα Τουρκικά σύνορα. Είδα και πολύ φτώχια. Φτώχια ατελείωτη. Αυτό όμως που με λύγισε ήταν τα λόγια ενός δωδεκάχρονου κοριτσιού που μας έγραψε ένα γράμμα στα Ιταλικά προσπαθώντας να μας δώσει να καταλάβουμε πώς αισθάνονται τα παιδιά στη Συρία. Ένα γράμμα που μας προκάλεσε τρόμο:

«Τα παιδιά της Συρίας σφαγιάστηκαν 3 φορές! Την πρώτη από το στρατό του Assad, τη δεύτερη από το θρησκευτικό εξτρεμισμό και την τρίτη από την αδιαφορία του κόσμου που θέλει να ονομάζεται πολιτισμένος»

letter

Στην Ελλάδα πώς βρέθηκες; Και μάλιστα, πώς έπεσες πάνω στην Ασσούντα;

Λοιπόν, να τα πάρουμε από την αρχή. Εμείς, σκεφτήκαμε να δημιουργήσουμε ένα τμήμα ραπτικής σε σχολείο της Συρίας στο οποίο φοιτούν 300 κορίτσια. Η ιδέα αυτή αγκαλιάστηκε από τους Ιταλούς οι οποίοι ανταποκρίθηκαν άμεσα και μέσω τεράστιας κινητοποίησης των πολιτών καταφέραμε να συλλέξουμε 20 ραπτομηχανές και πολλά είδη ραπτικής, όπως κουμπιά, υφάσματα, κλωστές και όλα όσα χρειάζεται ένα τέτοιο εργαστήριο. Ξεκινήσαμε λοιπόν από την Ιταλία προς την Τουρκία μέσω Ελλάδας όμως η απίστευτη γραφειοκρατία που συναντήσαμε στην Τουρκία δε μας επέτρεψε να παραδώσουμε τις μηχανές ραπτικής που είχαμε μαζί μας. Βέβαια αυτή ήταν η αφορμή να γνωρίσουμε ένα άτομο με χρυσή καρδιά….την Ασσούντα!

11986434_10207924373938031_5906833213894615684_n

 

-η Ασσούντα-

ass

 

Πίσω στον καυτό Αύγουστο του 2015. Λίγο πριν τσακίσω ένα παγωτό – ξυλάκι σοκολάτα χτυπάει το κινητό μου τηλέφωνο. Ήταν η Ασσούντα, ένα τεράστιο κεφάλαιο στη φοιτητική ζωή μου στην Κομοτηνή.

«Που είναι το κορίτ…», προσπάθησα να πω. Με διέκοψε αμέσως.

«Μαλάκα! Κάτσε να ακούσεις τι έπαθα!», είπε με μια ανάσα και ξεκίνησε…

 

Ξύπνησα το πρωί και σηκώθηκα να κατουρήσω. Έκανα ένα ντουζ, έπλυνα δόντι και τάισα τον Μπούλη και την Μπέκα. Η μέρα είχε κάτι περίεργο αλλά νόμιζα ότι έφταιγε η ζέστη. Που να ξερα; Κατέβηκα κάτω, φίλησα τη Mama mia, ανέβηκα στο ποδήλατο και ξεκίνησα για το Αλλόκοτο

-Η Ασσούντα είναι ιδιοκτήτρια ενός από τα καλύτερα και πιο όμορφα καταστήματα καφέ στην Κομοτηνή

…Ξαφνικά μου τη βάρεσε να στρίψω απ’ άλλο δρόμο για να πάω στο φίλο μου τον Umit, που έχει φωτογραφείο, να του πω καλημέρα. Με το που μπαίνω μέσα, πέφτω πάνω σε έναν Ιταλό ο οποίος προσπαθεί να συνεννοηθεί στα αγγλικά με έναν μουσουλμάνο. Πολύ γέλιο σου λέω. Καθ’ ότι η mama mia είναι από την Ιταλία, φώναξα ένα «Calma-Calma» και στους δυο προσπαθώντας να καταλάβω τι γίνεται. Ήταν ο Lorenzo τον οποίον κάποιος τον έστειλε εκεί για να του μεταφράσει μια σελίδα χαρτί από τα Ιταλικά στα Τουρκικά ώστε να την παραδώσουν στα σύνορα μπας και ξεκολλήσει το container με τις ραπτομηχανές. 

12249823_10206575623460989_1453329319735768849_n

Θα μου πεις, παιδί μου, πώς γίνεται πάντα να βρίσκεσαι στο σωστό μέρος, την πιο κατάλληλη στιγμή; 

Τι να σου πω ρε Μίμη. Και εγώ πραγματικά απορώ με μένα. Μάλλον έχω μαγνήτη! Παίρνω από το χέρι τον Lorenzo και τον πηγαίνω στο Αλλόκοτο. Δούλευε ο Εράι ο οποίος ξέρει Τούρκικα και Ελληνικά. Εγώ ξέρω Ιταλικά, οπότε είχαμε 3 στα 3. Μεταφράζουμε λοιπόν το χαρτί, συζητάμε ελάχιστα και φεύγει. Εμένα όμως κάτι με έτρωγε μέσα μου. Μια φαγούρα; Ένα κάτι; Τι να πω, είχα κάνει και μπάνιο το πρωί. Μπαίνω στο Facebook, βρίσκω τον Lorenzo και ακολουθώ την ομάδα του «Insieme si può fare». 

12241308_10206575624061004_8044568097457216021_n

Τι έγινε τελικά με τις ραπτομηχανές στα σύνορα με την Τουρκία, ξεκόλλησε το ζήτημα;

Όχι παιδί μου! Η γραφειοκρατία της Τουρκίας στο θέμα αυτό είναι μεγάλη. Ο Lorenzo και η ομάδα του άφησαν το container σε μια μεταφορική στην Αλεξανδρούπολη και γυρίσαν πίσω στην Ιταλία ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα ξεκολλήσει η όλη διαδικασία.

Ξεκόλλησε τελικά;

ΌΧΙ! Ούτε καν. Οπότε έπρεπε να προχωρήσουν στο plan b. Να φύγει δηλαδή το container πίσω στην Ιταλία ώστε με πλοίο, από εκεί, να ταξιδέψει στη Συρία. Υπήρχε όμως ακόμα ένα πρόβλημα! Το container ήταν άδειο και δε συνέφερε να πληρώσουν ένα τόσο κενό container στη Συρία μόνο με 20 ραπτομηχανές. Είδα τη σχετική ανακοίνωση της ομάδας τους στο facebook και τότε που ήρθε μια ιδέα. Στο Καφενείο Αλλόκοτο είχα δημιουργήσει πριν τρία χρόνια μια υπηρεσία εν ονόματι «Αλλόκοτα Ποδήλατα». Όποιος ήθελε, έπαιρνε ένα ποδήλατο από το κατάστημα μου και για 2ώρες έκανε όποια δουλειά ήθελε μέσα στην πόλη, μέχρι να το επιστρέψει πίσω. Θεωρώντας λοιπόν ότι τα «Αλλόκοτα Ποδήλατα» έκαναν  τον κύκλο τους, αποφάσισα να τα δωρίσω εκεί.

 

3 χρόνια γεμάτα απίθανες διαδρομές στα στενά της Κομοτηνής. 3 χρόνια γεμάτα εικόνες πάνω σε μια σέλα. TA AΛΛOKOTA ΠOΔH…

Δημοσιεύτηκε από Assunta Petridu στις Τρίτη, 11 Αυγούστου 2015

 

Και πώς το συντόνισες όλο αυτό; 

Ο χρόνος μας πίεζε γιατί έπρεπε να προλάβουμε το container προτού φύγει για Ιταλία. Μίλησα με τον Lorenzo, συνεννοήθηκα με τη μεταφορική, την πλήρωσα, αποχαιρέτισα τα ποδήλατα μου, τα φόρτωσα στο φορτηγό και αυτό ήταν όλο! Ήταν μοναδικό το συναίσθημα. Μετά από 4,5 χρόνια πολέμου στη Συρία, οποίος παραμένει εκεί, δεν έχει χρήματα να ξοδέψει για βενζίνη ή για κάποιο άλλο μεταφορικό μέσο. Έτσι τα ποδήλατα είναι μια πολύ καλή λύση που επιτρέπει τις ανέξοδες μετακινήσεις για την αναζήτηση δουλειάς, τροφής ή πολύ απλά για την επίσκεψη σε ένα συγγενή ή φίλο των κατοίκων της Συρίας. 

12243214_10206599903947986_6783971485762317256_n

Έχεις ιδέα που βρίσκονται τώρα οι ραπτομηχανές και τα ποδήλατα;

Ωωωω, ναι! Όλα έχουν φτάσει στο προορισμό τους. Μερικές ραπτομηχανές παραδόθηκαν στην Οργάνωση για την Ειρήνη στη Συρία. Έναν συνεταιρισμό 110 γυναικών, χήρων πολέμου. Όσον αφορά τα ποδήλατα; Οι Ιταλοί κατάφεραν να μαζέψουν πάρα πολλά και πλέον όλα βρίσκονται εκεί που πρέπει. Στη Συρία…

11168085_10207810281085781_3681672515811259234_n

Γιατί σ’ εσένα και όχι σε μένα όλο αυτό;

Τι να σου πω; Η συγκυρία ήταν φοβερή! Πιστεύω ότι σ΄αυτήν τη γη έχουμε έρθει για να βοηθάμε τους συνανθρώπους μας. Είναι η αποστολή όλων των ανθρώπων αυτή. 

Ποιο είναι το όνομα σου;

Ονομάζομαι Ασσούντα – Σουλτάνα Πετρίδου

Σ’αγαπάω…

Και εγώ…

 

Τα λέμε στα σχόλια

 

ipografi-mismi

The post Lorenzo & Ασσούντα | Η Συρία, οι ραπτομηχανές και τα Αλλόκοτα ποδήλατα appeared first on Mismi.gr.

]]>
https://mismi.gr/lorenzo-assounta-siria-raptomichanes-ke-ta-allokota-podilata/feed/ 0
Η πρώτη μου χυλόπιτα την πρώτη μέρα του σχολείου! https://mismi.gr/i-proti-mou-chilopita-tin-proti-mera-tou-scholiou/ https://mismi.gr/i-proti-mou-chilopita-tin-proti-mera-tou-scholiou/#comments Thu, 06 Apr 2017 08:00:23 +0000 http://mismi.gr/?p=1965 Αγαπούσα παράφορα την Άννα. Και αυτό ήταν γνωστό από το διευθυντή μέχρι την κυλικιατζού και από την καθαρίστρια μέχρι την κυρία Ελένη, τη δασκάλα μας στο δημοτικό. Το ήξεραν όλοι…

The post Η πρώτη μου χυλόπιτα την πρώτη μέρα του σχολείου! appeared first on Mismi.gr.

]]>
Αγαπούσα παράφορα την Άννα. Και αυτό ήταν γνωστό από το διευθυντή μέχρι την κυλικιατζού και από την καθαρίστρια μέχρι την κυρία Ελένη, τη δασκάλα μας στο δημοτικό. Το ήξεραν όλοι οι συμμαθητές μας. Τώρα που το σκέφτομαι, αλήθεια σου λέω, πρέπει να το γνώριζε όλο το σχολείο. Βασικά το ήξερε και η ίδια καιρό πριν. Εξάλλου δεν προσπαθούσα καν να το κρύψω. Σε κάθε παιδικό party άλλωστε ξεκινούσα πάντα με την ίδια χαρά και κατέληγα πάντα αγκαλιά με τα ποπκόρν  -τα λουκανοπιτάκια τα είχα φάει ήδη- με μάτια πρησμένα από το κλάμα επειδή δε με αγαπούσε η Άννα.

Εκείνη τη μέρα όμως κανείς δε γνώριζε τι πρόκειται να έκανα την πρώτη μέρα στο σχολείο. Ναι, είχα φτάσει ήδη στην έκτη δημοτικού και έπρεπε να λάβω δραστικότερα μέτρα…

«-Είσαι έτοιμος παιδί μου;» αναρωτήθηκε η μαμά για τέταρτη φορά. Μου φαινόταν περίεργο που ρωτούσε. Δεν ήταν από τις μαμάδες που ξεροστάλιαζαν έξω από το σχολείο και εγώ δεν ήμουν από τα παιδάκια που την ήθελα δίπλα μου. Εξάλλου είχα δείξει πώς αντιμετώπιζα το σχολείο ήδη από το νηπιαγωγείο, όταν πήγα να γραφτώ μόνος μου χωρίς τη βοήθεια της. Και όμως φάνηκε, για πρώτη φορά μετά από 7 ολόκληρα χρόνια, να ανησυχεί. Λες να ήξερε τι πήγαινα να κάνω στην Άννα;

«Ναι μαμά. Όλα καλά.» είπα ψέματα. Φυσικά και δεν ήταν όλα καλά διάολε. Πρώτη μέρα στο σχολείο με +5 κιλά από το καλοκαίρι και με τις άθλιες φόρμες του 2002  που είχαν το ίδιο χρώμα πάνω και κάτω. Πρώτη μέρα στο σχολείο και ακόμα δεν είχα αποφασίσει με ποιον θα καθόμουν στην τελεταία τάξη του δημοτικού. Πρώτη μέρα στο σχολείο και έπρεπε να μπω σε διαδικασία τρεξίματος για να προλάβω να μπω πρώτος στην καινούργια μου τάξη. Πρώτη μέρα στο σχολείο και έπρεπε να υλοποιήσω το σχέδιο που σκεφτόμουν όλο το καλοκαίρι για την Άννα χωρίς να το καταλάβει. Πώς στο καλό να είμαι καλά με τόσες έννοιες στο κεφάλι μου; 

guy-781483_640

Όσο μου έφτιαχνε την τσάντα, εγώ τσέκαρα διακριτικά την αριστερή φουσκωμένη τσέπη μου για να σιγουρέψω ότι το κουτάκι ήταν στη θέση του.

«Ρε Θύμιο πάλι τα ίδια;» ακούω τη μαμά να με μαλώνει. Κοκάλωσα. Έμαθε γι’ αυτό που πάω να κάνω στην Αννα. Τώρα; Τι θα της έλεγα;

«Δε σου χω πει πρώτα να πίνεις το γάλα και μετά να πλένεσαι. Μια ζωή αντίθετα να τα κάνεις όλα» μονολόγησε για ακόμη μια σχολική χρονιά η μαμά και σε κλάσματα του δευτερολέπτου σάλιωσε το δάχτυλο της προσπαθώντας στη συνέχεια να καθαρίσει το γεμάτο άσπρα γάλα μουστάκι μου. Στο φόβο του να καταλάβει τι πήγαινα να κάνω, ακόμα και αυτή η κίνηση μου φαινόταν οκ.

milk

Εξάλλου:

Η μεγαλύτερη σχολική ανάμνηση δεν είναι το «Να Λόλα ένα μήλο» αλλά το σαλιωμένο δάχτυλο της μαμάς που προσπαθεί να καθαρίσει το γάλα από το μάγουλο σου.

Πήγα στο σχολείο. Και σύμφωνα με το σχέδιο μου, έπρεπε να μιλήσω σε 4 συγκεκριμένα άτομα γι’ αυτό που ήθελα να κάνω. Κάποιος έπρεπε να απασχολήσει την Άννα για να μη με πάρει χαμπάρι. Έπρεπε να κινηθώ διακριτικά και όσο να πεις, ένας μπόγος με κόκκινες φόρμες, όσο και να θέλει, διακριτικά ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ να κινηθεί. Αφού τελείωσε ο αγιασμός, μίλησα στις φίλες της για το σχέδιο μου. Θα γινόταν στο πρώτο διάλειμμα. Αμέσως μετά, έτρεξα… ή περίπου αυτό, για να προλάβω την καλύτερη θέση στην τάξη.

«Πώς περάσατε φέτος το καλοκαίρι;» ρώτησε η κυρία Ελένη. Οι επιλογές που είχα εδώ -αν ήθελα να πω την αλήθεια- ήταν δυο. Ή έπρεπε να πω ότι και φέτος έφαγα περισσότερα παγωτά απ’ ότι έβγαλε η ίδια η ΕΒΓΑ όλο το καλοκαίρι ή έπρεπε να τους πω ότι όλο το καλοκαίρι σκεφτόμουν την Άννα. Τελικά αποφάσισα να μιλήσω για το μαγαζάκι που έφτιαξα στη γειτονιά, πουλώντας τις διπλές συλλογές από την Kinder έκπληξη. Η Άννα πάντως είχε πάει Σαντορίνη και αυτό, δικαιολογούσε το λόγο που δεν τη συνάντησα καθόλου τρεις μήνες.

Πρώτο διάλειμμα.  Είχε φτάσει η ώρα. Οι φίλες της, την απομάκρυναν προς την αυλή και ευτυχώς κανείς δεν έμεινε στην αίθουσα. Προσφέρθηκα να ανοίξω εγώ τα παράθυρα για να αεριστεί η αίθουσα με αποτέλεσμα να μείνω μόνος. Πλησίασα την τσάντα της που είχε πάνω κάτι αρκουδάκια. Την άνοιξα και έβαλα όσο πιο βαθιά μπορούσα το κουτάκι από την αριστερή μου τσέπη. Κοίταξα γύρω να ελέγξω αν όλα ήταν στη θέση τους και ξεκίνησα να βγαίνω προς τα έξω.

«Μήπως το έβαλα πολύ βαθιά;» αναρωτήθηκα αγνοώντας παντελώς ότι στα 12 μου χρησιμοποίησα μια έκφραση που θα ήταν αφορμή για πολλά μελλοντικά deja vu. Γύρισα ξανά στην τσάντα της και έφερα το κουτάκι στην επιφάνεια. Τώρα ακουμπούσε πάνω σε κάτι τετράδια της Άννας. Τώρα πλέον, θα το έβλεπε σίγουρα.

Διάλειμμα δεύτερο. Βγαίνω στην αυλή μαζί με το γίγας σάντουιτς που μου ετοίμασε η μαμά. Ήδη το στομάχι μου γουργούριζε. Λίγο πριν κάνω την πρώτη δαγκωνιά βλέπω την Άννα να τρέχει στην πίσω πλευρά της αυλής (το τρέχει είναι και εδώ σχετικό γιατί τότε και η Άννα τα είχε τα κιλάκια της). Πριν προλάβω να το επεξεργαστώ και αφού δοκίμασα ήδη το σάντουιτς της μαμάς βλέπω την κυρία Ελένη, τη δασκάλα μας, να με πλησιάζει. Χαμογέλασα αμέσως. Τη συμπαθούσα πολύ την κυρία Ελένη. Τουλάχιστον, μέχρι εκείνη τη στιγμή…

«Ευθύμη, νομίζω αυτό είναι δικό σου. Ξέρεις από που» είπε η κυρία Ελένη και για πρώτη φορά δε μου χαμογέλασε. Τα χέρια της έτρεμαν λίγο και αδυνατούσε να με κοιτάξει στα μάτια. Κρατούσε στο χέρι της έναν ταχυδρομικό φάκελο μέσα από τον οποίο σχηματιζόταν ένα τετράγωνο σχήμα που θύμιζε κουτί. Το χαμόγελο μου πάγωσε κατευθείαν. Δε χρειάστηκε και πολύ για να καταλάβω το λόγο που η Άννα έτρεχε την ώρα που με πλησίαζε η κυρία Ελένη…

Τρίτη ώρα. Είχαμε αγγλικά. Εγώ βουτηγμένος κάτω από το θρανίο πνίγοντας διακριτικά τον πόνο μου στο υπόλοιπο σάντουιτς. Το τελευταίο πράγμα που ήθελα να ακούσω είναι πώς μετατρέπεται το ρήμα be στον αόριστο. Ένιωθα όλους τους συμμαθητές μου να με καρφώνουν με το βλέμμα τους. Οι μισοί γελούσαν. Οι υπόλοιποι προσπαθούσαν να καταλάβουν τι μασουλάω κάτω από το θρανίο. Η Άννα από την άλλη, είχε άλλη άποψη. Τελικά.

«Σου έδωσε η κυρία το δώρο;» έγραφε ο παιδικός μου έρωτας σε ένα κίτρινο χαρτάκι. Το κρεμαστό καρδούλα που είχα αγοράσει με το καλοκαιρινό μου χαρτζιλίκι ήταν χωμένο βαθιά αυτήν τη φορά στη δική μου τσάντα. «Ναι» της στέλνω πίσω το χαρτάκι ενώ ταυτόχρονα σκουπίζω το στόμα μου από τα σουσάμια! Το χαρτάκι έρχεται ξανά πίσω σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Αυτή τη φορά έγραφε κάτι το οποίο 13 χρόνια μετά, αδυνατώ ακόμα να κατανοήσω:

«Πάντως αν θες, μπορείς να μου το ξαναδώσεις πίσω. Δεν έχω θέμα»


UPDATE!

Αφού διάβασε το κείμενο, η Άννα μου έστειλε σε φωτογραφία το δώρο που της είχα δώσει το 2002! 

11997496_10207371542629723_1458692109_n

Τα λέμε στα σχόλια…

 

The post Η πρώτη μου χυλόπιτα την πρώτη μέρα του σχολείου! appeared first on Mismi.gr.

]]>
https://mismi.gr/i-proti-mou-chilopita-tin-proti-mera-tou-scholiou/feed/ 1
Πέντε φορές που προτίμησα τη σιωπή από τις λέξεις και μου βγήκε σε καλό https://mismi.gr/pente-fores-pou-protimisa-ti-siopi-apo-tis-lexis-ke-mou-vgike-se-kalo/ https://mismi.gr/pente-fores-pou-protimisa-ti-siopi-apo-tis-lexis-ke-mou-vgike-se-kalo/#comments Thu, 06 Apr 2017 07:33:13 +0000 http://mismi.gr/?p=2043 Ναι, υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που ούτε οι λέξεις δεν είναι αρκετές. Υπάρχουν περιπτώσεις που το να μιλάς όχι μόνο δεν είναι καλό, όχι μόνο δεν αξίζει, αλλά ταυτόχρονα…

The post Πέντε φορές που προτίμησα τη σιωπή από τις λέξεις και μου βγήκε σε καλό appeared first on Mismi.gr.

]]>
Ναι, υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που ούτε οι λέξεις δεν είναι αρκετές. Υπάρχουν περιπτώσεις που το να μιλάς όχι μόνο δεν είναι καλό, όχι μόνο δεν αξίζει, αλλά ταυτόχρονα είναι ικανό να σου αλλάξει και θέση στην σκακιέρα. Και δε λέω! Θα ήταν όλα τέλεια, αν η καινούργια σου θέση ανήκει δίπλα στη βασίλισσα. Εκεί δεν υπάρχει κανένας φόβος. Τι γίνεται όμως αν το αποτέλεσμα αυτού που θα πεις, σε τοποθετήσει στην πρώτη γραμμή; Δίπλα στον απλό στρατιώτη;

Από μικρός υποστηρίζω φανατικά τη δύναμη του λόγου και των λέξεων. Πάντα ήμουν υπέρ στο να εκφράζομαι, να λέω τη γνώμη μου, να διεκδικώ και να υπερασπίζομαι θέσεις, ανθρώπους αλλά και τον ίδιο μου τον εαυτό! Αρκετές πάλι φορές, όχι μόνο μιλούσα αλλά ήθελα να ήμουν και αυτός που θα είχε και τον τελευταίο λόγο. Επιδίωκα να φέρνω έτσι τη ροή της συζήτησης ώστε η τελευταία κουβέντα να είχε τη δική μου τη φωνή. Πλέον έχω μεγαλώσει! Στα 26 μου, κατάλαβα ότι δεν είναι πάντα καλό να μιλάς, ακόμα και αν γνωρίζεις.

Σκέφτηκα λοιπόν να συγκεντρώσω όλες εκείνες τις φορές που προτίμησα τη σιωπή από τις λέξεις και που παρά τις αρχικές μου αμφιβολίες, τελικά μου βγήκε σε καλό! Ελπίζω να σε προλαβαίνω φιλαράκι προτού κάνεις την μαλακία και σου γράφω αμέσως ότι ίσως είναι προτιμότερο να ΜΗ μιλάς:

Σε έναν χωρισμό

Οι άνθρωποι έχουμε την τάση να υπερασπιζόμαστε τα πληγωμένα αισθήματα μας με όποιο κόστος. Είτε αυτό λέγεται αξιοπρέπεια, είτε επίθεση, είτε «θα σου γαμήσω ό,τι έχεις και δεν έχεις». Όμως μάντεψε! Ποτέ δεν έχουν ειπωθεί σωστά πράγματα εν βρασμώ ψυχής. Ακόμα και αν δεν το έχεις προκαλέσει εσύ, αλλά και -ακόμα χειρότερα- σε περίπτωση που ο χωρισμός προέρχεται από δική σου μαλακία, μη μιλάς. Μόνο κοίτα στα μάτια και κρίνε από τις αντιδράσεις. Σήκω φύγε, πάνε σπίτι, πιες, κάπνισε, οδήγα, όμως μην πεις κουβέντα γιατί ό,τι και αν ειπωθεί, θα χρησιμοποιηθεί εναντίον σου. Και πάλι όμως, μη μιλήσεις ούτε αφού ηρεμήσεις. Για να φτάσατε στον χωρισμό, καμία από τις δυο πλευρές δεν χρειάζεται λόγια. Μα και αν κάποια πλευρά τα ζητήσει, μάθε ότι αυτά ποτέ δε θα είναι αρκετά. Καλώς ή κακώς! Επέλεξε τη σιωπή ακόμα και αν μιλάμε για τον μεγαλύτερο έρωτα της ζωή σου. Που, αν θες να κάνουμε σοβαρή συζήτηση εδώ, δεν είναι αυτός ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής σου γιατί τότε δε θα χώριζες. Ποτέ!

Στις φήμες

Κάποιος μια φορά μου είπε ότι 2 πράγματα μπορείς να κάνεις με τις φήμες. Είτε να τις επιβεβαιώσεις, είτε να τις διαψεύσεις! Αλήθεια τώρα, πόσο λάθος έκανε. Οι φήμες, μάγκα μου, υπάρχουν για τις αντιμετωπίζεις σιωπηλά. Σα να μην τις άκουσες ποτέ, σα να μην έχεις φωνή για την πάρτη τους. Το να μπεις σε διαδικασία να απαντήσεις σε φήμες που αφορούν εσένα είναι το μεγαλύτερο σφάλμα που θα πράξεις ποτέ διότι η απάντηση σου αυτή δε θα σημάνει τη λήξη. Ίσα-ίσα. Θα τις ταΐσει, θα τις μεγαλώσει περισσότερο, θεριά ολόκληρα θα τις κάνει. Αν το καλοσκεφτείς, δε χρειάζεται να ασχοληθείς καν μ’ αυτές. Οι δικοί σου σε ξέρουν καλύτερα από τον οποιοδήποτε και αυτό μετράει στο τέλος. Μόνο!

2

Όταν δεν πιστεύουν σε εσένα

Και όταν σου λένε ότι δεν μπορείς να καταφέρεις, εσύ να σκύβεις το κεφάλι και να προσπαθείς ακόμα περισσότερο. Μα και όταν στο τέλος τα καταφέρεις πάλι μη μιλήσεις. Πάλι μην αφήσεις να ακουστεί η φωνή σου. Πάντα θα λένε και πάντα θα νομίζουν ότι ξέρουν. Και όμως… δε θα ξέρουν τίποτα!


Σε καβγά τρίτων

Πολλές φορές θα σου ζητηθεί να πάρεις θέση σε μια αντιπαράθεση τρίτων. Θα σου πουν να διαλέξεις πλευρά, να υποστηρίξεις ή να εναντιωθείς σε πρόσωπα και καταστάσεις. Όμως αν θες να με ακούσεις, μην πάρεις καμία απολύτως θέση. Όχι επειδή δεν έχεις άποψη. Ίσα-ίσα. Επειδή έχεις -και ίσως σοφότερη από εκείνους που σου ζητάνε να παρέμβεις- εσύ επέλεξε να μη μιλήσεις ούτε τώρα και πάνε πάσο σ’ αυτόν το γύρο.

10610782_10205582322660342_7536477382044419566_n

Όταν σε προσβάλλουν

Υπερασπίσου τον χαρακτήρα και τον εαυτό σου μέσα από τους φίλους σου. Τη δουλειά σου. Τις ιδέες σου. Τις απόψεις σου. Το στιλ σου.  Το χαμόγελο σου όμως πραγματικά, σε ξορκίζω να συγκρατηθείς και να μην απαντήσεις ούτε στις προσβολές σε σένα γιατί ουσιαστικά βάζεις τον εαυτό σου σε μια διαδικασία άμυνας-υπεράσπισης για πράγματα που ούτε εσύ ο ίδιος δεν πιστεύεις, δε σε αφορούν και που τις περισσότερες φορές είναι και ψέματα. Αν όμως τα λόγια ξεφύγουν και νιώθεις ότι απειλείσαι, τότε αντιμετώπισε τις προσβολές με νομικά μέσα. Μπορείς. Έχεις το δικαίωμα. Κάνε το. Όμως και πάλι. Μη μιλάς εσύ. Άσε έναν δικηγόρο να κάνει σωστά τη δουλειά του για σένα!

Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι η σιωπή δε σημαίνει έλλειψη επιχειρημάτων. Η σιωπή δεν είναι αδυναμία! Μερικές φορές το να επιλέξεις να μη μιλάς είναι μια τρανή απόδειξη του ότι έχεις κουραστεί να δίνεις εξηγήσεις σε ανθρώπους που δε θέλουν καν να καταλάβουν τι εννοείς!

Μίλα στους φίλους σου και εκεί που σ’ αγαπάνε πραγματικά και άσε όλους όσοι νομίζουν ότι το κάνουν, να προσπαθούν να ερμηνεύσουν τι έχεις στο μυαλό σου!

The post Πέντε φορές που προτίμησα τη σιωπή από τις λέξεις και μου βγήκε σε καλό appeared first on Mismi.gr.

]]>
https://mismi.gr/pente-fores-pou-protimisa-ti-siopi-apo-tis-lexis-ke-mou-vgike-se-kalo/feed/ 1
Πρώτη φορά στο γήπεδο | 18 συμπεράσματα από το Άρης – Ολυμπιακός https://mismi.gr/proti-fora-sto-gipedo-18-simperasmata-apo-aris-olimpiakos/ https://mismi.gr/proti-fora-sto-gipedo-18-simperasmata-apo-aris-olimpiakos/#comments Thu, 06 Apr 2017 07:00:49 +0000 http://mismi.gr/?p=2833 Ξεκίνησα το 2017, με έναν σκοπό: να προσπαθήσω να κάνω όλα εκείνα που ποτέ στη ζωή μου δεν είχα δοκιμάσει. Και εντάξει, μπορεί η λίστα να είναι τεράστια και αντιστρόφως…

The post Πρώτη φορά στο γήπεδο | 18 συμπεράσματα από το Άρης – Ολυμπιακός appeared first on Mismi.gr.

]]>
Ξεκίνησα το 2017, με έναν σκοπό: να προσπαθήσω να κάνω όλα εκείνα που ποτέ στη ζωή μου δεν είχα δοκιμάσει. Και εντάξει, μπορεί η λίστα να είναι τεράστια και αντιστρόφως ανάλογη με τον ελεύθερο μου χρόνο, όμως θεωρώ ότι αφαιρώντας 2-3 ακραία που σκέφτηκα (το να βουτήξεις σε μια πισίνα γεμάτη σοκολάτα, ας πούμε, όσο τέλειο ακούγεται άλλο τόσο ανέφικτο είναι) και βάζοντας προτεραιότητα σ’ αυτά που μπορούν να γίνουν σχεδόν άμεσα, μέχρι το τέλος αυτής της χρονιάς θα έχω κάνει μια γερή μπάζα. Κάπως έτσι ξεκίνησα να πρήζω τους φίλους μου.

-Κάτσε! Τι εννοείς ότι δεν έχεις πάει ποτέ στο γήπεδο; ρώτησε με απορία ο Αστέρης!

– Τι ακριβώς δεν κατάλαβες απ’ όλο αυτό; απάντησα στον Αστέρη όσο έβγαζα το επιτραπέζιο από το κουτί.

-Εννοείς, δεν έχεις πάει πότε; Ούτε κατά λάθος; συνέχισε να απορεί ο Αστέρης

– Εδώ μας ρώτησε, πήρε το λόγο ο Αντώνης, αν στα καθίσματα έχει νουμεράκια! Τι ακριβώς δεν καταλαβαίνεις, του απάντησε ο Αντώνης και ξεκίνησε να γελάει.

Εντάξει, να σας πω κάτι, δε θεωρώ ότι είναι τόσο περίεργο που είμαι 26 και δεν έχω πάει ποτέ σε αγώνα. Βασικά, δεν κάθομαι ποτέ να παρακολουθήσω ποδόσφαιρο. ΒΑΡΙΕΜΑΙ! Παρά μόνο όταν παίζει καμιά Εθνική και βρισκόμαστε σε καμιά ημιτελική φάση ξερωγω.

-Ρώτησε τον, ποιον προπονητή έχει ο ΠΑΟΚ να γελάσουμε, συνέχισε ο Αντώνης την καζούρα

– Τον Μπάγεβιτς!  απάντησα με σιγουριά και για κάποιο λόγο έπεσαν και οι δυο από τους καναπέδες!

Κάπως έτσι, λοιπόν, βρέθηκα με το εισιτήριο στο χέρι και έξω από το Κλεάνθης Βικελίδης το οποίο σύμφωνα με τον Αστέρη δεν είχε πολύ κόσμο. Ο Αντώνης ξεκίνησε παραδοσιακά, με ψωμάκι και πανσέτα. Εγώ είχα πράσινο μήλο στην τσάντα μου και πάλι καλά που με έκοψε και δεν το έβγαλα!

 

 

Εντωμεταξύ, το πανηγύρι έξω το γήπεδο πριν και μετά τον αγώνα, το λες και Τσικνοπέμπτη!

 

Κοίτα, σε γενικές γραμμές και με τις ελάχιστες γνώσεις που έχω, το ματς ήταν αρκετά δυναμικό. Απέναντι σε έναν Ολυμπιακό που τα έδωσε όλα, ο Άρης έπαιξε με παίκτη λιγότερο και διαιτησία από τα χρόνια της παράγκας αποδεικνύοντας γιατί η θέση του είναι στη Super League και παίρνοντας στο τέλος το παλικαρίσιο 1-1.

Εντάξει, η αλήθεια είναι ότι αν και δε με ενδιέφερε το άθλημα, μέχρι το τέλος είχαν καταφέρει να με πωρώσουν. Και έβρισα (τους πάντες) και χειρονομίες έκανε (κωλοδάχτυλα στους απέναντι μέχρι να μου πει ο Αστέρης ότι και αυτοί δικοί μας ήταν) και συνθήματα φώναζα (Έτσι μ’ εμάθε να κάνω ο θεός, έτσι μ’ εμάθε να κάνω ο θεός,  να γαμώ τον Πειραιά και την Θύρα την 7 και να με φωνάζουνε όλοι τους μπαμπάαααα) και το γκολ του Άρη ζητωκραύγασα!

Παρακάτω συγκέντρωσα 18 συμπεράσματα στα οποία κατέληξα μετά από 90 ολόκληρα λεπτά αγώνα από τη θύρα 3.

Λοιπόν:

  1. Οι οργανωμένοι τσατίζονται όταν βλέπουν κάμερες μπροστά τους. Ακόμα και αν αυτή είναι του κινητού σου.
  2. Οι οργανωμένοι τσατίζονται όταν βλέπουν κοντά τους αστυνομική δύναμη.
  3. Οι οργανωμένοι τσαντίζονται να περιμένουν στην ουρά για να μπουν στη Θύρα 3.
  4. Οι οργανωμένοι τσαντίζονται αν τους ρωτήσεις που υπάρχει μπλε κάδος ανακύκλωσης για να πετάξεις τα πλαστικά.
  5. Γενικά οι οργανωμένοι τσαντίζονται! Πρέπει να είναι όλοι τους Σκορπιοί. Δεν εξηγούνται τόσα νεύρα πια…
  6. Στον αγωνιστικό χώρο, τα καπάκια από το μπουκαλάκι με το νερό είναι επικίνδυνα και στα αφαιρούν στην είσοδο
  7. Εκτός αν κρατάς πυρσούς που με το που σε δουν, σ’ αφήνουν να περάσεις χωρίς κανέναν απολύτως έλεγχο!
  8. Υπάρχουν μονίμως δυο οπαδοί σκαρφαλωμένοι στα κάγκελα που δίνουν το ρυθμό και που δεν έχουν πάει να παρακολουθήσουν τον αγώνα αλλά εσένα που φωνάζεις!
  9. Όταν πέφτουν παίκτες της ομάδας που υποστηρίζεις πρέπει να φωνάζεις «εεεεεεεεεεεεεεεεεε» για να δώσει φάουλ ο διαιτητής.
  10. Όλοι ξέρουν καλύτερη μπάλα από τον διαιτητή! Ξεκάθαρα!
  11. Οι μητέρες του Μαρινάκη και του κ. Τριαντάφυλλου Τίκα που σφύριζε το ματς, σύμφωνα με τα συνθήματα των οπαδών, δεν πρέπει να πέρασαν και πολύ καλά εκείνο το βράδυ της Τετάρτης.
  12. Όλες τις μανάδες τις βρίζουμε, εκτός από τις δικιές μας.
  13. Όταν ξεκινάει το δεύτερο ημίχρονο και είσαι μπροστά στο σκορ πέφτεις από μόνος σου για να κερδίσεις χρόνο!
  14. Δεν αναφέρουμε πουθενά και για κανέναν απολύτως λόγο τη λέξη «Πάοκ».
  15. Αν πρ’ όλα αυτά είναι ανάγκη, τότε επιτρέπεται μόνο η χρήση της λέξης «παλιόγυφτος»
  16. Δεν υπάρχει ταξιθέτρια στο γήπεδο
  17. Δεν υπάρχει ούτε πρίζα για να φορτίσεις το κινητό σου.
  18. Όταν σφυρίζει ο διαιτητής τη λήξη του αγώνα διαλύεσαι είτε ησύχως είτε ατάκτως! Αναλόγως το αποτέλεσμα!

Τα λέμε στα σχόλια…

 

The post Πρώτη φορά στο γήπεδο | 18 συμπεράσματα από το Άρης – Ολυμπιακός appeared first on Mismi.gr.

]]>
https://mismi.gr/proti-fora-sto-gipedo-18-simperasmata-apo-aris-olimpiakos/feed/ 2